ElaKiri Community
Downloads
Go Back   ElaKiri Community > Sihala Piyasa (Sinhala Literature Forum) > Nawakatha saha Ketikatha
Reload this Page සමනල වසන්තය - යොවුන් නව කතාව
Reply
 
Thread Tools
(#11)
Old
crazybuddy's Avatar
crazybuddy crazybuddy is offline
Senior Member
crazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant future
 
Posts: 52,623
Join Date: Dec 2010
Location: කෙල්ල ළඟ
04-02-2012, 04:56 AM

"ඔන්න උඹලා මේ දවස් වල එන්නෙ නැත්තං මං වැඩේ සිකුරාදට දාගන්නම්.."

සාරංග එහෙම කිව්වට ඌ කියපු වැඩේ මොකක්ද කියලා අපි දැනගෙන හිටියෙ නෑ.


"සිකුරාදා පිස්සු කරන්න බෑ බං, එදාට විභාගෙනේ.."


"මේක එහෙම වැඩක් නෙමෙයි බං. මං අළුත් එවුන් කට්ටියට කිව්වා කේක් ගේන්න කියලා. උන් ෂුවර් එකට ගෙනෙකි. මං කියන්නං සිකුරාදා ගේන්න කියලා."


සාරංගයා නම් අළුත් එවුන්ව හොදට බයිට් කරනවා. ඒත් අපේ සෙක්ෂන් එකේ කට්ටියට රැග් කරන්න කවුරුවත් ගියේ නෑ. ඉස්කෝලෙ ඇරෙන්න කලින් මං සංජුලාව ආර්ට් ක්ලාස් එකට මාරු කරන වැඩේ නන්දනී මිස්ට කියලා කලා. නැත්තං අර කෙල්ලො දෙතුන් දෙනාම එකතු වෙලා අපේ අම්මට පීනසේ හදවනවා. ගෙදර යන්න කලින් අපි සචීව බලන්න නැටුම් ශාලාව පැත්තෙ යද්දි හංසි මාව දැකලා ලා හිනා පාරක් දාලා ගියා. අපි දවස් දෙකක් එන්නෑ කිව්වම සචීගෙ මූණ ඇඹුල් උනා. අපි ගෙදර ඉදන් පාඩම් කලාට කෙල්ල අක්කා වෙනුවෙන් ප්‍රැක්ටිස් කරන්න එපැයි.


"උඹ කිසි දේකට බය නැතුව ප්‍රැක්ටිස් කරපං. අපි උඹටත් එක්ක පාඩම් කරන්නම්. පුළුවන් උනොත් අචීව බලන්න අපි එන්නම්.."


විහග සචී ගාවට ගිහින් කියද්දිත් කෙල්ලගෙ මූණ හරි නෑ වගේ.


"කමක් නෑ, ඔයාලා එහෙනම් හොදට පාඩම් කරන්නකෝ.."


කෙල්ල ඒක නං කිව්වෙ දුකෙන් වගේ. අපිට කියන්න බැරි අවුලක් තියෙනවද දන්නෙත් නෑ. ඒත ඔය ගෑණු ළමයි ලේසියෙන් හිතේ තියෙන දේවල් කියන ජාතියෙ අය නෙමෙයි. ඉස්කෝලෙ ඇරිලා මං විහග එක්ක පාරට යද්දි නිරෝධ මගේ ළගට දුවගෙන ආවා. විහග ඒක වැඩිය ගණන් ගන්නෙ නැතුව උගේ බයික් එක අරන් එන්න කොමියුනිකේෂන් එක පැත්තට ගියා.


"රන්දු මං අනිද්දා රෑට උඹ එක්ක පාඩම් කරන්න එහෙ එන්නද..?"


නිරෝධගෙ මූණ හැටියට ඌ එන්නෙ පාඩම් කරන්න විතරක් වෙන්න බෑ.

"කිසි අවුලක් නෑ වරෙං.. මටත් තනියෙම පාඩම් කරන්න කම්මැලියි.."


"හැබැයි විහගට කියන්න එපා බං.. මට උඹත් එක්ක ටිකක් කතා කරන්නත් ඕන.."


කොහොමටත් කොල්ලා කියාගන්න බැරි දෙයක් හිතේ තියන් දුක් විදිනවා කියලා මට හිතුනෙ අද ඊයෙ නෙමෙයි. මේ රන්දුත් ඉතිං යාළුවන්ට ඕන සපෝට් එකක් දෙන්න එවරෙඩි.


"ඕකේ මචං.. එනවා නම් පරක්කු වෙන්නැතුව වරෙං.."


එහෙම කියලා මං විහග එක්ක ගෙදර ආවා.


ගෙදර හිටපු දවස් දෙකට මං පහුගිය මාස දෙක තුනටම වඩා වැඩියෙන් පාඩම් කලා. අපේ අම්මලා මේ දවස්වල ටීවී එක උනත් දැම්මෙ ප්‍රවෘත්ති බලන්න විතරයි. අපේ අක්කත් සැරෙන් සැරේට බෙල්ල දාලා බැලුවෙ මං ඇත්තටම පාඩම් කරනවද නැත්නම් නිදිද කියලා බලන්න වගේ. බදාදා හවස් වෙද්දි මං නාලා කාමරේ එහෙම පිළිවෙලකට අස් කරලා තිබ්බෙ නිරෝධ පාඩම් කරන්න එනවා කියපු නිසා. ඌ අපේ ගෙදරට ආවෙ හවස පහට විතර.


"මං හිතුවා උඹ කලින් එයි කියලා.."


මං එහෙම කිව්වෙ ඇත්තටම නිරෝධ එනකල් මං ගොඩක් වෙලා මිදුලෙ බලන් හිටපු නිසා.


"මං අද ඉස්කෝලෙ ගියා. ඒකයි පරක්කු උනේ.."


"අපි කට්ටියම කතා වෙලානේ ගෙදර ඉන්න තීරණය කෙරුවෙ. එහෙම එකේ උඹ මොන මගුලකටද ඉස්කෝලෙ ගියේ..?"


මට මූ එක්ක මාර තරහක් ආවේ. වචනයක් කිව්වොත් ඒක ඒ විදියට තියෙන්න ඕන. අපිට එකක් කියලා මූ හොරෙන් ඉස්කෝලෙ ගිහින්. හැබැයි මගේ ප්‍රශ්නෙට උත්තරයක් නෑ. මේකා බිම බලාගෙන ඉන්නෙ වැරැද්දක් කලා වගේ. වගේ කිව්වට වගේ නෙමෙයි. මූ කලේ වැරැද්දක් තමා. ඒත් ඉතිං මිනිහෙක් ගෙට ගොඩ උන ගමහන් ඇගට කඩා පනින එක හොද නෑනේ. මං ඌත් එක්ක කාමරේට ආවා.


"උඹට කියන්න තියෙන එවා අපි පස්සෙ කතා කරමු. ආ ටවල් එක. දැන් ගිහිං වොෂ් එකක් දාගෙන වරෙන්.."


එහෙම කියලා මං උගේ ඇගට තුවාය දැම්මා.


"උඹට ඇදුමක් ඕනෙද..?"


"එපා බං මං ගෙනාවා.."


නිරෝධ බාත්රූම් එකට ගියාට පස්සෙ මං අම්මට ගිහින් තේ ලෑස්ති කරන්න කිව්වා. අද පාඩම් කරන එක කෙසේ වෙතත් රෑට ඇහැරිලා ඉන්න නම් වෙනවා. නිරෝධ ඇග හෝදගෙන ඇවට පස්සෙ අපි තේ බිලා ආයෙ කාමරේට රිංගුවා.


"උඹේ වැඩ මාර නීට් නේ රන්දු. උඹ පිස්සු නටන විදියට මං හිතුවෙ නෑ මේ තරම් පිළිවෙලට වැඩ කරනවා කියලා.."


නිරෝධ කාමරේ හැම අස්සක් මුල්ලක් දිහාම හොදට බලලා කිව්වෙ පුදුමෙන් වගේ. මගේ කාමරේ මේ තරම් පිළීවෙලට තියාගන්න අපේ අක්කත් මට හෙල්ප් කරනවා කියලා මූ දන්නෑ. ඒත් මට ඕන වෙලා තිබුණෙ ඒක ගැන කියන්න නෙමෙයි. මේකා අද තකහනියක් ඉස්කෝලෙ ගිය එක දැනගන්න.


"මට ඉස්සෙල්ලා කියපං උඹ ඇයි අද අපි කවුරුවත්ම නැතුව ඉස්කෝලෙ ගියේ කියලා.."


"කෝ බං උඹලගෙ අක්කත් ගෙදර ඉන්නවද..?"


මං අහපු දේට මූ කිව්වෙ, යන්නෙ කොහෙද මල්ලෙ පොල් වගේ කතාවක්. අනික මූ ආවෙ අපේ අක්කව බලන්න වෙන්න බෑ. අපේ අක්කා කරපු උපාධියට අමතරව බී.ඒ එක කරන්නෑ කියලා මට ෂුවර්.


"ඇයි උඹ හිතුවෙ අක්කා පැනලා ගියාද කියලා..? එයා ඇති කාමරේ.. මේ උඹ කියන්න හදන්නෙ අපේ අක්කා ගැන දෙයක් නෙමෙයි නේද..?"


"උඹට පිස්සුද..? මං එහෙම ඇහුවෙ අපි කතා කරන දේවල් එයාට ඇහෙයිද කියලා දැනගන්න.."


"ඒ ගැන බය වෙන්නෙපා. එයාගෙ කාමරේ තියෙන්නෙ උඩ තට්ටුවේ.."


"අපි දැන් පාඩම් කරමු බං.. කට්ටිය නිදා ගත්තම මං උඹට කියන්නම්.."


මේ කතාව එසේ මෙසේ හුටස්පරයක් වෙන්න බෑ. සමහර විට මුගේ පපුවට අනංගයගෙ හීය වැදිලද දන්නෙත් නෑ. මං කොයි තරම් ඇහුවත් මේ යකා මට විස්තරේ කියන්න ගත්තෙ රෑ කෑම කාලත් පැයකට විතර පස්සේ.


"මොනාද බං උඹ ගිය සදුදා ඉදලා ඕක කියන්නං කියලා හගේ ඔළුවත් එක්ක වචල් කරලා තියෙන්නේ. දැන්වත් කියපංකො ඔය අටමගලෙ.."


"මේක උඹට කචල් වෙන්න තරම් දෙයක් නෙමෙයි. මේක මගේ පෞද්ගලික දෙයක්.."


බලහල්ලකො මුගේ කතාව. මෙච්චර කාලෙකට අපි කට්ටිය අතර කිසිම පෞද්ගලික කතාවක් තිබිලා නෑ. අර බස්වල ගහලා තියෙන විදියට අප පෞද්ගලික හෙවත් පොදුයි වගේ තමයි අපේ වැඩ. මේකා කියන මගුලක් කියන්නෙත් නෑ තටමනවා. තව ටිකකින් ගෙදර මිනිස්සුන්ට විතරක් නෙමෙයි මටත් නින්ද යනවා.


"දැන් උඹ ඕක මට අද කියනවද...?"


"මචං මේකයි.. මං.. මං.. කෙල්ලෙක්ට ආදරේ කරනවා.."


දවස් ගානක් හිර කරගෙන හිටපු එක මූ කියලා දැම්මා. සුනිල් මස්සිනා මල් හතයි ආ.. කියලා කටට ආවත් මං නිකං හිටියෙ මුගේ කෙල්ල කවුද කියලා දැනගන්න කල්. තාම අපේ සෙට් එක දීග ගිය එවුන්ට ඉන්නෙ දිනූකයි, අචිනියි විතරයි. විහගයා එහෙම විසිපස්වෙනි වතාවටත් ප්‍රථම ප්‍රේමය වගේ තාම දකින දකින කෙල්ලට ට්‍රයි.


"කියපං ඉතින් ඉතුරු ටිකත්. කවුද ඔය වාසනාවන්ති අලුත් නැවේ කෑල්ලක්ද..?"


"නෑ බං වෙන කෙනෙක්. උඹ හොදටම දන්න කෙනෙක්. උඹත් එක්ක ගොඩක්ම කිට්ටු කෙනෙක්.."


මල කෙලියයි කිව්වලු. මූ කියන විදියට ඔය කෙනා අපේ අම්මා හරි අක්කා හරි වෙන්න ඕන. මොකද මං හොදටම දන්න කියන ස්ත්‍රී පරාණ දෙකකට ඉන්නෙ ඒ දෙන්නා විතරයි.


"එයා තමයි බං... උඹ මේක අපේ සෙට් එකේ කාටවත් කියන්නෑ නේද..?"


දැන් නම් මේ රන්දුගෙ යකා ටොප් ගියර් එකටම නගිනවා. කියන රෙද්දක් තේරෙන්න කියන්නෙත් නෑ.


"උඹ එපා කියනවනම් මං නොකියා ඉන්නම්. හැබැයි මට මුළු සීන් එකම කියපං.. මොන රෙද්දක්ද තටම තටම ඉන්නේ.."


"එයා සචිනි.."


නිරෝධ එක පාරම ඒක කියපුවාම මගේ ඔළුවට කරන්ට් එක වැදුනා වගේ උනා. ඒත් ඒකට හේතුව මටම තේරුණේ නෑ. හැබැයි නිරෝධ කිව්වා වගේ අපේ සෙට් එකේ කෙල්ලො හතර දෙනාගෙන් මං වැඩිපුරම ආශ්‍රය කලේ සචිනිව. ඒ වගේම සචිනිත් අනිත් අයට වඩා මං එක්ක එකතුයි කියලා මං දන්නවා. නිරෝධ ඒ කතාව කියපුවම මගේ හිතට දුකක් ඉරිසියාවක් වගේ කියන්න නොතේරෙන මොකක්දෝ දෙයක් දැනුනා. සචී කියන්නෙ ගොඩක් ලස්සන වගේම ගොඩක් හුරතල් කෙල්ලෙක්.


"මොකෝ බං උඹට උනේ..?"


"නෑ බං මට පුදුම හිතුනා.. දැන් ඔය කතාව සචී දන්නවද..? එයා උඹට කැමතිද..?"


"ඒක තමයි ප්‍රශ්නෙ. මං තාම මේක එයාට කියලා නෑ. මං අද ඉස්කෝලෙට ගියේ කවුරු නැතත් එයා ප්‍රැක්ටිස් වලට එනවා කියලා දන්න නිසා.."


"ඉතිං සචීව හම්බවුනාද..? උඹට අද ඕක කියන්න තිබුනනේ..?"


"පොඩි කාලෙ ඉදලා බං බොලං කියලා ආශ්‍රය කරලා එක පාරටම ඒ මූණ බලාගෙන ඔය වගේ කතාවක් කියන්නෙ කොහොමද..?"


ඒ කතාවෙත් ඇත්තක් තියෙනවා. මට දැනගන්න ඕන කරන ප්‍රධානම දේ සචී නිරෝධට කැමතිද කියන එක.


"උඹේ හිතට ඔය වගේ දෙයක් දැනුනෙ කවද ඉදලද..? උඹ ඕක සචීට අගවලවත් නැද්ද..?"


"හිතිලා නං දැන් මාස ගානක් වෙනවා. ඒත් මං මොන විදියට දැනෙන්න ඇරියත් ඒකි තේරුනේ නැති ගානට ඉන්නවනේ.."


"දැන් උඹ කියපං ඕක කියන්න ඇයි මාවම තෝර ගත්තෙ කියලා. මගෙන් මොනවද කෙරෙන්න ඕන..?"


මං වරකට දෙක බැගින් කෑමට පෙර සහ පසු වශයෙන් මුගෙන් ප්‍රශ්න අහගෙන ගියා. හැබැයි වෙන වෙලාවක වගේ විහිළු කරන්න පුළුවන් විදියෙ මූඩ් එකක් මගේ ළග තිබුණෙ නෑ.


"සචී උඹත් එක්ක ගොඩක් ෆිට් නිසා උඹට බැරිද මට සචීගෙ කැමැත්ත අරන් දෙන්න..?"


නිරෝධ කියන විදියට අරං දෙන්න තිබුණා කෙල්ල කැමැත්ත අල්මාරියෙ දාලා අරන් තියලා තිබුණා නම්. ඒත් මේක ඊට වඩා සීරියස් ගේමක් නේ. අනික මූ මාස ගාණක් තිස්සෙ අපේ සචීට අපිටත් හොරෙන් ලයින් පාර දාලා කියලා ඇහුවාම පුදුමත් හිතුණා.


"උඹ මෙච්චර දවස් අගවලත් ඒකි නෝ ආන්ස්වර් නම් මං කෙලින්ම අහන්නම්. හැබැයි ඕවා සේරම ලබන සතියට කල් දාන්න වෙනවා. ඒකිට ඔළුව අප්සට් කර ගන්නෙ නැතුව විභාගෙටයි නැටුම් තරගෙටයි යන්න අපි ඉඩදෙන්න ඕන.."


"උඹ කියන්නෙ ඕක අහපුවාම සචිනිට අප්සට් යයි කියලද..?"


ඕක අහලා මං මේ තරම් අප්සට් ගියානං සචී කොයිතරම් අප්සට් වෙයිද කියලා මට හිතාගන්න බැරි උනා.


"නෑ නෑ කෙල්ලට මේ ටිකේ තියෙන ප්‍රෙෂර් එක වැඩියි නේ. ඉතිං අපි ලබන සතියෙ කියමු. උඹට සචීව දවස් දෙකක් බලන්නෙ නැතුව ඉන්න බැහැ නේද..?"


නිරෝධ අද ඉස්කෝලෙ ගියා කියපු කතාව මතක් වෙලා මං ඇහුවා.


"දවස් දෙකක් නෙමෙයි බං එක දවසක් නොදැක ඉන්න බැහැ. ඊයෙ හවසත් දිනූක අචිනිව බලන්න යනවා කිව්වම මං ඌ එක්ක ගියා. අපිට හැම සෙනසුරාදා ඉරිදටත් සචීව ක්ලාස් එකේදි හම්බවෙනවනේ.."


ඕනම හයිරං කාරයෙක් ආදරේ ඉස්සරහ බොළද වෙනවා කියන එක නිරෝධගෙ කතාවෙන් තව දුරටත් ඔප්පු උනා. අපි දෙන්නා රෑ එකත් පහුවෙනකල්ම කලේ සචී ගැන කතා කරපු එක. මේ වෙද්දි කෙල්ල නිදි නැතුව දිගට හරහට හචිං යවනවා ඇති.


කතා කරලා ඉවරවෙලා, පාඩම් කරන්න හැදුවට දෙන්නටම පාඩම් කරන්න තරම් හිතක් තිබුණෙ නෑ. අපි හෙට ඉස්කෝලෙ යන්න ඕන නිසා නිදාගන්න ඇදට ආවා. ටිකක් වෙලා යද්දි නිරෝධට නින්ද ගියාට මගේ නින්ද නම් අහලකවත් තිබුණෙ නෑ. නිරෝධගෙ කතාවෙන් පස්සෙ මගේ මුළු හිතේම හොල්මන් කලේ සචිනි.


මේ අවුරුදු දහ අටටම මං කෙල්ලෙක් එක්ක යාළුවෙලා හිටියෙ නෑ. මං ආශ්‍රය කරපු කෙල්ලො හතර දෙනාගෙන් වැඩි පුරම ළං වෙලා හිටියෙ සචිනිට. ඒ ලෙවල් වලදි මහේෂයි සචිනියි විතරක් අපේ පංතියට ආපු එකෙන් ඒ බැදීම තවත් වැඩි උනා. පස්සෙ ඉස්කෝලෙදි පංති යද්දි උනත් මං පුළුවන් හැම වෙලාවෙම එයාලව පරිස්සම් කලා. හැබැයි යාළුකම, සහෝදරකම ඇරුනම වෙන දෙයක් මට දැනුනද කියලා මංවත් දන්නෙ නෑ. දිනූක අචිනි එක්ක යාළු උනාම මට මේ විදියෙ දෙයක් දැනුනෙ නැතිව සචිනි ගැන විතරක් ඊරිසියාවක් දැනෙන්නෙ ඇයි..? මගේ හිත මටත් හොරෙන් සචිනිට ආදරේ කලාද..? කියන ප්‍රශ්නෙත් මගේ හිතට ආවා. ඒ එක්කම මට මතක් උනේ නෙත්මිව. හැබැයි අද ඊයෙ අදුනගත්තු නෙත්මි මොන වගේ කෙල්ලෙක්ද කියලා මං තාම දන්නෑ. සමහර විට නෙත්මිට ගමේ කොල්ලෙක් ඉන්නත් පුළුවන්. අනික එයාගෙ රූපෙ ගැන ආසාවක් හිතුනට මට එයා ගැන ආදරයක් දැනිලා නැහැ. ඒ වගේද සචිනි, මං පුංචි කාලෙ ඉදලා දන්න හොද ගතිගුණ තියෙන ලස්සන කෙල්ලෙක්. ඉතිං ඒ වගේ කෙනෙක් මගේ හොදම යාළුවෙක්ට ලැබෙන එක ගැන සතුටු වෙන්න ඕන උනත් මටනං පුංචි සතුටක්වත් ඇති වුනේ නැහැ. හැබැයි දැන් මේ රන්දු පරක්කු වැඩියි. කල්පනා කර කර ඉදලා මට නින්ද ගියේ පාන්දර.


"රන්දු... නැගිටපං.."


මං ඇස් ඇරලා බලද්දි නිරෝධ නැගිටලා ලෑස්ති වෙලත් ඉවරයි..


"කීයද බං වෙලාව..?"


"තාම හයයි. මං ගෙදර ගිහින් ලෑස්තිවෙලා ඉස්කෝලෙ යන්නත් ඕනෙනේ. උඹ තව ටික් වෙලා ඉදලා ලෑස්ති වෙයං.. මං ඇහැරෙව්වෙ යනවා කියන්න.."


මූ ඊයෙ හවස ආවෙ අයියගෙ චැලියෙ නිසා ඉක්මනට ගෙදර යන්න පුළුවන්. අනික සචී බලන්න ඔන් නිසා අද යන්නම එපැයි. මට නම් ඇස් දෙක ඇරගන්න බැරි තරම් නිදිමතක් තිබුණේ. මං නැගිටින්න කලිං අපේ අම්මා මූට තේ හදලත් දීලා. ඌ ගියාට පස්සෙ මං ආපහු ඇදට පැන්නා. දන්නෙම නැතුව මට ආපහු නින්ද ගිහින්.


"පොඩි පුතා ඔයා අදත් යන්නෙ නැද්ද..?"


අම්මා කාමරේට ඇවිත් කතා කරද්දි මං උඩ ගිහින් ඇහැරුනේ. ඔරලෝසුව බලද්දි හතයි වෙලාව. දැන් ලෑස්තිවෙලා යන්න කොහොමත් වෙලා මදි.


"මගේ ඇගට ෆිට් නෑ වගේ අම්මා. මං ගෙදර ඉන්නවා.."


මං එහෙම කිව්වට මගේ ෆිට් එක නොතිබුනේ ඇගේ නෙමෙයි හිතේ. ඉසකෝලෙට ගිහින් සචීගෙ මූණ බලන්න බැරි ගතියක් මට දැනුණා. ඒ අතරෙ අම්මා මගේ නළලට අත තියලා බලනවා උණද කියලා. මං එයා දිහාට හැරිලා ඇස් ඇරලා බැලුවා.


"ආ... ඔයාලා ගොඩක් රෑ වෙනකල් පාඩම් කලාද.. ඇසුත් රතු වෙලා.."


"මට නිදියන්න ඕන අම්මා, ඔයා යන්න එපා.."


එහෙම කියලා මං අම්මගෙ ඉන වටේට අත්දෙක දාලා එයාගෙ ඔඩොක්කුවට ඔළුව තියාගත්තා. රෑ එළිවෙනකල් හිතේ තිබුණ දුක කදුලක් වෙලා පිටවෙලා අම්මගෙ ඇදුමට උරාගත්තා. ඒත් අම්මා ඒක දැක්කෙ නැති එක හිතට ලොකු සහනයක්. නැත්තං ලෙඩක් හැදුනත් අඩන්නෙ නැති පොඩි පුතාගෙ ඇස් වලට කදුලු එන්න හේතුව ඇහුවොත් මට දෙන්න උත්තරයක් නැති වෙනවා. ඇත්තටම මං ළග ඒකට උත්තරයක් නෑ. දිග හුස්මක් පිට කරපු අම්මා ටික වෙලාවකට පස්සෙ මං ළගින් නැගිටලා ගියා. විනාඩි පහක් යන්න උනේ නෑ අපේ අක්කත් ඉස්කෝලෙ යන්න ලෑස්ති වුන සාරිය පිටින්ම කාමරේට දුවගෙන ආවා. අම්මා නිව්ස් එක පත්තරේ දාලා වගේ.


"ඇයි මල්ලි ඔයා අසනීපෙන්ද..?"


එයා ඇවිත් මගේ අත් දෙකෙන්ම අල්ලගනිද්දි මට අක්කා ගැන ලොකු ආදරයක් දැනුනා..


"මං අද නිවාඩු දාන්නම් මල්ලි. අපි දවල් වෙලා බෙහෙත් ගන්න යං.."


මගේ පුංචි වෙනසකට අපේ ගෙදර හැමෝම කලබල වෙලා තව ටිකකින් තාත්තත් එයි මොකද කියලා බලන්න. ඒ නිසා මට ලෙඩක් නෑ කියලා පෙන්නන්න මං ඇදෙන් නැගිට්ටා.


"මට අමාරුවක් නෑ අක්කේ.. ඊයෙ රෑ වෙනකල් පාඩම් කරපු නිසා නිදි මතයි.."


"ඔය ඇත්තමද කියන්නෙ මල්ලි..?"


"ඔව් හලෝ ඔයා වැඩට යන්න.. තව ටිකක් නිදා ගත්තම මේක හරියයි.."


ඒත් අක්කා මං ළගින් නැගිටලා ගියේ අකමැත්තෙන් වගේ. එයා ගියාට පස්සෙ මං මූණ හොදන්න ගියා. නැත්නම් අපේ අම්මා තව පැනඩෝල් පෙත්තක් හරි පොනවනවා. තාත්තයි, අක්කයි වැඩට ගියාට පස්සෙ මං කෑම කාලා පොතකුත් අරන් මිදුලෙ බංකුව ළගට ගියා පාඩම් කරන්න. අටහමාර විතර වෙද්දි අම්මා කතා කලා කෝල් එකක් කියලා. මං ෆෝන් එකට ගියේ මේ උදේ පාන්දර කතා කරන්නෙ කවුද කියලා හිතාගන්න බැරිව.


"හෙලෝ.."


"හෙලෝ රන්දු ගුඩ් මෝනිං.! මං සචිනි.."


මං මහහරින්න හිතං හිටපු කෙනා උදේම කතා කරද්දි මට ලොකු අමුත්තක් දැනුණා.


"ගුඩ් මෝනිං සචී.! ඔයා ඉස්කෝලෙ ගියේ නැද්ද..? කොහේ ඉදලද ඔයා කතා කරන්නේ..?"


"මං ඉස්කෝලෙ ආවා රන්දු. ඔයා ඇයි ආවෙ නැත්තේ..? මං ඔයාට කතා කරන්න ඕන නිසා බොරුවක් කියලා එළියෙ කොමියුනිකේෂන් එකට ආවා.."


ඉස්කෝලෙට බොරු කරලා එළියට ඇවිත් මේ රන්දුට කතා කරන්න තරම් සචීට තියෙන අවශ්‍යතාව මොකක්ද කියලා මට හිතාගන්න බැරි උනා.

"ඇයි සචී මොකක්ද කේස් එක..?
"

"රන්දු හෙට විබාගෙට මං එන නිසා නැටුම් ප්‍රැක්ටිස් වලට එනන් බැරි වෙනවනේ. ඒත් කුමුදු මිස් හංසි අක්කට කිව්වා අනිද්දා නුවර යන්න ඕන නිසා හෙට දවසම ප්‍රැක්ටිස් කරන්න කියලා. මං ඔයා එනකල් හිටියෙ හංසි අක්කා එක්ක කතා කරලා මොනවා හරි කරන්න කියන්න.."


"හරි හරි සචී.. මං හංසිට කෝල් කරන්නම්.. ඔයා එළියෙ ඉන්න එපා. ඉක්මනට ඉස්කෝලෙට යන්න.."

Reply With Quote
(#12)
Old
crazybuddy's Avatar
crazybuddy crazybuddy is offline
Senior Member
crazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant future
 
Posts: 52,623
Join Date: Dec 2010
Location: කෙල්ල ළඟ
04-02-2012, 04:57 AM

එහෙම කියලා ෆෝන් එක තියපු මම එතන ලාච්චුවෙ තිබුණ ටෙලිෆෝන් නොම්මරේ ලියන පොත අරන් බැලුවෙ හංසිගෙ අංකෙ තියෙනවද කියලා. නැත්තං ඒක හොයාගන්න වෙන්නෙ හවස අක්කගෙ ෆෝන් එකෙන් තමයි. මගේ හරි සචිනිගෙ හරි වෙලාව හොද කමට අක්කා ඒක ලියලා තිබුණා. මං ඒ නම්බර් එකට කතා කලේ එයා දැන් අපේ ඉස්කෝලෙ ඉන්නවා කියලා දැනගෙන.

"හෙලෝ නිශා ඔයා අද ගෙදරද..?"


මලා..! මෙයා හිතලා තියෙන්නෙ අපේ අක්කා කියලා. ඒ කියන්නෙ අපේ ගෙදර නම්බර් එක ෆෝන් එකේ සේව් කරලා තියෙනවා කියන එකනේ..


"හලෝ හංසි අක්කේ.. මං..."


අම්මට ඇහෙයි කියලා මං කතා කලේ ගොඩක් හෙමින්. හංසිට මාව නම කියලා හදුන්වලා දුන්නෙ නැත්තෙ එයා මාව දන්න නිසා.


"ආ මල්ලි, ඔයා අද ඉස්කෝලෙ ආවෙ නැද්ද..?"


"නෑ අක්කෙ හෙට විබාගෙ නිසා මම ගෙදරට වෙලා පාඩම් කරනවා.. ඒක නෙමෙයි මට ඔයාගෙන් පොඩි උදව්වක් ඕන.."


"ඒ මොකක්ද මල්ලි...?"


"හෙට විභාගෙට සචිනිත් ලියනවාත ඒත් කුමුදු මිස් හෙට සමහර විට ප්‍රැක්ටිස් තියන්න කියයි. ඔයාට බැරිද බොරුවක් කියලා මිස්ට පොඩි ෂේප් එකක් දාගන්න.."


මට සචිනි දැන් කතා කලා කියලා අගවන්නෙවත් නැතුව මං හෙමීට කිව්වා.


"ඔව්, මිස් උදේම කිව්වා තමයි හෙට ප්‍රැක්ටිස් කරන්න කියලා. අනික අනිද්දා නුවර යන එකේ හෙටත් පුරුදු වෙන එක ගොඩක් වටිනවා.."


"ඒත් සචිනි විබාගෙට ආවෙ නැත්තෙ ඇයි කියලා බැලුවොත් අපේ වැඩ සේරම වතුරෙ යයි.."


"හරි මං එහෙනම් මිස්ට කියන්නම් හෙට මම මෙයාව අපේ කලායතනයට ගෙනැල්ලා ප්‍රැක්ටිස් කරවන්නම් කියලා. සචිනිට ඇවිත් විබාගෙ ලියන්න කියන්න.."


"තෑන්ක්ස් අක්කා.. ඔයා මේ කරන උදව් වලට ඕන උදව්වක් ඉල්ලන්න මං කරන්නම්.."


එහෙම කියලා මං ෆෝන් එක තිබ්බා. අපේ අක්කගෙ යාළුවා දැං මගෙත් හොද යාළුවෙක් වෙලා. සචිනි ඉල්ලපු උදව්වත් කරලා මං ආපහු ගියේ පාඩම් කරන්න. හෙට විභාගෙ හොදට ලියන්න ඕනෙ කියන එක මගේ හිතේ තදින්ම තිබුණා.




Reply With Quote
(#13)
Old
crazybuddy's Avatar
crazybuddy crazybuddy is offline
Senior Member
crazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant future
 
Posts: 52,623
Join Date: Dec 2010
Location: කෙල්ල ළඟ
04-02-2012, 04:57 AM





මං විභාගෙ දවසෙ උදෙන්ම පංතියට යද්දි අපේ පංතිවල ඩෙස් ඈත් කරලා විභාගෙට ඕන විදියට හදලා තිබුණා. මං පුරුදු විදියටම හිනා වෙලා හිටියෙ නිරෝධ ගැනවත් සචී ගැනවත් කාටවත්ම නොකියන්න හිතාගෙන. මාව දැක්ක ගමන් සචී මගේ ළගට දුවගෙන ආවා.


"ඔයා ඊයෙ කරපු උදව්වට තෑන්ක්ස් රන්දු.."


ඔය කියන්න ඇත්තෙ මං හංසිට කතා කරලා ෂේප් කරපු එක වෙන්න ඇති.


"දැන් ඒ වැඩේ හරිනේ. උඹ විභාගෙට ලෑස්තිද..?"


"ඔව් පාඩම් නං කලා. මට බය තියෙන්නෙ විභාගෙ ගැන නෙමෙයි. තරගෙ ගැන.."


අපි කතා කර කර ඉන්න තැනට නිරෝධත් ආවා. මං කිසි වෙනසක් පෙන්නුවෙ නෑ.


"සචී මං පාඩම් කරලා ආවේ. ඔයාට විභාගෙදි මොනව හරි අහන්න ඕනෙ නම් මගෙන් අහන්න.."


වෙනදට සචීගෙන් කොපි කරන එකා අද සචීට කියලා දෙන්න හදනවා. මූත් මාර පොරක් තමයි. සෑහෙන්න දියුණු වෙලා. අපි කට්ටිය විභාගෙට ඉදගත්තෙ එක ළග. ඒත් මිස් පේපර් එක බෙදලා අපි ළගම වගේ පුටුවක් තියාගෙන ඉදගත්තා. ඉතිං අපි කවුරුවත් කොපි කරන්න ගියේ නැතුව තමන්ට පුළු පුළුවන් විදියට විභාගෙ ලිව්වා. මං නම් ලියපු පේපර් එක ගැන ගොඩක් සැටිස්. කොහොමටත් මේ ටිකේ ගෙදරට වෙලා ෂෝට් නෝට් ගහලා පාඩම් කරපු නිසා ගොඩක් කරුණු මතක තිබුණා. පළවෙනි විෂය ඉවර වෙලා නැගිටිද්දි කුමුදු මිස් සචිනිව හොයාගෙන අපේ පංතියට ආවා.


"සචිනි ඔයාට දැන් හොදයිද දරුවෝ..? පහුගිය ටිකේ අසනීපෙන් හිටියා කියලා අක්කා කිව්වා.."


සචිනි අසනීපෙන් ගෙදර ඉන්නවා කියලා කියන්න ඇත්තෙ සචිනිම තමා. අපිත් ඒ කතාව ඇහුනෙ නෑ වගේ හිටියා.


"ඔව් මිස් දැන් ටිකක් හොදයි.."


"මං මේ ආවෙ අද අචිනි නැටුම් ප්‍රැක්ටිස් කරන්න කලායතනයට ගියාද කියලා දැනගන්න.."


"ඔව්, අක්කි උදේ මගෙත් එක්කම ඇවිල්ලයි බස් එකට නැග්ගේ.."


"හරි හරි.. එතකොට හෙට නුවර යන්නෙ කවුරු එක්කද..? ම්... එක්කො ඔයා විබාගෙ ඉවරවෙලා යන්න කලින් මාව හම්බවෙන්න.."


එහෙම කියලා මිස් යන්න ගියා. මේ වැඩේ කරන්න මුලදි අකමැති උන සචී දැන් අපිටත් වඩා හොදට සීන් එක රගපානවා. මිසුත් හොදට ලණුව කාලා ඉන්නේ. හෙට වෙද්දි මේ රගපෑම් සේරම ඉවරයි.


විභාගෙ ඉවරවෙලා අපි කට්ටියම කැන්ටින් එකට සෙට් වෙලා හෙට නුවර ගමන ගැන කතා කලා.


"සචී දැන් හෙට මොකද කරන්නේ..?"


"මෙහෙමයි රන්දු, ප්‍රින්සිපල් සර් කුමුදු මිස්ට කිව්වලු එයාටයි හංසි අක්කටයි මගෙත් එක්ක නුවර යන්න කියලා. අපේ අම්මත් මගෙත් එක්ක එනවා කිව්වා. ඔයාලත් එනවද..?"


සචීලා එක්ක නුවර යන්න හිතාගෙන හිටියට මට දැන් ඒ ගමන යන්න බෑ වගේ. අනික හංසිත් යන එකේ මේ කතා අපේ අක්කටත් යයි. හංසිව මට ඉස්කෝලෙදි හම්බ වෙනවා කියලා අක්කා දැන ගත්තත් අවුලක් නෑ. ඒත් සචීව දාලා කරන ඩබල් ඇක්ටින් ගේම එයා දැනගන්නවට මං කැමති නෑ.


"ජනා උඹයි මහේෂයි මොකද කරන්නේ..?"


"සචී නටනව බලන්නත් කට්ටිය ඕනනේ.. අපි දෙන්නා නං යනවා.. ඔයාලත් එන්න.."



ජනාලිලා නං වේලාසන ඒවා ප්ලෑන් කරලා වගෙයි. නිරෝධත් එක පයින් නෙමෙයි දෙපයින්ම කැමතියි කියලා මං දන්නවා. ඒත් මූ බලාගෙන ඉන්නෙ මුලින් අපි කාගෙන් හරි වචනෙ පිටවෙනකල්. අපි ගියාට අචිනි නිසා දිනුක නම් යයිද කියන්න බෑ.


"අපිත් යනව නම් අචිනි ඇරුනම නව දෙනෙක් ඉන්නවනේ. ඒත් යන අයගෙන් කුමුදු මිස් දන්නෙ නැහැ අචිනි වෙනුවට යන්නෙ සචී කියලා. ඉතිං අපි නම දෙනාටයි හංසි අක්කටයි සචීලගෙ අම්මටයි හැමෝටම කටවල් පරිස්සම් කරගන්න වෙනවා.."


මං එතන තිබුන අමාරුම කාරණේ කට්ටියට පහදලා දුන්නා. ඉස්කෝලෙ ගුරුවරයෙක් එතන නියෝජනනය කරන්න ඕනෙ නිසා කුමුදු මිස්ව හලන්නත් බෑ. අන්තිමට අපි හැමෝම හෙට යන්න එනවා කියලා පොරොන්දු උනා.


ගෙදර ගිහින් හෙට උදේ ගමන ගැන කියලා අම්මගෙනුයි, තාත්තගෙනුයි පර්මිෂන් ගන්න එක හැබැයි ටික්ක අමාරු වැඩක්..


"මේ විභාගෙ ළග තියාගෙන ඔයාලා ට්‍රිප් යන්නද හදන්නෙ පොඩි පුතා.."


තාත්තා සැරෙන් මගෙන් ඇහුවෙ අපි හොරෙන් කොහේ හරි යන්න හදනවා කියලද දන්නෙ නෑ. ඒත් මං අම්මට මේ ගමන කලින් කියලා තිබුණා.


"නෑ තාත්තා මේක ට්‍රිප් එකක් නෙමෙයි. අපේ යාළුවෙක් සමස්ත ලංකා නැටුම් වල ෆයිනල් තේරිලා. හෙට ඒ තරගෙ තියෙන්නෙ නුවර. අපේ මිස්ලත් යනවා. ඒකට ඉස්කෝලෙන් අපිට වාහනේකුත් ලෑස්ති කරලා.."


මං තාත්තට මුළු කතන්දරේම කෙටියෙන් කිව්වා. අපේ අක්කත් කුස්සියෙ ඉදලා ඇවිත් හොරෙන් සැටලයිට් එක දාගෙන ඉන්නවා මං දැක්කා. හංසි මොනවත් කියලද දන්නෙත් නෑ.


"ඒ වගේ ගමනක් නම් කමක් නෑ. ඔයා දන්නවනේ මං ඔයාලව ගොඩක් විශ්වාස කරලයි ඔය නිදහස දීලා තියෙන්නේ. ඒ විශ්වාසෙ කඩන්න එපා පුතා.."


අපේ තාත්තා අම්මා වගේ නිතරම මගෙත් එක්ක කතා නොකලට එයා කියන වචන දෙක තුන උනත් බොක්කටම වදින්න කියනවා. තාත්තා එහෙම කියලා ඉවර වෙලා කාමරේට ගියාට පස්සෙ මං කැමරාව අරගෙන ටෙස් කරලා බලලා බෑග් එකට දාගත්තා. අක්කත් කතාව අහගෙන හිටපු නිසා ඇවිත් මට රුපියල් දාහක් එක්කම අවවාද ටිකකුත් දීලා ගියා. රෑ මම පාඩම් කර කර ඉන්නකොට තාත්තා කාමරේට ඇවිත් අම්මටත් හොරෙන් රුපියල් දෙදාහක් මගේ අතේ ගුලි කලා. දෙන දෙයියො ටොකු ඇන ඇන දෙනවා කියන්නෙ ඕනට තමයි. මේ දුප්පත් රන්දුගෙ පර්ස් එකේ මොණරුම තුන්දෙනෙක්. තාත්තා ළග වගේ අම්මා ළග සල්ලි නැති උනත් හෙට උදේ යන්න කලින් එයට මට කීයක් හරි දෙනවා කියලා මං දන්නවා. ගෙදර බාලයා උනාම මොන තරම් සැපද කියලා මට හිතෙන්නෙ මේ වගේ වෙලාවල් වලට තමයි. උදේ හය වෙද්දි ඉස්කෝලෙට එන්න කියපු නිසා මං ටිකක් කලින් නිදාගත්තා.


****************************


උදේ පහමාර වෙද්දි විහග එළකිරි වගේ කිටක් මරලා අපේ ගෙදරට ආවෙ අපේ තාත්තා අපිව උදේම වෑන් එකෙන් ඉස්කෝලටෙ දාන්නං කියපු නිසා. මමත් ඩෙනිමක් ගහලා අත්දිග ටී ෂර්ට් එකකුත් ඇදලා සුපුරුදු කැප් එකත් දාගෙන තාත්තට හොරෙන් සන්ග්ලාස් දෙකත් බෑග් එකට දාගත්තා. අම්මටයි, තාත්තටයි වැදලා අක්කටත් බායි පාරක් දාලා අපි තාත්තා එක්ක ඉස්කෝලෙට ආවා. ඒ වෙද්දි අපේ කොල්ලො දෙන්නෙකුයි සචීලයි, කුමුදු මිසුයි ඇවිත් හිටියේ. තාත්තා අපි දෙන්නව බස්සලා එවලෙම ගියේ නෑ. ටිකක් වෙලා ගියාට පස්සෙයි මං දැක්කෙ මේ උදේ පාන්දර ප්‍රින්සිපල් සර් ටී ෂර්ට් එකක් දාලා කොල්ලා වගේ ඇවිත්. අපේ තාත්තත් යන්න කලින් සර් එක්කත් කතා කරලයි ගියේ. ඒකෙන් එයාගෙ හිතේ සැකයක් තිබුණනං ඒකත් යන්න ඇති.


කට්ටිය සේරම ආවට පස්සෙ අපි ප්‍රින්සිපල් සර්ටත් වැදලා යන්න පිටත් උනා.


"ඒයි උඹ අචීගෙ අයිඩෙන්ටිය ගෙනාවද..? "


මං සචීගෙ කනට කරලා ඇහුවෙ ඒක අමතක උනොත් නුවර ගිහිනුත් වැඩක් වෙන්නෙ නැති නිසා. ඒවා සේරම හරි කියන්න වගේ ඒකි ඔලුව වැනුවා.


කොළඹ පහුවෙන්න හම්බඋනේ නෑ අපේ කට්ටිය ගෙනාපු ඩ්‍රම් එකට තල තල බජව්ව පටන් ගත්තා. මුං සිංදු කියන්න ගියාම බාගයක් කියන්නෙ කුණුහරුප. ඉතිං මෙතන වැඩිහිටියො ඉන්න නිසා ඒ හරියෙදි හඩවල් ඉබේම මියුසික් බවට පත්වෙනවා. සිංදු කියන අතරෙ සාරංග මහේෂා එක්ක කතා කරනවා දැකලා මං ඒක විහගට පෙන්නාව. හිතේ දුක මූ එකපාරටම පිට කලේ තව සිංදුවකින්..


"මලෙ කූඩුවට ඇවිත්...

කොට්ටාවෙ පෙම්වතෙක්...

මගෙ මහේෂා සමග හාදව

දුන්න ගින්දරක්...

මට දුන්න ගින්දරක්"


ඌ ඒක කියන්න ඇත්තෙ සාරංග ඉන්නෙ කොට්ටාවෙ නිසා වෙන්නැති. හැබැයි ඒ සිංදුවට වෑන් එකේ හිටපු හැමෝම හිනාඋනා. සිංදු පාර එක්කම සචීලගෙ අම්මා දීපු සැන්විච් බෑග් එකම වාෂ්ප උනේ කෑවද කියලා මතකයක්වත් ඉතුරු නොකර. අපිත් එක්ක එක දිගටම හංසි අක්කත් සිංදු කිව්වා. මෙයත් ඉතිං ටීච වගේ සාරියක් පටලවගෙන ආවට අපේ අක්කගෙ වයසෙම වෙන්න ඇති. ඒ කිව්වෙ විසි පහකට විසි හයකට වඩා වැඩි වෙන්න බෑ. හංසිත් කලාවේ උල්පත වගේ තමයි. නටන්න වගේම සිංදු කියන්නත් පුළුවන්..


මගදි වාහනේ නතර කරලා බනිසුයි බීමයි ගත්ත කුමුදු මිස් කිව්වෙ ප්‍රින්සිපල් සර් මග අමතර වියදමට රුපියල් පන්දාහක් දුන්නා කියලා..


"ඕක ඉතුරු උනොත් සර්ගෙ හිත නරක් වෙයිනේ මිස්.. අපි යන්න කලින් ඔය පන්දාහම ඉවර වෙන්න කමු.."


ඒක කිව්වෙ හැමදාම අඩුවෙන් කන අපේ විහග. උගේ කොහොමටත් කකුලෙ මහපොටගිල්ලෙ ඉදලම තියෙන්නෙ ආමාශෙ විතරයි. හංසි අක්කා මං එක්ක කතා කරනවා දැකලා කුමුදු මිස් ළගට ආවා.


"හේෂාන් කොහොමද හංසිව අදුනන්නේ..?"


"මිස් මේ අපේ අක්කගෙ හොදම යාළුවෙක්.."


"අපරාධෙ ඔයාට අක්කවත් එක්කගෙන එන්න තිබුණෙ. එහෙනම් හිංසිටත් පාළු නෑනේ.."


නයි කයිද ඔරෙක්ස් පෑන් කිව්වලු. මිසුත් කියන්නෙ මාර කතා තමයි.


"නෑ මිස් මට පාළු නෑ. මෙයාලා කට්ටියම ඉන්නවනේ.."


මොනා උනත් හංසි හොද කෙල්ල. තැනේ හැටියට ඇණේ ගහන්න එයා දන්නවා. අපි යන අතරෙ මමයි විහගයි මාරුවෙන් මාරුවට මගේ කැමරාවෙන් ෆොටෝ ගත්තා. අපේ කට්ටිය කැමරා තුන හතරක්ම ගෙනත් තිබුණ නිසා වැඩි අවුලක් නැතිව අපිට ඕන තරම් ෆොටෝ වෙන වෙනම ගන්න පුළුවන් උනා. හැබැයි මේ විහගයා මටත් හොරෙන් මගෙයි හංසිගෙයි ෆොටෝ දෙක තුනක්ම අරන්.


කාලා බීලා ඉවරවෙලා අපි නුවරට යද්දි නමයයි හතලිස් පහට විතර ඇති. තරගෙ තිබුණෙ ටවුමෙ වැව ළගම තිබුණ ගෑණු ළමයින්ගෙ ඉස්කෝලෙක. අචිනිගෙ නමට වෙලාව දීළා තිබුණෙ උදේ එකොළහට නිසා අපි කට්ටිය ඉස්කෝලෙට යන්න කලින් දළදා මාළිගාවට ගිහින් පඩුරු දාලා වැදලයි ගියේ. සචී අද කොහොම හරි දිනයි කියලා මගේ හිතේ ලොකු විහ්වාසයක් තිබුණා.


"බලපංකො බං නුවර කෙල්ලන්ගෙ ලස්සන.."


විහගගෙ පැණි හැළිය ආයෙත් ඇරිලා. අපි වෑන් එකට එද්දි ඩෙනිමක් ගහපු ලෝකසුනා විතර හීන්දෑරි කෙල්ලෙක් අයිස් ක්‍රීම් එකක් කකා එනවා. ඒකි ළං වෙද්දි ෂෝටා සැළලිහිණි සංදේශයේ තිබුණ කවි පදයක් හයියෙන් කිව්වා.


"සිසිවන උවන......

ඉග සුග ගත හැක මිටින.."


ඒකි කණ්ඩුල හැරුනා වගේ ෂෝටා දිහාට හැරෙද්දි මූ උසේන් බෝල්ට්ටත් වඩා හයියෙන් දුවගෙන ගිහින් වෑන් එකට නැගලා දොරත් වහගත්තා. නිකං හරි ඒ කෙල්ල මූට දෙක තුනක් ඇන්නා නම් ආප්ප හැන්දෙන් හූරලා තමයි මුගේ කෑලි එකතු කරන්න වෙන්නේ. ඒක බුදු ෂුවර්..


ඉස්කෝලෙට අපි යද්දි ලංකාව වටේම ඉස්කෝල වලින් ෆයිනල් තේරුණ කට්ටිය ඇවිත් තැන් තැන් වල හිටියා. අපිට ටිකක් වෑන් එකේ ඉන්න කියලා කුමුදු මිස් සචී එක්ක හොල් එකට ගියා. හැබැයි ආපහු එද්දි එයාලගෙ මූණු වෙනස්.


"ළමයි පොඩි ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා. තරග තියෙන පැත්තට පිරිමි ළමයින්ට යන්න දෙන්නෙ නෑ. අනික හෝල් එක ඇතුලට යන්න දෙන්නෙත් නටන ළමයටයි චීටර්ටයි විතරයි.."


"අයියෝ මොනවද මිස්, ඒක හරි කැතයිනේ.. අපි මේ තරම් දුර ආවෙ අපේ ස... මේ අපේ අචිනි නටනවා බලන්නනේ.."


නටන එක කෙසේ වෙතත් මේ මෝඩ විහගයා තව පොඩ්ඩෙන් සචීගෙ නම කියලා බාල්දියක් පෙරලනාව.


"වෙන මොනවා කරන්නද එහෙනම්. මිස්ලා ඒ පැත්තට යන්න. අපි වෑන් එකේ රවුමක් දාලා එළියෙ ඉන්නම්."


මං එහෙම කිව්වාම නිරෝධගෙ මූණ පෙගුණ පාන් බාගයක් වගේ උනා. අපි හයදෙනා ඩ්‍රයිවර් එක්ක වෑන් එකේ ඉද්දි සචී, ජනාලියි, මහේෂයි. එක්ක යන්න ඉස්සර උනේ දුකෙන් අපි දිහා බලන් ඉදලයි. අපි වෙනසක් නැතුව හිනාවෙලා කෙල්ලට සුභ පැතුවා. අිපට ඇවිදින්න යන්න එපා කියලා මිස් හංසිවයි, සචීලගෙ අම්මයි එක්කගෙන ඇතුළට ගියා.


"මචං දැන් මොකද කරන්නේ..? ඉදලා ඉදලා නුවර ආවෙ මේ වැන් කට්ට අස්සෙ වේලෙන්න නෙමෙයිනේ.."


සාරංගට තද වෙලා. දිනුකත් වැඩි සද්ද බද්දයක් නැතුව බලාගෙන ඉන්නවා.


"රයිට්.... උඹලා තව ඇදුමක් අරන් ආවා නම් යන්න තැනක් තියෙනවා.."


සාරංග ආයෙත් අහද්දි අපි කට්ටියම රෙඩි කියලා අත් ඉස්සුවා.


"අපේ අංකල් කෙනෙක් ඉන්නවා කටුගස්තොට හරියේ. හැබැයි මචං මෙතන ඉදලා කිලෝ මීටර් පහක් විතර වගේ යන්න ඕන. මොකද කියන්නෙ එහෙ නාන්න මරු තැනක් තියෙනවා."


"එළනේ..! යං යං මෙච්චර කිලෝමීටර් එකසිය විස්සක් තිහක් විතර ආපු එකේ ඔය පහ මොකක්ද බං.."


ෂෝටා පැනලා උත්තර දුන්නෙ ඌ අපේ සෙට් එකේ පුංචි කොලුවා නිසා වෙන්න ඇති. තාම සෙල්ලමටමයි හිත.


"අන්කල් මේ ළගට ගිහින් එනන් යමුද..?"


මං ඩ්‍රයිවර් අන්කල්ගෙන් ෂේප් එකේ ඇහුවා. මෙයා බෑ කිව්වොත් ඉතිං අපිට ගගකින් උනත් ඇදගෙන නාන්න තමයි වෙන්නේ.


"යන්න නම් පුළුවන් පුතා, ඒත් ඔයාලගෙ ටීචර් මට බනීද දන්නෑ.."


අන්කල් බයයි වගේ කියලා මට තේරුණා..


"අපි එහෙම අන්කල්ට බනින්න දෙනවද..? අපිට මිස් තමයි කිව්වෙ එයාලා පරක්කු වෙන නිසා කොහේ හරි ගිහින් එන්න කියලා.."


මේ විහගයා අපේ අහිංසක ටීචර් අමු අමුවේ පාවලා දීලා අන්කල්ව කැමති කරගත්තා. අපි එහේ ගියේ මගින් ලොකු කේක් එකකුත් අරගෙන. ඊට අමතරව නාද්දි බොන්න කියලා ජින්ජර් බියර් බෝතල් ටිකකුයි, බයිට් කඩල පැකට් තුනකුයි අපේ ඩ්‍රයිවර් අන්කල් යාළුවෙක් කරගන්න බුලත් විට තුනකුයි අරගත්තා.


"බලපං අපි වෙනදට ජින්ජර් බියර් නැතුව බියර් බොන්නේ.. අද මේ ගෑණු එක්ක ඇවිල්ලා ඒකටවත් නිදහසක් නෑ.."


විහග එහෙම කිව්වට මූ බොන්න පුළුවං එකෙක් නෙමෙයි. මේකා බ්‍රැන්ඩි කියලා බොන්නෙ ෂැන්ඩි. හැබැයි සාරංගනම් පාටි වලට ගියාම ගෙදර උන්දැලට හොරෙන් එක එක ඒවා අතහදා බලලා එනවලු.


"ඒකනේ.. අද මතට තිත තමයි.. වෙනදට අපි තිතට මත නේ.. හෝව් හෝව් අන්කල් ඔතනින් දකුණට.."


සාරංග අන්කල්ට පාර පෙන්නගෙන ඔය කියන ගෙදර මිදුලටම අපිට එක්කගෙන ආවා. එහෙ වටපිටාවෙ තිබුණෙ පුදුම ලස්සනක් වගේම අමුතු ලා....... සීතල ගතියක්.


"බලපං අපේ සීයලට උනත් ඉස්සර මීට වඩා හිතන්න තිබුණා. නැත්තං අපිටත් මේ සාරංගට වගේ රටපුරා නෑයො ඉන්නවනේ.."


මං ඒක කියද්දිම උගේ අන්කල් ගෙයින් එළියට ආවා. පොර හරියට තේ වත්තක සුපිරින්ඩන්ට් කෙනෙක් වගේ සුදු ෂෝටකුයි සුදු ෂර්ට් එකකුයි ඇදලා හැටි එකකුයි සපත්තු දෙකකුයි දාලා හිටියේ.


"හෙලෝ සනා... කම්... කම්... නයිස් ටු මීට් යූ ආෆ්ටර් වෙරි ලෝන්ග් ටයිම්.."


මළ කෙලියයි අන්කල් කාරයට සුද්දගෙ අසූචි පෑගිලද කොහෙද. සාරංගත් ඉස්සරහට ගිහින් අන්කල්ව බදාගත්තා.


"බලපංකෝ බං මූ පැන්ෂන් ගිය පොලිස් කාරයෙක් වගේනේ..."


විහග මගේ කණට කරලා හිමීට කිව්වා.


"මචං උඹේ සාක්කුවෙ ඩික්ෂනරියක් තියෙනවද..?"


අනිත් පැත්තෙ ඉදන් නිරෝධ අහද්දි මට හිනාත් ගියා. මොනව නැතත් පොර ජොලි ඩයල් එකක් කියලා අපිට කතා කරපු පළවෙනි විනාඩි පහෙන්ම තේරුණා.


"විනී කම් හියර් මයි ඩාලිං.."


අන්කල් දොරෙන් ඇතුලට බෙල්ල දාලා කතා කලේ ගෙදර ඉන්න බල්ලටද දන්නෙත් නෑ. අපි සපත්තු දාගෙන සූදානම් ශරීරෙන් හිටියෙය විනී හපන්න ආවොත් දුවන්න කියලා බලාගෙන. ඒත් ගේ ඇතුලෙ ඉදලා අගර දගර පපා ආවෙ ලන්සි ටයිප් එකේ ඇන්ටි කෙනෙක්.


"විනී.. ඩූ යූ නෝ දිස් ජෙන්ට්ල්මන්..?"


අන්කල් කාරයා සාරංගව පෙන්නලා ඇහුවා. බොලේ.. විනී කියන්නෙ අන්කල්ගෙ වයිපරේ...


"ඕ.... මයි ගෝඩ්..."


ආන්ටි එහෙම කියලා සාරංගට අත දික් කලා. බලන් යද්දි මූ අපිව එක්කන් ඇවිත් තියෙනනෙ මාර ප්ලේස් එකකටනේ.. මෙතන කැටයම් ගොඩයි. ඒ මදිවට සිං සිං ගාලා එහෙට මෙහෙට කඩ්ඩ වැනෙනවා. අපි ඔළු පාත් කරගෙන හිටියෙ කතා නොකරන තාක්කල් මෝඩයත් පණ්ඩිකයෙක් කියලා කවුද කියපු කතාවක් මතක තිබුණ නිසා.


අන්කල් සාරංග එක්ක ආගිය තොරතුරු කතා කරන අතරෙ අපි ඒ ලස්සන වත්ත වටේ පොඩි රවුමක් දැම්මා. විනී ආන්ටි මොනවද කෑම ජාතියක් එක්ක තේ ලෑස්ති කරලා අපිට කතා කරද්දි මම ඒ පරිසරයට වශි වෙලයි හිටියේ.
Reply With Quote
(#14)
Old
crazybuddy's Avatar
crazybuddy crazybuddy is offline
Senior Member
crazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant future
 
Posts: 52,623
Join Date: Dec 2010
Location: කෙල්ල ළඟ
04-02-2012, 04:58 AM

"අන්කල් අපි කට්ටිය ආවෙ මේ පිටිපස්ස දොලෙන් නාන්න.."

"ඕකේ සනා.. යූ එන්ජෝයි විත් යුවර් ෆෙන්ඩ්ස්.."


මේ යකානං මාර පොරක්. සිංහලෙන් කියන දේට උත්තර දෙන්නෙත් කඩ්ඩෙන්. විනී ආන්ටි අපිට චේන්ජ් කරගන්න කියලා කාමරයක් පෙන්නුවා. අපි ෂෝටවල් ටිකකට බැහැලා කාමරෙන් එළියට එද්දි අන්කල් අලුත්ම තුවා තුනක් විතර අපිට දුන්නා.


"එපා අන්කල් අපි ළග තුවා තියෙනවා.."


"නෝ නෝ සනා ටේක් දිස්.."


ඒක කියද්දි විහග තුවා ටික ඉක්මනට අතට ගත්තෙ, නැත්තං අන්කල් ඉංශ්‍රීසියෙන් බනියි කියලා වෙන්න ඇති. බැන්නත් ඉතිං අවුලක් නෑ. අර බල්ලා කියන හැමදේටම නගුට වනනවා වගේ හිනාවෙලා අහන් ඉන්න තියෙන්නේ. මොකෝ තේරෙන එකක්යෑ. අපි ඩ්‍රයිවර් අන්කල්ට කියවන්න පත්තර ටිකකුත් දීලා අන්කල් එක්ක වත්ත පහලට ගියා.


වත්තෙ ඉස්සරහ තියෙනවට වඩා ලොකු ඉඩක් පිටිපස්සෙ තිබුණා. බෑවුම වගේ තිබුණ ඒ හරියෙ මල් වවලා ඒ පාත්ති අතරින් ගල් වැටි වගේ දාලා පාරවල් හදලා එළකිරි ලුක් එකක් තිබුනේ. අපේ කෙල්ලො ටික එහෙම මේ මල් වත්ත දැක්කා නම් උන්ගෙ අවසන් හුස්ම පොද මෙතනම යනවා. ඒ තරම් ගති. පහල පෙනුන දොල පාර දකිද්දි මට මතක් උනේ කාච්චි මලේ.. නාන්න ඕනෙ නෑ.. දැක්කත් සැපයි..


"ඕ......... වට් අ නයිස් ප්ලේස්..."


ෂෝටා ටිකක් උච්ච ස්වරයෙන් කිව්වෙ අන්කල්ට ඇහෙන්න වෙන්න ඇති. කොළඹින් ඇවිත් ගොඩේ බයියො ටික වගේ ඉදලා බෑනේ..


"යර්ස් සනා.. ඔයාලා කැමති නම් කට්ටියම ස්කූල් වැකේෂන් එකට මෙහේ ඇවිත් ඉදලා යන්න.."


ඔන්න අපේ එකා දන්න කඩු දෙක තුන කිව්වා විතරයි අන්කල් කාරයා සිංහලට බැස්සා. මොනව නැතත් පෙරගෙ යෝජනාව නම් ටොප්. අපි නාන්න පටන් ගත්තම අන්කල් ගෙදර ගියා. අපේ ගැන්සිය ගල් උඩින් පැන පැන පෙරලි පෙරලි වතුරෙ දගලන්න ගත්තෙ හරියට සහරා කාන්තාරෙ ඉදලා ආවා වගේ. වැඩියම දැගලුවෙ ෂෝටා. ඌ එක දිගට තිබුණ ගල් පේලියක් දිගේ යද්දි ජබොක් ගාලා ඇදගෙන වැටුනා. මං පොඩි කවියක් මතක් වෙලා කියද්දි ඉතුරු හතර දෙනත් මාත් එක්ක එකතුවෙලා කවිය කිව්වා.


"ඒ දන්ඩේ......... කොටා..

යන විට ගාට......ගාටා.....

වැටුණේය..........වතුරටා..

හූ.......................ටා......"


කොටා කියපු නිසාද මන්දා ඌගේ මූණ දෙකවෙලා. අපි බීම බිබී කඩල කකා ෆුල් ෆන් එක ගත්තා.


"මචං ෂෝටා.. උඹ දන්නවද අර අලියගෙයි කූඹියගෙයි කතාව..?"


විහග අහද්දි අපි කට්ටිය ඌ දිහාට හැරුණා..


"අලියගෙයි කූඹියගෙයි කතා කොයිතරම් තියෙනවද උඹ අහන්නෙ කොයි එකද..?"


"අලියයි කූඹියයි නාන්න ගිය එක..?"


"ම්හ්... කියපංකො බලන්න.."


"මෙහෙමයි.. අලියයි කූඹියයි නාන්න ගියාලු. මුලින්ම අලියා නාලා ඉවරවෙනකල් කූඹියා ගොඩට වෙලා බලන් හිටියලු. දන්නවද ඒ ඇයි කියලා..?"


"අලියට පෑගිලා ඌ මැරෙයි කියලා වෙන්නැති.."


"නෑ උඹලා දන්නවද උත්තරේ..?"


"ඒකත් ඉතිං උඹම කියහං.."


"අලියා නාලා ඉවර උනාම උගේ ෂෝට ඉල්ලගන්න.."


"හරි හරි ඩෝ.. උඹ ඒ කතාවෙ කොනකටත් මාව ගාව ගන්නද හදන්නේ..?"


ෂෝටා අද දවසෙ බයිට් එක වෙලා. පිස්සු නට නට නාලා ගොඩ එද්දි අපේ අත්වල ඇගිලි රැලිවැටිලා. හැබැයි ඇගටනං දැනුනෙ පුදුම සනීපයක්..


"මචං සාරංගයෝ.. උඹලගෙ අන්කල් කාරයා අපිට ආමාශගත කරන්න මුකුත් දෙන එකක් නැද්ද..? යකෙක් කන්න බඩගිනියි.."


විහගත් හරියට ස්කුබී ඩූ වගේ.
කන්න දෙනවනං ඊට වඩා දෙයක් නෑ..

"වෙලාව කීයද දන්නෑ බං.. අරුන් එළියට ඇවිත් අපිව හොයනවද දන්නෙත් නෑ.."


මං කිව්වෙ අපේ ස්ත්‍රී පාර්ශවය මතක් වෙලා.. අපි ගෙදරට යද්දි විනී ආන්ටි කෑම ලෑස්ති කරලා බලාන හිටියා.


"ඔයාලට බඩගිනි ඇතිනේ.. ඉක්මනට චේන්ජ් එකක් දාගෙන එන්න.. ලන්ච් එක රෙඩී.."


"බලපං බං ආන්ටිට පුදුම තේරුම් ගැනීමේ හැකියාවක් තියෙන්නේ.. මේ වගේ උදවිය බුදුන් දැක නිවන් දකින්න ඕන.."


අපි ආන්ටිට පින් දිදි කෑම මේසෙට සෙට් උනා. ආන්ටි හදලා තිබුණෙ මැකරෝනි. ලොකු කුකුල් මස් තසිමක් එක්ක තිබුණ උණු උණු මැකරෝනි දකිද්දි විහග කෙල බාල්දියක් විතර ගිලලා ඉවරයි..


"මචං ඩ්‍රයිවර් අංකල්..?"


මං ඇහුවෙ මෙච්චර වෙලා කාටවත්ම උන්දෑව මතක තිබුණෙ නැති නිසා..


"ඔයාලා කන්න. මං එයාලට කෑම බෙදලා දුන්නා.."


"ආන්ටිලත් එන්න කන්න.. කෝ අන්කල්..?"


"එයා හදිස්සියෙ කෝල් එකක් ඇවිත් වත්තට ගියා. තව ටිකකින් එයි.. මං එයා ආවාම කන්නම්.."


එහෙම කියලා ආන්ටි අපිට කෑම බෙදුවා. අපරාදෙ කියන්න බෑ අපේ බඩවල් වල තරම දැනගෙනද කොහෙද ආන්ටි කොත ගහලා මැකරෝනි දාගෙන ගියා. මේවා තම්බපු බට කෑලි වගේ උනාට ආන්ටිගෙ මස් හොද්දත් එක්ක අවුට් නොවී බැට් කරන්න පුළුවං.. ඒක කාලා ඉවර වෙද්දි අයිස් ක්‍රීම් මේසේ උඩ. ඒකටත් වග කියපු අපි ආන්ටිලාට නොසෑහෙන්න පිං දීලා එන්න සෙට් උනා.


"ආන්ටි අන්කල් එන්න පරක්කු වෙයි වගේ නේද..? අපි එහෙනම් ගිහින් එන්නම්.. අන්කල්ටත් කියන්න.."


"ඕකේ සනා, ආයෙත් දවසක යාළුවොත් එක්ක එන්න.. ටේක් කෙයා..!"


"අපිට සංග්‍රහ කලාට තෑන්ක්ස් ආන්ටි. එහෙනං අපි ගිහින් එන්නම්.. බායි.."


සාගත මළු ටිකත් පුරවගෙන ජොලියක් දාලා අපි ආයෙත් අර ඉස්කෝලෙට ආවත් අපේ කවුරුවත් පේන්න හිටියෙ නෑ. හැබැයි උදේ තිබුණට වඩා වාහනත් අඩුයි..


"අපි ටික නැති නිසා මුං ගෙදර ගිහින්ද දන්නෙ නෑ.."


"සචීලගෙ අම්මයි, හංසි අක්කයි මොබයිල් ගෙනත් තිබුණා. වරෙං පහලට ගිහින් කෝල් එකක් දීලා බලමු.."


වෑන් එක ඉස්කෝලෙ තියෙද්දි අපි කට්ටිය පයින්ම පැත්තට ඇවිදගෙන ආවා. ඒ හරියෙම ප්‍රේමවන්තයින්ට සුර ලොවක් වගේ. මං පර්ස් එකේ දාගෙන හිටපු හංසිගෙ නොම්මරේට බොක්ස් එකකින් කෝල් කලා.


"ආ මල්ලිලා ඔයා කොහෙද ඉන්නේ..? මේ නංගි සෙකන්ඩ් රවුන්ඩ් එකට සිලෙක්ට් උන නිසයි ටිකක් පරක්කු උනේ. තව පැයකින් විතර මේක ඉවරයි."


හංසි කියපු පණිවිඩේ මං අනිත් කට්ටියට කිව්වා. හැමෝම කිව්වෙ අපි තව ටිකක් වැව රවුමෙ ඉමු කියලා. ඉතිං අපි වැව දිහා බල බල ඒ හරියෙ ඉන්න කෙල්ලන්ට විහිළු කර කර හිටියා.


"බලාගෙන බං නුවර කෙල්ලන්ට විහිළු කරලා ගහන්න ආවොත් දුවන්න පාරවල් දන්නෙත් නෑ.. ටිකක් පරිස්සමින්.."


"අපි කවද්ද බං කෙල්ලන්ගෙන් ගුටි කෑවේ. බැරිම අවස්ථාවක් ආවොත් වැවට පනිනවා.."


ෂෝටා එහෙම කිව්වට ඌට මතක නැතුව ඇති උදේ ඇතින්නක් විතර කෙල්ලෙක් ඌව සුප් කරන්න හදපු හැටි. අපි කතා කර කර ඉන්න පැත්තට චයිනා ලුක් එකක් තියෙන චප්ප මුක්කා ඩයල් තුනක් ආවා. මොකක්දෝ මන්දා චාං චූං බාසාවක් කතා කර කර ආපු උන් අපිව පහු කරද්දිම විහගයා උන්ට හලෝ කිව්වා. තුන්දෙනාගෙන් ඉස්සරහින්ම ආපු පොර හිනාවෙලා මොකක්දෝ මන්දා දෙයක් විහගට කිව්වා. හිනාවෙලා කියපු හැටියට ඒක නයිස් ටු මීට් යූ වගේ සුහද ටෝකක් වෙන්නැති කියලයි මට හිතුනේ. මෙන්න බොලේ ඌ ඒක කියද්දිම විහගත් ඒ වගේම බාසාවකින් ඔළුව පාත් කරලා මොනවදෝ කිව්වා. සුද්දො ටික හිනාවෙවී යද්දි අපි ලෝකෙ අටවෙනි පුදුමෙ දැක්කා වගේ විහග දිහා බලන් හිටියා.


"උඹ මොකක්ද බං අර චීනට කිව්වේ..?"


"ඌ සුභ පතද්දි මමත් ඌට සුභ පැතුවා.."


පිස්සු පපඩං කතාවක් තමයි මූත් කිව්වේ. මූ චීනට සුභ පැතුවලු.


"උඹ චීන භාෂාව දන්නවා කියලා අපි දන්නෙ නෑනේ.. අපි හිතුවෙ උඹ දන්නෙ සිංහල විතරයි කියලා.."


"සිංහල තමයි බං මම කිව්වේ. ඌ කියපු මෙලෝ දෙයක් මට තේරුනේ නෑ. මොනවා හරි කියන්න ඕන නිසා මමත් කිව්වා.."


මූත් මාර පොරක් තමයි..


"ඉතිං උඹ මොනවද ඔළුව පාත් කරලා කිව්වේ..?"


"මං කිව්වෙ සාට මොයිකල් අමතර කොටස් කියලා.."


"ඒ කිව්වෙ බං..."


"ඒ කිව්වෙ බං මෝට සයිකල් අමතක කොටස් කියලනේ.."


අපි කට්ටිය හිනා උනේ මූ කියපු හරුපෙ කටට කොහෙන් ආවද දන්නෑ කියල හිතලයි..


"අරුන් තුන්දෙනා දැන් චීන ඩික්ෂනරිය පෙරලයි ඒකෙ තේරුම හොයන්න.."


"උඹ තමයි බං දවසකටවත් මිනිහා. උන් ටික හිනාවෙවී යන්න ඇත්තේ ඒක තේරුනේ නැති නිසා තමයි.."


අපි හවස තුනට විතර ආපහු ඉස්කෝලෙ පැත්තට එද්දි මිස්ලා ඈත ඉදන් වෑන් එක පැත්තට එනවා දැක්කා. කට්ටියම කට කපලා හිනාවෙවී ආවේ. අපේ සචී දිනලද මන්දා..


"ආ.. ඔයාලා උදේ ඇදන් හිටියෙ මේවා නෙමෙයිනේ.. කොහෙද ගියේ..?"


අපේ සැබෑ වෙනස මුලින්ම තේරුණේ හංසිට. එයා මං දිහා බලලා එහෙම කියද්දි අනිත් කට්ටියත් අපේ කේෂාන්තයේ ඉදලා පාදාංතය වෙනකල්ම බැලුවා.

"මිස් මෙයාලා කොහෙන්ද නාලා.."


සචී ඉස්සිලා මගේ කැප් එක ගලවලා ගත්තා. අනිත් කට්ටියගෙ කොණ්ඩෙ වේලිලා තිබුණට කැප් එක දාගෙන හිටපු නිසා මගේ කොණ්ඩෙ තෙතයි.


"අපි ගිය තැන් පස්සෙ කතා කරමු. දැන් කියනවා බලන්න උඹේ නැටුමට මොකද උනේ කියලා... උඹ දින්නා නේද..?"


"දින්නද කියලා තවම දන්නෑ. උදේ ෆස්ට් රවුන්ඩ් එකෙන් හයදෙනෙක්ව තෝරලා තව වටයක් තිබ්බා. මම ඒකෙන් දෙවෙනියට නැටුවෙ. ඉතුරු හතරදෙනා නටලා ඉවර උනාම තමයි ප්ලේස් එක කියන්නේ.."


සචී අපි කට්ටියටම ඇහෙන්න කිව්වා. සචීලගෙ අම්මනං හරි සංතෝසෙන් හිටියේ.


"අපිට හෝල් එකට යන්න දුන්නෙ නැති වුනාට අපි කට්ටිය ජනේලෙන් බලන් හිටියෙ මෙයාලා නටනවා. අපේ සචී තරම් ලස්සනට කිසිම කෙනෙක් නැටුවෙ නෑ.."


ජනා අචී කියලා හයියෙන් කිව්වෙ කුමුදු මිස් හිටපු නිසා වෙන්න ඇති. ජනාලි එහෙම කියද්දි නිරෝධ මට පේන්න කොලර් එක උස්ස ගත්තා. මූ දැන්මම සචීගෙ හස්බණ්ඩා වගේ ඇක්ෂන් දාන්නේ..


"ළමයි අනිත් කට්ටිය ඉවර වෙද්දි පහත් පහුවෙයි. ප්ලේස් එක අහන්න හිටියොත් අපට රෑ වෙනවා. එයාලා සදුදට ඉස්කෝලෙට දැනුම් දෙනවලු.. අපි දැන් යං.."


මිස්ගෙ තීරණය අවසාන තීරණය වේ කියලා අපි කට්ටිය වෑන් එකට නැග්ගා. මං ෂේප් එකේ සචී ලගින් ඉදගත්තා. ඒකිව කතාවට අල්ලගන්න හිතාගෙන. සචී නැටුමට මේකප් කරපු නිසාද කොහෙද ඒකිගෙ සුදු කම්මුල් රෝස පාට වෙලා. මේ තරම් ළගට ඒ ලස්සන මූන දකිද්දි මට ලෝභ හිතුනා.


එයාලා ඇතුලට ගියාට පස්සෙ අපි මොකද කලේ කියලා සචී අහපු නිසා මං විතර විචාරෙ දුන්නා. හංසි අහක බලං වගේ හිටියට කණ තිබුණෙ අපි දෙන්නා ළගද කොහෙද..? විහගලා සිංදු කියන්න පටන් ගත්තට ඒක උදේ වගේ නැගලා ගියේ නෑ. ඒ නිසා එක එකා තනියෙම සිංදු කියන්න ගත්තම අනිත් අය මියුසික් දුන්නා.


"ඒයි අපේ අසහාය ගායකයා කියපංකෝ සිංදුවක්.."


සාරංග කෑගැහුවෙ මට. මං සචිනිගෙ මූණ දිහාත් ටිකක් වෙලා බලන් ඉදලා සිංදුවක් කියන්න පටන් ගත්තා.


"ඔබට සිත ආදරේ කරයි..

දෙතොල ගොළු වී සිටි..

නැගුණු සෙනෙහේ කියනු බැරි වී..

මගේ සිත වේදනා විදී.."


නුවර පාර දිගේ හයියෙන් ගිය අපේ වෑන් එක ඇතුලෙ මගේ සිංදුව හොද පැහැදිලිව ඇහුනා. කට්ටිය ඩ්‍රම් එක ගහන්නත් අමතක වෙලා ඇස් වහගෙන සිංදුව රස විදිද්දි සචී හිටියෙ මගේ මූණ දිහා බලාගෙන. එයාට එහා පැත්තෙ හිටපු අම්මා නිදාගෙන ඉන්නවා මං දැක්කා. සිංදුව ඉවර වෙද්දි කට්ටිය විසිල් ගහලා ඉල්ලුවෙ තව සිංදුවක්. ඊළගට මං ගොඩක් ආස කරන නින්ද නැති රැයේ සිංදුව කියන්න ගත්තා.


"මචං උඹේ රාණි හිටියනං උඹට යුග ගීයක් කියන්න තිබුණා නේද..?"


මම සචී ළග ඉදගෙන හිටපු නිසා ඊරිසියා හිතිලද කොහෙද නිරෝධ එකපාරටම නෙත්මිව මතක් කලා..


"කවුද රන්දු රාණි කියන්නේ..?"


"රාණි කියන්නෙ මුගේ ගර්ල් ෆෙන්ඩ්.."


ජනාලි අහපු ප්‍රශ්නෙට උත්තර දුන්නෙ සාරංගයා. ඒක ඇහෙද්දි හංසි මගේ පැත්තට හැරුනෙ පැයට හැටේ වේගෙන්. ඔය නිව්ස් එක අපේ අක්කට ගියොත් ඉතිං මට බඩුම තමයි. කිසිම ගැලවිමක් නෑ..


"ඒ කතාව ඇත්තද රන්දු..? ඔයාට ගර්ල් කෙනෙක් ඉන්නවද..? ඇයි අපිට කිව්වෙ නැත්තේ..?"


ඕන ප්‍රශ්නයක් වරකට එක බැගින් ඇහුවනං ඉවරයිනේ සචී ප්‍රශ්න වැලක්ම ඇහුවෙ එක හුස්මට.


"ඔව් බං, ඒක ඇත්ත. හැබැයි තාම කියන්න තරම් කාලයක් උන්නෑ.."


මං සචීට පොඩි නයි පැටියෙක් ඇරලා බැලුවා. කෙල්ල බිම බලාගෙන කල්පනා කරනවා. මේකි ලණුව කාලා කියලා නියමෙට තේරුණා.


"සචී මට ඇත්ත කියන්න.. ඔයා කාටවත්ම ආදරේ කරන්නෙ නැද්ද..?"


මෙයාට කොල්ලෙක් නැති විත්තිය නං අපි දන්නවා. ඒත් කවුද දන්නෙ සචී නිරෝධව ලව්ද කියලා. කට්ටිය එකා දෙන්නා වෙන වෙනම කතාව. ඉතිං අපේ සංවාදෙ වෙන කවුරුවත් නම් අහං ඉදිනෙ නෑ කියලා දැනුන නිසා මං සචීගෙන් ඇහුවා.


"මං... මං... මං ආදරේ කරනවා රන්දු. ඒත් ඒක මං එයාට කියලා නෑ.."


මං හිතුවා හරි. නිරෝධ සචීට ලව්. ඒත් තාම කියලා නෑ. ඒ වගේම සචිත් ලව් කරන්නෙ නිරෝධටම වෙන්න ඇති. එයත් ඒක හිතේ තියන් ඉන්වා. මේ රන්දුට ඉතං සොරි ඩොට් කොම් තමයි.


"ඔයා ආදරේ කරන්නෙ අපේ සෙට් එකේ කාටහරි නේද..?"


මං හිමීට එහෙම අහද්දි කෙල්ලගෙ ලස්සන ඇස්වල කදුළු පිරිලා. ආදරේ හිතේ තියන් දුක් විදින එක කොයි තරම් අමාරුද කියලා මට අමුතුවෙන් කියලා දෙන්න ඕනේ නෑ. ඒ දුක මටත් දැනිලා තියෙනවා. ඊයෙ පෙරේදා අලුතෙන් ආපු කෙල්ලෙක් දිහා හොරෙන් බැලුවට පුංචි කාලෙ ඉදලා මං ළග හිටපු සචිනිට මං ආදරේ කරලා කියලා මට දැනුනෙ නිරෝධ අපේ ගෙදර නතර උන දවසෙ රෑ. ඒත් මට ඒ පොත පෙරලන්නෙ නැතුවම වහලා දාන්න වෙලා. මං දැන් මගේ හොදම යාළුවෙක් උන නිරෝධට උදව් කරන්න පොරොන්දු වෙලා ඉවරයි.


"සචී මට ඇත්ත කියන්න සචී.."


"ඒ ගැන අහන්නෙපා රන්දු. මං දන්නෙ මං එයාට ගොඩක් ආදරෙයි කියලා විතරයි.."


මෙච්චර වෙලා සචීගෙ ඇස්වල පිරිලා තිබුණු කදුළු බිංදු නිදහසේ ගලාගෙන යද්දි එයා ඉස්සරහ සීට් එකට ඔලුව තියාගත්තා. කෙල්ලො කොයි තරම් අඩනවා දැකලා තිබුණත් සචීගෙ කදුළු ඉස්සරහ මගේ හිත උණු උනා.


"ඔයා ආදරෙයි කියනකන් එයා බලන් ඉන්නවා සචී. ඒක ඉක්මනට කියන්න.."


සචීගෙ සිනිදු අතක් උඩින් අත තියලා මං කියද්දි එයා මගේ අත තද කරලා අල්ලගත්තා. දැන් මේ රන්දු ෆුල් හොල්මං. මේ රෝස මල නිරෝධගෙ අතට දෙන්නෙ කොහොමද කියනෙක මං කොළඹට එනකල් කල්පනා කලා. මග නතර කරලා ආප්ප කාලා තේ බීලා ආපු නිසා ඉස්කෝලෙට එද්දි හයහමාර විතර උනා. අපි මගදි කෝල් කරපු හින්දා ගෙවල් වලින් ඇවිත් තිබුණට සාරංගටයි දිනුකටයි යන්න විදියක් තිබුණෙ නෑ.


"සාරංග උඹලා දෙන්නව අපේ වෑන් එකේ ගිහින් දාන්නද..?"


මං ඇහුවෙ උන්ව මග දාලා යන එක හොද නැති නිසා..


"නෑ බං තාම එචච්ර කළුවර වෙලත් නෑ නේ.. අපි ත්‍රීවිල් එකක යන්නම්..."


එහෙම කියලා උන් දෙන්නා පාර පැත්තට ගියා. කුමුදු මිස්ව ගෙදරට දාන්න සචී බාරගත්තා.


"හංසි අක්කේ ඔයා යන්නෙ කොහොමද..?"


මං ඇහුවෙ එයා ගැන අහන්න මට යුතුකමක් තියෙනවා කියලා හිතුන නිසා. මොකද හංසි දැන් මට මගේ අක්කා වගේ තමයි.


"අපේ මල්ලි බයික් එකේ ඇවිත් ඉන්නේ. මං එයා එක්ක යන්නම්. ඔයාලා පරිස්සමින් යන්න.."


ගේට්ටුව ළග පල්සර් බයික් එකක් නතර කරලා තිබුණෙ හංසිගෙ මල්ලි වෙන්න ඇති. හැමෝම යන්න සෙට් වෙද්දි මං අපේ වෑන් එකට නැග්ගෙ විහගත් එක්ක. ඌට අද රෑ අපේ ගෙදර ඉන්න කිව්වත් මහන්සියි කියලා ගෙදර යන්න ඕන කිව්වා. ඌවත් ගෙදර දාලා අපි ගෙදර එද්දි හතහමාරට විතර ඇති.


"පොඩි පුතා කොහොමද ගමන..?"


මං වෑන් එකෙන් බහිද්දිම අම්මා අවිත් මගේ අත අල්ල ගත්තා. එයා ගොඩක් වෙලා පාර බලන් ඉන්න ඇති කියලා මට හිතුණා ඒ මූණ දකිද්දිම.


"ගමන නම් නියමයි අම්මා.. හැබැයි හරිම මහන්සියි.."


"ගමන නියමයි කියලා තේරෙනවා කටහඩට වෙලා තියෙන දේ බලද්දි. හරියට වචන පිටවෙන්නෙත් නෑ.."


අක්කා සුපුරුදු ගෝරනාඩුව දාලා මාව පිළිගත්තා. මග දිගට සිංදු කිය කිය ඇවිත් අක්කා කිව්වා වගේ මගේ උගුර බැරැන්ඩි වෙලා තිබුණෙ. ඉක්මනට ඇග සෝදපු මම රෑට කන්නෙත් නැතුව ඇදට පැන්නා.




Reply With Quote
(#15)
Old
crazybuddy's Avatar
crazybuddy crazybuddy is offline
Senior Member
crazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant future
 
Posts: 52,623
Join Date: Dec 2010
Location: කෙල්ල ළඟ
04-02-2012, 05:01 AM





මං පහුවෙනිදා උනේ පාන්දර නමයට විතර නැගිට්ටේ කවුදෝ මන්දා අපතයෙක් කෝල් කරපු නිසා. මං නිදිමතේම ගිහින් ෆෝන් එක ගනිද්දි කතා කලේ සාරංග.

"මචං උඹලා දෙන්නා ඊයෙ ගියේ කොහොමද..?"

"ආ.. අපි කිසි ආබාධයක් නැතුව සැපට ත්‍රීවිල් එකක ගියා. ඒක කියන්න තමයි ගත්තේ.."

"ෂුවර් එකට උඹලා මොකක් හරි මගෝඩි ගේමක් දෙන්න ඇති.."

"අපි නගිද්දි ඇහුවා ගාන කීයද කියලා. මේ යකා රුපියල් දෙසිය පනහක් කිව්වනේ බං.."

මේ කියන්නෙ ත්‍රීවිල් කාරයා ගැන වෙන්න ඇති. මුන් දෙන්නා ඌට පොල්ලක් තියලා කියලා මට නිකමට හිතුනා.

"ඉතිං බං අපේ ගෙදරට එච්චර ගන්නෙ නෑ නේ වෙනදට. දිනුකත් අපේ ගෙදර නවතිනවා කියපු නිසා ඩබලම නැගලා ගියා."

"ඉතිං දෙසිය පනහ දුන්නද..?"

"මොන පිස්සුද..? අපි හිස් මෙගා බෝතල් දෙකක් දාපු බෑග් එකක් ත්‍රීවිල් එකේ තියලා අපේ ගේ පහුකරලා තියෙන ෂොප් එකක් ළගින් බැස්සා සිගරට් දෙකක් අරන් එන්න කියලා. පොරත් හිතන්න ඇති අපේ බෑග් එකකුත් ඇතුලෙ තියෙන නිසා අපි එයි කියලා. අපි හිමීට ඉස්සරහ දොරෙන් ගිහින් පිටිපස්සෙ කා පාර්ක් එක පැත්තෙන් බැහැලා වැටක් අස්සනේ රිංගලා ගෙදර ගියා. ඒක කොච්චර සිම්පල් ප්ලෑන් එකක්ද බලපං. සල්ලිත් ඉතුරුයි නේ.."

මුං කලොත් කරන්නෙ ඔහොම නොහොබිනා වැඩක්ම තමයි.. පව්..! ඒ අහිංසක ත්‍රීවිල් කාරයා මුං එනකල් සැදී පැහැදී බලන් ඉන්න ඇති.

"පොර ආපහු යන්න ඇත්තෙ බොලාගෙ හත්මුතු පරම්පරාවම මතක් කර කර වෙන්න ඇති.."

කොහොම උනත් ඊයෙ දවස ගෙවිලා ගියේ අපේ හිත්වල විශේෂ මතක සටහන් තැන්පත් කරලා.

අද පන්ති දවසක් නේද කියලා මතක් උනේ දහය මාරට විතර කෑම කනකොට. ඊයේ දගලලා අතපයත් රිදෙනවා. ඉතිං මොන පන්තිද..? මං හවස් වරුව ගෙදරට වෙලා පාඩම් කලා..

*******************************

සදුදා උදේ ඉස්කෝලෙ යද්දි සචිනිත් ඇවිල්ලා හිටියා. අද ඉදලා සුපුරුදු විදියට සචිනි අපේ පංතියෙ. උදේ ඉස්කෝලෙ පටන් ගනිද්දි ප්‍රින්සිපල් සර් ප්‍රධාන රැස්වීමක් කියලා හැමෝවම ග්‍රවුන්ඩ් එකට කැදෙව්වා. ගාථා කියලා ඉවර උනාම ප්‍රින්සිපල් කිව්වෙ අපි හැමෝම අහන්න සතුටු උන කාරණයක්. අචිනි නවෝදා අත්තනායක සමස්ත ලංකා නැටුම් තරගයෙන් පළවෙනි තැනට තේරිලා කියලා සර් කියද්දි මගේ ඇගේ ඇත්තටම හිරි ගඩු පිපුණා. ඔය ජයග්‍රහණය බලා ගන්න අපි කොයිතරම් බකප් එකක් දුන්නද කියලා සර් දන්නෙ නෑනේ..

අචිනි නවෝදාට ඒ ජයග්‍රහණය ගෙනත් දුන්නෙ සචිනි පබෝදා කියන එක ගොඩ දෙනෙක්ට රහසක්. සර් අචිනිගෙ නම කියලා අඩගහද්දි එයා සචිනිට ස්ටේජ් එකට යන්න කිව්වා. ඒත් සචිනි ඒ ජයග්‍රහණය නිහඩවම අචිනිට පවරලා පැත්තකට උනා. මේ වගේ කෙල්ලෙක් තමන්ගෙ නිවුන් සහෝදරියක් වෙලා ඉපදෙන්න අචිනි පින් කරලා තියෙනවා ගොඩක්.

රැස්වීම ඉවර උනාම අපි සචීට සුභ පතලා එයාවයි අචිනිවයි ඩබලම එක්කගෙන කුමුදු මිස් හම්බවෙන්න ගියා. එයත් මේ වැඩේට ගොඩක් මහන්සි උනා.

"ආ.. දැන් දසමහ යෝධයො ටිකට සතුටු ඇති.."

අපිව දැක්ක ගමන් මිස් ඉස්සරහට ආවෙ එහෙම කියාගෙන. එයා කෙලින්ම ඇවිත් අල්ලගත්තෙ සචිනිගෙ අත් දෙක.

"ඔයා ලස්සනට නටපු නිසා තමයි අපේ ඉස්කෝලෙට මේ වාසනාව පෑදුනේ.."

මළ කෙලියයි. මිසුත් දෙන්නව මාරු කරගෙනද කොහේද..?

"මිස් ඔය සචිනි. මෙයයි අචිනි.."

මං එහෙම කියද්දි මිස්ගෙ මූණට නෝන්ඩි හිනාවක් ආවා.

"අරයා අචිනි කියලා මං දන්නවා. මං කතා කලේ තරගෙට නටපු එක්කෙනාට.."

හුටා අපේ රහස එහෙනං එයත් දැනගෙන. මිස්ට ඕක කියන්න ඇත්තෙ හංසි වෙන්න ඇති. මම කිව්වෙ මේ කෙල්ලන්ට කට පරිස්සම් කරගන්න බෑ කියලා. දැන් බඩු හරිනේ. අපි ටික ඇටිකෙහෙල් කාපු උගුඩුවො වගේ බිම බලන් හිටියා.

"මොකද කට්ටිය බයවෙලා වගේ..? අනේ කොල්ලනේ උඹලා හිතුවෙ මුන් දෙන්නා එක වගේ උනාට පොඩි කාලෙ ඉදලා මං නැටුම් උගන්නපු කෙල්ලො දෙන්නා මට වෙන්කරලා අදුනගන්න බෑ කියලද..?"

දීපංකො ඉතිං උත්තර. අපි මිස්ව ඇන්දුවා කියලා හිතං හිටියට අන්තිමට ඇදගෙන තියෙන්නෙ අපිමයි. ඒ කියන්නෙ අපි නුවර යන්නත් කලින්ම වැඩේ ලෙඩේ වෙලා ඉවරයි. මිසුත් කට වහගෙන දන්නෑ වගේ හිටපු එක තමයි මතක් වෙද්දි කාලා ඉන්න බැරි.

"බයවෙන්නෙපා මං මේක දැනගත්තෙ ඔයාලා කවුරුවත් කියලා නෙමෙයි. ඒ වගේම තමයි මං මේක කාටවත් කියන්නෙ නෑ.."

මිස් එහෙම කියද්දි ඇගට දැනුනෙ ලියුකේමියාව හැදිලා හොද උනා වගේ සනීපයක්. නැත්තං අපි කට්ටියටම ප්‍රින්ස්ගෙන් සම්පත ලැබෙනවා. මිස්ගෙ කතාව ඉවර වෙද්දිම අපි ලිස්සන බෝට්ටුවෙ හිටපු ආදො ටික වගේ එතනින් කැපුනා.

අපි පන්තියට ගියත් ටෙස්ට් එක ඉවර උන නිසා ගුරුවරු ආවෙ නැහැ. අපි කට්ටියට පොඩි ජොලියක් දාන්න හිතං පුටුත් හරවගත්තා.

"මං කාඩ් පැක් එකක් ගෙනාවා මචං.. දාමුද පොඩි ඕබියක්..?"

විහග ඒ ප්‍රශ්නෙ අහද්දි ඌ කැට කොළ ටික වෙන් කරලත් ඉවරයි. මිස්ලා එන එකකුත් නැති නිසා මමයි, විහගයි, ෂෝටයි, නිරෝධයි ඉදගද්දි සාරංග පැක් එකේ හිස් පෙට්ටියත් අතේ තියාගෙන සූදානම් ශරීරෙන් හිටියෙ මිස් කෙනෙක් ආවොත් දුවන්න බලාගෙන. අපි සෙල්ලම් කරන කොට සාරංග හොරෙන් මහේෂගෙ පර්ස් එකේ තිබිලා ගත්තු ටිෂූ පැකට් එකක් අර පෙට්ටිය ඇතුලට දාලා ඒක උඩ දදා හිටියා. මමයි විහගයි දිනාගෙන එද්දිම නන්දනී මිස් කොහෙද ඉදලා කඩා පාත් උනා.

"ඔතන පුටු හරවගෙන කට්ටිය මොකද කරන්නේ..?"

මිස් එහෙම ඇහුවට එයාගෙ සාරි පොට දකිද්දිම අපි කාඩ් ටික හංගගෙන ඉවරයි.

"උඹලා කාඩ් ගැහුවා නේද මෙතන..?"

අවුරුදු විසිගානක් ගුරු සේවයේ ඉදපු නිසාද මන්දා මිස්ට පුදුම ඉවක් තියෙන්නේ. එයා කාඩ් පැක් එක දෙන්න කිව්ව ගමන් සාරංග අතේ තිබ්බ පෙට්ටිය දුන්නා. ජෝකර්ලා දෙන්නට අමතරව මූ තව කුණු ගොඩවල් ඒකට ඔබපු නිසා පෙට්ටිය තිබුණෙ ටිකක් බරට. ලණුව කාපු මිස් ඒක ඇරලා බලන්නෙ නැතුව අරන් ගියේ අපිට බැන බැන.

"මචං මිස් බූමරංගෙ වගේ ගිය සැනින් ආපහු එයි. ඕං මං ගියා.."

එහෙම කියලා සාරංගයා දිනූකගෙ අතිනුත් ඇදගෙන ආර්ට් ක්ලාස් එක පැත්තට ගියා. දැන් පංතියෙ හිටියට කොහොමත් කාඩ් ගැහිල්ල බොරු. අපෙත් කාඩ් කුඩුවෙනවා. අපිත් දොලහ වසර පැත්තෙ රවුමක් දැම්මෙ ටික දවසකින් නෙත්මිව දැක්කෙත් නැති නිසා. මට දැන් නෙත්මිව ඇරෙන්න වෙන එල්ලෙන්න අත්තක් ඉතුරු වෙලත් නෑනේ.

එදා ගෙදර ආපු ගමන් මම හංසිට කෝල් කලේ අපේ සචී දින්නා කියලා නිව්ස් එක දෙන්න. ඒත් ප්‍රින්සිපල් සර් උදේම ඒක එයාට කියලා. මමත් වීරයා වගේ මේ තුන් කුළුදුලේ හොට් හොට් නිවුස් එක දෙන්න ගිහින් අන්තිමට කෝපි කඩේ අබිලින් වගේ නිකං කිච උනා..

****************************

සතියක් විතර ඇල් වතුරත් නිවලා බීපු ගානට ගෙවිලා ගියේ මෙලෝ රහක් නැතිව. බාල්දියක් පෙරලන්නෙ නැතුව දවසක් ගෙවුනත් නිකං පාචනේ වගේ. ඇගපත වෙව්ලනවා.

අනිත් එක විභාගෙට තිබුණෙ මාස ගානක් නිසා රිවිෂන් ක්ලාස් දාලා සතියෙ දවස් දෙකක්ම පංති බඩගාන්න උනා. මේ මලකඩ ජීවන රටාව වෙනස් කලේ අපේ ප්‍රින්ස්. එයාටත් හැම වැඩේටම අපි නැතුව බෑ.

සර් අපි කට්ටියට කතා කරලා කිව්වෙ තම වාස දෙකකින් කලා උළෙල තියෙන නිසා පුළුවන් වෙලාවට ඒකෙ වැඩත් බලන්න කියලා. විභාගෙ නිසා සම්පූර්ණ වගකීම අපිට පැටෙව්වෙ නැති උනාට අන්තිමට ඉතිං මුළු බර එන්නෙ අපේ කරපිට තමයි.

කලා උළෙල නිසා මට නෙත්මිව වෙනදට වඩා ළගින් ආශ්‍රය කරන්න පුළුවන් උනා. අපි හිටියෙ කොමර්ස් ක්ලාස් වල උනාට සංගීතය පැත්තෙ වැඩි බර දැරුවෙ අපියි. නෙත්මිට ලස්සනට සිංදු කියන්න පුළුවන් නිසා අපේ කණ්ඩායම් ගීත හැම එකකටම එයත් හිටියා. දවසක් මං ටැප් එක ළග ඉදලා යද්දි ෂෝටගෙ නංගි පවිත්‍රා ඇවිත් මාව නතර කලා.

"අයියේ ඔයා අපේ චූටි අයියගෙ යාළුවෙක් නිසයි මං මේ අහන්නේ.. හැබැයි මුකුත් හිතන්න එපා.."

"අහන්න නංගි ඕන දෙයක් අහන්න.. මං මුකුත් හිතන්නෑ.."

කෙල්ලත් නිකටට අත තියාගෙන බිම බලාගෙනම අර හැට හතරෙන් එකක් දාලා ආයෙත් කතාව පටන් ගත්තා.

"අයියගෙ හිතේ නෙත්මි ගැන මොනා හරි අදහසක් තියෙනවද..?"

මෙයා ඔළුව වටේ අත දාද්දි මට හිතුනා අන්තිමට එන්නෙ නහය ළගට කියලා. ඒත් නෙත්මිව මතක් කරපු ගමන් මාව ටිකක් අප්සට් ගියා.

"එහෙම මුකුත් නෑ නංගි.. ඇයි ඔයා එහෙම අහන්නේ..?"

"නෑ අයියෙ පහුගිය ටිකේම එයා එකක් හිටපු නිසා මං ඇහුවෙ. එහෙම අදහසක් නැත්නම් කමක් නෑ අයියේ.. මං යන්නම්.."

මට වචනයක්වත් කියන්න නොදී ඒකි කොණ්ඩ කරල් දෙකත් ගස්සලා දාලා දිව්වා. නෙත්මි මෙයා එක්ක මං ගැන මොනවා හරි කියලා ඇති. එයා ගැන අදහසක් තියෙනවා කියලා කිව්වනම් ස්ටෝරිය අහන්න තිබුණා. ඒත් මං නෙත්මිට කැමතියි කියලා මේ කොහේවත් යන ඇඹිටිල්ලන් ඇටේකට කියලා වැඩක් තියෙනවද..?

අපි ඉස්කෝලෙ ගිය දවස් තුනේ වැඩිපුරම හිටියෙ සංගීත කාමරේ. අපේ ඒ ලෙවල් පංති සේරම පාළුවට ගිය අම්බලන් වගේ වෙලා. අචිනියි, සචිනියි සුපුරුදු විදියට කලා උළෙලෙ ප්‍රැක්ටිස් කියලා කකුල් දෙකටම ජින්ස් දෙකකුත් ඇදලා උඩ පැන පැන හිටියා. ඒ නිසා මට නිරෝධගෙ අයිඩියා එක තාම සචීට කියාගන්න වෙලාවක් සෙට් උනේ නෑ. හැබැයි ඒ අතරෙ නෙත්මි දවසින් දවස මගේ හිතට ගොඩක් ලං උනා..

දවසක් මං සංගීත කාමරේ පැත්තෙන් යද්දි නෙත්මි තනියෙම පැදුරක් උඩ වාඩිවෙලා වයලීන් එක ප්ලේ කරනවා. ඒකෙ එක කොනක් නිකටට තද කරගෙන අනිත් අතින් තාලෙට බෝ එක හසුරවද්දි පිට උනේ මහා දුක හිතෙන මියුසික් එකක්. කෙල්ල දිගටම ප්ලේ කලේ මාව දැක්කෙ නැති නිසා. හැබැයි කෙල්ල හිටපු ඉරියව්ව නම් එළම කිරි. මෙතන මේ හේෂාන් රන්දුල වික්‍රමබාහු වෙනුවට ලියනාඩෝ ඩාවින්චිව එහෙම හිටියා නම් මේකිව චිත්‍රයට නගනවා. ආයෙ ඒක හොදන්න දෙයක් නෑ. කෙල්ලට තනියෙම ඉන්න ඇරලා මං හැරිලා අපේ පංතියට ආවා. එද්දි සචිනි පංතියේ. අදනං මගේ සිකුරා උච්ච වෙලාද කොහෙද..? මං හිමීට කොලයක් කඩාගෙන නිසදැසක් ලිව්වා. ඒ අතරෙ සචිනි හැරි හැරී මගේ දිහා බලනවා දැක්කත් ඒකි මට ඩිස්ටර්බ් කලේ නෑ.

"නිවි නිවී දිලිසෙනා නෙතු තාරකා යුවල
මොනවදෝ හෙමි හෙමින් කියනවා......

ලා රෝස පැහැ ගැහුණු ඔබේ ඔය දෙකම්මුල්
දුටුව විට මගේ හිත සැලෙනවා......

ඇසෙන නෑසෙන හඩින් මුමුණනා වදන් වැල්
මා හදේ රැව් දිදී ඇසෙනවා......

පුංචි කුමරියේ කිමද හොරැහින් බලන්නේ
සත්තකයි ආදරේ හිතෙනවා......."

නෙත්මි ගැන ලියනවා කියලා හිතාගෙන පංතියට ආවත් අන්තිමට ලියලා ඉවරවෙනකල්ම මගේ හිතේ හිටියෙ සචිනි. එයා හොරෙන් බලනවා දැකපු නිසයි මං අන්තිම පේලියට ඒ වගේ දෙයක් ලිව්වේ. මං ලියලා කොලේ නමන්න හදද්දිම පිටිපස්සෙන් ආපු සචිනි ඒක අතට ගත්තා. උදුරලා ගන්න මුලදි හිතුනත් මං ඒකිට ඒක කියවන්න ඇරලා බලන් හිටියා.

"හරි ලස්සනයි රන්දු.. කාටද මේක ලිව්වේ..?"

මහා අමුතු බැල්මක් මගේ දිහාට දාලා සචිනි ඇහුවේ කණට ඇහෙන්නෙ නැති ගානට. මං ඕක කාට ලිව්වත් මෙයාට මොකද..?

"මගේ ගර්ල් ෆෙන්ඩ්ට.."

එහෙම කිව්වට ඉතිං මගේ ඔය කියන ගර්ල් ෆෙන්ඩ් කවුද කියලා මං දන්නෙත් නෑ. හැබැයි සචීගෙ මූණ නං කිනං හුලං ගිය බැලුමක් වගේ උනා. මගේ අතට කොලේ දීපු කෙල්ල වෙන වචනයක්වත් කිව්නෙ නැතුව හැරිලා යන්න ගියා. මුං නටලා නටලමද දන්නෙත් නෑ අඩිය තියන්නෙත් තාලෙට. සචී කොරිඩෝ එකේ පේනනෙ නැති වෙනකල්ම මං බලාගෙන හිටියෙ ලොකු ආදරේකින්. ඒත් මේ සුන්දර වස්තුව මගේ යාළුවගෙ නේද කියලා හිතට දැනෙද්දි තමයි වාවන්නෙ නැත්තේ.

"මොකද බං අහස පොළව ගැටගහන්න වගේ කල්පනා කරන්නේ..? මොකක් හරි අවුලක්ද..?"

සචී ගියා විතරයි අනිත් පැත්තෙන් පංතියට ආවෙ නිරෝධ..

"අපරාදෙ බං උඹට තව ටිකක් කලින් එන්න තිබුණෙ. සචී පංතියෙ තනියෙම ඉදලා දැනුයි එළියට ගියේ.."

"නැහ්........... බලපං මං නැටුම් ශාලාවෙයි අරහෙයි මෙහෙයි හැමතැනම හෙව්වා ඒකිව මෙච්චර වෙලා.."

මූ තාම සචීට ට්‍රයි කරන එක අතෑරලා නෑ වගේ..

"රන්දු උඹට බැරිද මේ ලෙටර් එක සචීට අද ඉස්කෝලෙ ඇරෙන්න කලින් දෙන්න..?"

මූත් මාව ලෝක අමාරුවක දාන්න හදන්නේ. කෙල්ලගෙන් මට ගුට කන්න වෙයිද දන්නෑ..

"මොකද ඕක අදම දෙන්න හදිස්සි. මෙච්චර මාස ගානක් ඉවසුවා වගේ තව දවසක් හිටපං.."

"දැන් මට ඉවසලා ඇතිවෙලා බං තියෙන්නේ. මේකෙ දෙකෙන් එකක් ඉවර වෙන්න ඕනේ.."

මූට තියෙන තදියමට කෙල්ලො දාගන්න බෑ. උන් කැමති උනත් කියන එකක්යෑ. පස්මහ බැලුම් වලිනුත් පාට පහම මැච් උනොත් විතරයි හා කියන්නේ. නිරෝධ බලෙන්ම වගේ ලියුම මගේ කමීස සාක්කුවට දැම්මා. ඒකෙන් ආවෙ අමුතු සෙන්ට් සුවදක් වගේ එකක්. මූත් වෙලාවකට දෙකේ පංතියෙ වැඩ කරන්නේ..

අපි දෙන්නා ආර්ට් ක්ලාස් එක පැත්තට යද්දි නෙත්මිලගෙ පංතියෙ දොර ගාව ළමයි පිරිලා. උන්ගෙ මූණු වලන් එකයි හිනාව. සමහරවිට පංතියෙ මිස්ට බීන් වත් පෙන්නනවද දන්නෑ. අපිත් ටිකක් කිට්ටු වෙලා බැලුවා. උන් හිනාවෙන්නේ දොරේ අලවලා තිබ්බ කොලයක් දිහා බලාගෙන. ඒක අතින් ඇදපු මරණ දැන්වීමක්.

අනිච්චාවත සංකාරා කියලා කලුපාට මාකර් පෙන් එකකින් ලියලා ඊට යටින් පංතියෙ ළමයි මගේ අම්මා කියලා අදින චිත්‍ර ජාතියෙ ඇටකෝටු බබෙක් ඇදලා තිබුණා. හැබැයි ලොකු අකුරෙන් ලියලා තිබුණ එක දකිද්දි මට පොඩි පුරුදු ගතියක් දැණුනා. "දුෂානි සංජුලා මොරගොඩ" රා......යිට් ඒ මං අර උතුර දකුණ මාරුකරගෙන කොමර්ස් වලට දාපු බැරල් බාගේ. කෙටියෙන් කියනවා නම් නෙත්මිගෙ යාළුවා. මමත් ඉතිං සීන් කෝන් එ බලන්න මුලු කොලේම කියවන් ගියා.

දුෂානි සංජුලා මොරගොඩ මෙනවිය අද උදෑසන සප්ත ස්වරය ගායනය කරමින් සිටියදී "රී" ගිලී මරණයට පත්විය. ඇගේ අවසන් කටයුතු යථා කාලයේදී සෙන්ට්‍රල් භූමියේ පැවැත්වීමට නියමිතය.
මෙයට ශෝකයට පත් ස්වාමිපුරුෂයන් හා දරු දුසිම.

ෂා... ආතල් කීතල් නිව්ස් එකක්නේ. හැබැයි සප්ත ස්වරයේ අකුරු හතක්ම තියෙද්දි මේකි මොන ඉලව්වකට "රී" ම ගිල්ලදකියන එකයි ප්‍රශ්නේ. මොනව උනත් සිරා දැන්වීම. ඕක ප්‍රින්ස් හරි කරදර හරි දැක්කනම් ඉතිං දෙයියන්ගෙ පිහිටයි. අපි කොරිඩෝ එක දිගේ යද්දි සාරංග කැන්ටින් එක පැත්තෙ ඉදලා විසිල් පාරක් ගැහුවා.

"මචං උඹලා දොලහ වසර පැත්තෙ ගියාද..?"

"ඔව් බං, මේ ඒ පැත්තෙ ඉදලා එන ගමන්.."

"දැක්කද අර මරණ දැන්වීම..?"

ඒ කියන්නෙ ඒක මුං ටිකත් දැකලා වගේ..

"දැක්කා දැක්කා ෆුල් කොලිටි. හැබැයි දුෂානි ඒක දැක්කානං ලියපු එකාව මස් කරනවා.."

"ඒකි කොහෙද බං අපිව මස් කරන්නේ.. ඒවා හදේ.. කෙල්ල උදේ මියුසික් රූම් එකේ ඉද්දි කැස්සක් හැදිලා. අන්න පපුව අල්ලගෙන තාම කහිනවා.."

ඒ කියන්නේ පෝස්ටරේ ගහපු කලාබරයා අපේ සාරංගයා.. හැබැයි කෙල්ල පවු කියලා මට හිතුනා..

*****************************
Reply With Quote
(#16)
Old
crazybuddy's Avatar
crazybuddy crazybuddy is offline
Senior Member
crazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant future
 
Posts: 52,623
Join Date: Dec 2010
Location: කෙල්ල ළඟ
04-02-2012, 05:03 AM

දවසක් අපි කට්ටිය නුගේගොඩ සෙට් වෙද්දි ෂෝටා ටිකක් පරක්කු වෙලා ආවේ. හැබැයි පොඩි එකා හිටියෙ සෑහෙන හිතේ අමාරුවකින් කියලා මට තේරුණා.

"ඇයි බං උඹේ ඩයල් එක අප්සට්..?"

"අප්සට් යන්නැද්ද බං මේ වගේ කාලකණ්නි හැත්තවල් එක්ක. අම්මපා මට ඕකව තනියෙම හම්බඋනා නම් දෙනපා පැණි හැලෙන්න.."

පොරට නහුතෙටම තද වෙලා.. කාටදෝ මන්දා ගුටි පූජාවක් තියන්නයි මුගේ ලෑස්තිය. පොඩි උනාට හරිම සැරයි ගම්මිරිස් ඇටේ කියන්නෙ නිකමටයෑ..

"ඉස්සෙල්ලා කියපං උඹ ඔය සද්ද පූජාව දාන්නෙ කාටද කියලා..?"

"ඒක හෙට කියන්නම්.. පුළුවන්නම් හෙට ක්ලාස් ඇරිලා පොඩි ගේමකට බහින්න බලාගෙන වරෙන්.."

"ක්ලාස් ඇරෙන්නෙම පහටනේ බං.."

මං කිව්වෙ මුගේ ගේම දෙන්නෙ කාටද කියලා හිතාගන්න බැරිව. කෙල්ලො හතර දෙනාව රෑ වෙනකල් තියාගන්න බෑනේ..

"ඒක තමා කිව්වෙ පරක්කු වෙන නිසා කියලා වරෙං කියලා.. අපේ ගෙදර පිරිතක් තියෙනවා ඒකට එනවා කියලා වරෙන්.. මේක නයිට් මිෂන් එකක්."

මේක නම් කාලා යන වැඩක්ද, ඔතං යන වැඩක්ද මන්දා.. හැබැයි ඉතිං ෂුවර් එකටම ඇදගෙන නාන වැඩක්..

"මේකයි සාරාංශය. හෙට උඹලට මගේ ගානෙ ඩිනර් එක. රෑට ගෙදර යන්න පුළුවන්.."

"ෂුවර්ද..?"

මං ඇහුවෙ ඇත්තටම ෂුවර් නැති නිසා. ගෙදර යන්න පුළුවන්ද, පොලීසියට යන්න පුළුවන්ද මන්දා. හැබැයි ඩිනර් එක කියලා ඇහුනා විතරයි විහග ඕකේ මචාං කියලත් ඉවරයි..

****************************

ෂොටගෙ අන්ඩර් වල්ඩ් ඩිනර් එකට රෙඩි වෙලා අපි පහුවෙනිදා හවස බෝ ගහ ළගට සෙට් උනා. අපේ නංගිලා ටික නං ගෙදර ගිහිං ඩිනර් එක ගන්න කියලා කැපුනෙ ඕවා කාලා දිරවයිද කියලා ෂුවර් නැති නිසා වෙන්න ඇති.

"දැන් කොහෙද ඔය ඩිනර් එක තියෙන්නේ බං.. හිල්ටන්, ගලදාරි, ටාජ් සමුද්‍ර..."

විහග තරු පහේ හොටෙල් පේලියක නම් කියන් ගියා. මේ ෂෝටා කෙහෙන්ද අපට ඕවගෙන් ඩිනර් දෙන්නේ. විහගත් මඤ්ඤං කතා තමා අහන්නේ..

"මං බැන්ද දවසක ඕවයින් එකක් දෙන්නම්.. අද තියෙන්නෙ සයිවර් පාටියක්.."

ඒ කියන්නෙ අපිට හිල්ටන් එකෙන් කන්න කාලාන්තරයක් බලන් ඉන්න වෙනවා.. මොකද මූ බදින්න කලින් ලොකු වෙන්න එපැයි. අද තියන පරිප්පු සුප අනුභව කරන්න හිතාගෙන අපි හයට විතර බස් එකේ නැග්ගා.

"කොහෙටද බං මේ යන්නේ..? හැබැයි මොන මගුල කරත් පරක්කු වෙන්නෙ නැතුව ගෙදර යන්න ඕන. නැත්තං අපේ තාත්තත් වෑන් එක අරන් උඹලගෙ පිරිත් ගෙදර එයි අපිව බලන්න.."

මං කිව්වෙ අපේ තාත්තා රෑට එන්නද කියලා දෙපාරක්ම අහපු නිසා. මූ මොන තූත්තුකුඩියක අපිව ගෙනියනවද මන්දා..

"මරදානෙ සයිවර් හෝටලේකට යන්නේ.. උඹලට තියෙන්නෙ ඕන තරම් දේවල් කාලා මං පෙන්නන තැනට වෙලා ඉන්න විතරයි.."

ඒ කියන්නෙ අපිට තියෙන්නෙ බොහොම ප්‍රණිත රංගනයක්.. අපි ආරාධිත නළුවන් විදියට අයින් උනාම මේන් කැරැක්ටර් එක ගෙනියන්නෙ ෂෝටා. ඌ බස් එකේ මරදානට එනකල් සීන් එක විස්තර කලා.

මං පෙරේදා හවස පුංචිලගෙ වැඩකට මරදානෙ ගියා. එන ගමන් ඔය කියන කඩේට ගිහින් සිගරට් එකක් ඉල්ලුවම මූ මුළු කඩේටම ඇහෙන්න මට බැන්නනේ..

"නෑ.... පොර මොනවා කියලද බැන්නේ..?"

"පොඩි උන්ට සිගරට් විකුණලා ඌත් අමාරුවෙ වැටෙනවලු.. අවුරුදු දොළහක් දහතුනක් යද්දි අපිට අං එනවලු.."

ෂෝටා එක් කියද්දි සාරංග ඌගේ ඔළුව දෙපැත්ත අතගාලා බැලුවෙ ඇත්තටම අං එනවද කියලා බලන්න වගේ. හැබැයි කඩේ මුදලාලියා මූ අවුරුදු දොලහක දහතුනක එකෙක් විදියට දැක්ක එකට තමයි මුගේ මල මුහුදට පනින්න ඇත්තේ.

"ඉතිං... ඉතිං... ඊට පස්සේ..?"

"මං දෙන්නං හොද ගේමක් කියලා වැඩිය මූණ පෙන්නන්නෙ නැතුව එතනින් කැපුනා.."

"ඊට පස්සෙ ඊයෙ උදේ පන්ති යන එන ගමන් මං වේලාසන ඔය කඩේට ගිහින් ස්ට්‍රක්චර් එක බලන් ආවා. අවුලක් නෑ මට තනියෙම ගේම දෙන්න පුළුවං.."

මරදානෙන් බැස්සට පස්සෙ ෂෝටා අපිට ඇවිත් ඉන්න කියලා තැනක් පෙන්නුවා. ගේම ඉවරවෙලා ඌ කඩේ පිටිපස්සෙන් එන විදියත් වෙනම පැත්තකින් පෙන්නලා අපිවත් ඇදගෙන ගියා. ඔය කියපු කඩේ එකකට එකක් හේත්තු කරපු කඩෙ පේළියක තිබුණ ටිකක් ලොකු එකක්. ඕක පිටිපස්සෙන් එන්නෙ කොහොමද කියලා ඇහුවම ඌ ඒ ටිකත් අපිට රහසින් කියලා කඩේ ඇතුළට ගියා. ඇතුල් වෙද්දි මං නිකමට වගේ ඔය කියන මුදලාලි දිහා බලද්දි මට තේරුණා ඌ ෂෝටා කිව්වා වගේ මරුමෝස් ඩයල් එකක් කියලා. අපි යද්දි ඩේ සෑහෙන සෙනගක් හිටියා. අපි හය දෙනාම එක ටේබල් එකකට සෙට් වෙලා පරාටා, මස්හොදි, ගෝදම්බ රොටි සේරම ඕඩර් කලා..

වේටර්කාරයත් අපරාදෙ කියන්න බෑ හොද සර්විස් එකක් දුන්නෙ අන්තිමට පොඩි සමිතිං එකක් ටිප් එකක් වදින නිසා වෙන්නැති. අපිත් සාරංගගෙ නුවර අන්කලගෙ වත්ත ගැන කතා කර කර තදයො ටික වගේ ගිලගෙන ගිලගෙන ගියා. නිකං හම්බවෙනවනම් දෙමළ පත්තරේ උනාම මොකද කියලා අපිත් ඉස්මුරුත්තාව එනකල්ම ගිල්ලා.

"මචං අපිට පරක්කු වෙනවා උඹලා මේකත් බිල දාලා ගෙවපං.."

කියලා සාරංග වේටර්ට පේන්න ෂෝටගෙ අතට රුපියල් දාහක් දීලා දිනුකයි නිරෝධයි එක්ක එළියට ගියා. දැන් අපේ මිෂන් එක ස්ටෙප් බයි ස්ටෙප් ක්‍රියාත්මක වෙනවා. ඔය රුපියල් දාහ ෂෝටා බස් එකේදි සාරංග අතට දිපූ එකක් කියලා මේ මෝඩ වේටර් දන්නෙ කොහොමද..? ඊට පස්සෙ තිබුනෙ දෙවනි පියවර. අපි දොර දිහා බලන් හිටියෙ කවුරු හරි හොද වැදගත් පෙනුමක් තියෙන ජෙන්ටා බුවෙක් එනකල්. විනාඩි පහක් විතර බලන් හිටියට ආපු එකෙක්වත් අපේ වැඩේට මැච් උනේ නෑ. හැබැයි උත්සාහවන්තයා ඇන ගනී කියනවා වගේ අන්තිමට ආවා අන්කල් කෙනෙක් සිරා ලුක් එකක් තියෙන.

"ආ.. අන්කල් කොහොමද ඉතිං.. එන්න මෙතනින් ඉදගන්න.."

ෂෝටගෙ කෑ හැගිල්ලට පොර අන්දුන් කුන්දුන් වෙලා බලාගෙන ඉදලා අන්තිමට ඇවිත් අපි ළගින් ඉදගත්තා.

"අපේ තාත්තා නිතරම කියනවා අන්කල්ව දැක්කෙ නෑ ගොඩ දවසකින් කියලා.."

මූ කියන සේරම කියන්නෙ වටපිට මිනිසුන්ටත් ඇහෙන්න. එතකොට උන් සෙරම හිතන්නෙ අපි අන්කල්ව දන්නවා කියලනේ. අන්කල් කාරයා ෂෝටා දිහා බලාගෙන මූදෙ වතුර තීන්ත උනත් පුරවන්න පෑන් බට කොච්චර ඕන වෙයිද ගානට කල්පනාව..

"සොරි පුතා මට ඔයාව මතක නෑ.."

"අන්කල් මිස්ට පෙරේරා නේද.."

ලංකාවෙ මිනිස්සු දහයක් ගත්තොත් ඒ අතරෙ මිස්ට පෙරේරලා දෙතුන් දෙනෙක් හරි ඉන්න නිසා ෂෝටා ඇහුවා..

"නෑ පුතා මගේ සර් නේම් එක සිල්වා.."

අපි කතාව අතරෙ ඉතරු වෙලා තිබුණු පරාට ටිකත් ගිලලා දැම්මේ ඒවට හුලං වැදිලා නාස්ති වෙන නිසා.

"එතකොට අංකල්ගෙ ගෙවල් කොහෙද..?"

හෙමීට හෙමීට ෂෝටගෙ සවුන්ඩ් එක බාල වෙනවා. අන්කලුත් බර කතාව. ෂෝටා අහනවා පන්සල කිට්ටවද, ඉස්කෝලෙ පහු කරන් යන්න ඕනද වගේ රටේ නැති දේවල්. අන්කල් හිතන්නෙ මූ හැම පැත්තක් ගැනම දන්නවා කියලා. මූ ඔය පොදු ස්ථාන ගැන කියලා අහන්නෙ ලංකාවෙ හැම ගමකම වගේ පන්සලක්, ඉස්කෝලයක් තියෙන නිසා මිසක් දැනගෙන නෙමෙයි.

"මචං උඹ ළග බිල ගෙවන්න සල්ලි ඇතිද..?"

"ඉදපං බලන්න.."

එහෙම කියලා මූ වේටර්ට කිව්වා අපේ බිල හදලා කියන්න කියලා..

"මහත්තයලට තම මොනව හරි ඕනෙද..? දැනට එකදාස් තුන්සිය හැටයි.."

බුදු කිරි අප්පොච්චියෝ.! මට කලන්තෙ වගේ ආවත් උඩ ෆෑන් එක තිබුණ නිසා බේරුනා. මූ බිල හදලා තියෙන්නෙ අන්කල් කාපුවත් එක්කද නැත්තං අපි එච්චර කෑවද කියලා මට හිතාගන්න බැරුව ගියා.

"මචං මේකත් දාලා බිල ගෙවපං.. අපේ තාත්තා ඕෆ් වෙන්න කලින් හන්දියට ගියේ නැත්තං බස් එකේ තමයි යන්න වෙන්නේ.."

වේටර්ගෙ කණ අස්සෙන් නයි පැටියෙක් අරින ගමන් මං ෂෝටට රුපියල් පන්සීයක් දීලා නැගිට්ටා. මූ මට පොඩ්ඩක් ඉන්න කියලා අන්තිමට ඕඩර් කරපු ප්ලේට් එකේ තිබුණ බිත්තර රොටි හත අටකුත් ඒෆෝ කොලේක ඔතලා දුන්නා. මේසෙට යටින් අත දාලා. මමයි විහගයි වේටර්ට වගේම මුදලාලිටත් පේන්න අර අන්කල්ටයි බායි කියලා ආවේ ෂෝටගෙ අන්තිම පියවර සාර්ථක වෙන්න ඒකත් වැදගත් නිසා. අපි දෙන්නත් දොරෙන් එළියට යද්දි මුදලාලි ඉස්සිලා අපේ මේසෙ දිහා බැලුවෙ තව කවුද ඉතුරු වෙලා ඉන්නෙ කියලා බලන්න වගේ. අපේ පොඩි එකා අන්කල් එක්ක කියව කියව තවත් මොනවද කනවා. අපි හිමීට පාරට බැහැලා සාරංගලා හිටපු තැනට එද්දි හතර වටේ හොදටම කළුවර වැටිලා. දැන් ඉතිං ෂෝටව කතරගම දෙයියන්ට බාර කරලා ඌ එනකල් බලන් ඉන්න එක තමයි අපිට තිබුණෙ.

"ඇයි බං උඹලා පරක්කු උනේ. අපි හිතුවා සීන් එක දෙල් වෙලා කියලා.."

"තාමනම් දෙල් වෙලා නෑ.. දෙල් කරගත්තොත් ඉතිං අරූ තමයි.."

ෂෝටා එනවා කියපු පිටිපස්සෙ පාර පැත්ත බලාගනෙ අපි හිටියෙ ත්‍රී වීල් එකක් ළගට කිට්ටු වෙලා. ඇයි ඉතිං අරූ බාල්දියක් පෙරල ගත්තොත් පැන ගන්න බලන් ඉන්න එපැයි. ඒත් එක ත්‍රීවිල් එකක හයදෙනා හෙවත් අපි පහමාර එක්කරන් යන්න මූ කැමති වෙයිද මන්දා..

විනාඩි දහයක් පමණ යද්දි ෂෝටා අර පාර දිගේ පණ කඩාගෙන දුවගෙන එනවා හරියට ගොනෙක් අනින්න පස්සෙන් එළවනවා වගේ. කමින් කලර් නෝ ගුඩ් කියලා අපි පස්දෙනාම හිරවෙලා එතන තිබුණ ත්‍රීවිල් එකට නැග්ගෙ ෂෝටා නැග්ග ගමන් යන්න බලාගෙන..

"මල්ලි ලෝඩ් එක වැඩියිනේ.."

ත්‍රීවිල් කාරයා මගුලක් කතා කරනවා. මෙච්චර නහය ළගට වෙනකල් ගිලලා ගිලලා කොහොමද මේ බඩ උස්සගෙන දුවන්නෙ. දැන් ඉතිං මුගේ පිහිට තමයි..

"අයියේ බඩල් ගෙවන්නම් ඉක්මනට යං.."

ෂෝටා ළගට එද්දි ඌවත් අතින් ඇදලා ඇතුළට දාගෙන මං කිව්වා විතරයි මූත් කොහෙටද යන්න ඕනෙ කියලා අහන්නෙත් නැතුවම හයියෙන් එළවගෙන ගියා.

"හෝව් හෝව් අයියේ ඔතනින් දාන්න.."

එහෙම කියලා අපි සෙට් එක ඇස් වාට්ටුව ගාවින් බැස්සෙ නැත්තං කාපු බිලට හරියන්න ත්‍රීවිල් එකට ගෙවන්න වෙන නිසා.

මොනව උනත් ත්‍රීවිල් කාරයා හිත හොද එකා. ඌ රුපියල් සීයක් ඉල්ලද්දි අපි අතුරු ප්‍රශ්න නැතුව ඒ ගාන ගෙවලා ටවුන් හෝල් එක පැත්තට පයින් ආවා. ලයිට් එළියට අපි දැක්කා ෂෝටගෙ කකුල්වල දණිස්සට එනකල්ම මඩ. ඒ මදිවට ඔළුව පුරා මකුළු දැල්..

"මොකක්ද මං උඹේ ළගින් එන මඩ පුවක් ගද..?"

"පලයං ඩෝ යන්න. මං මේ තරම් සිරාවට ගේම ෆිනිෂ් කරාට පස්සෙ උඹලා එනවා ගදක් ගැන කතා කරන්න.."

"ඔය තරම් සිරාවට ෆිනිෂ් කරා නම් උඹ මොකද මෙලෝ සිහියක් නැතුව දුවං ආවේ..?"

මේකා පස්සවත් බලන්නැතුව හැටට හැටේ ආපු හැටි මතක් වෙද්දි හිනාත් යනවා.

"උඹලා දෙන්නත් ගියාට පස්සෙ මං බිල ගේන්න කිව්වා. අන්කලුත් ටේබල් එකේ හිටපු හින්දා මං බිල ගෙවන්න කලින් ඇහුවා ටොයිලට් එක කොහෙද තියෙන්නෙ කියලා.. "

මූ සිරාවට බිල ගෙවන්න හිටිය ගානට බ්‍රහ්ම ටෝකක් දුන්නේ.. ඒත් අපි උදැල්ල දාන්නෙ නැතුව ඌට අදහස් ප්‍රකාශ කරන්න ඉඩ දුන්නා.

"මං ඊයෙ උදෙත් ඔය ටොයිලට් එකට ගිහින් ජනේලෙ සයිස් එක බලාගෙන ආවේ. හැබැයි ඒ ජනේලෙ හරහට ඇතුලෙන් පොඩි ඉස්කුරුප්පු ඇණ දෙකක් දාලා ලී පටියක් අල්ලලා තිබුණේ.. මං ඇතුළට ගිහින් දොර වහපු ගමන් ඇණ දෙක ගලෝල ලී පටිය අරන් සින්ක් එක උඩින් තියලා ජනේලෙ ඇරලා එළියට පැන්නා. ජනේලෙන් නම් යාන්තම් මගේ ඇග රිංගවන්න පුළුවන් තිබුණට මං පැන්නෙ මඩ ගොඩකට බං.. එතන මුඩුක්කු ගෙවල් පේලියයි. උන් කෑගහන්න ගත්තු නිසා තමයි මං මෙලෝ සිහියක් නැතුව දුවන් ආවේ.."

ෂෝටා පත්තරේ විස්තරේ කියලා ඉවරවෙද්දි මගේ හිතට ආවෙ වෙනම ප්‍රශ්නයක්..

"උඹ කොහොමද ලී පටියෙ තිබුණ ඉස්කුරුප්පු ඇණ ගැලෙව්වේ..?"

"මේ ෂෝටා ගාව බඩු හෑව් මල්ලි.."

එහෙම කියලා ඌ සාක්කුවෙන් එළියට ගත්තු ස්කුරුප්පු නියනක් පෙන්නුවෙ තරුම්පු ආසියා පෙන්නනවා වගේ. මූව නං අදහන්න වටිනවා. මේ දවස් දෙකේම ඌ කල්පනා කරන්න ඇත්තෙ ඔය ගේම ගැන වෙන්න ඇති. අර හෝටල්කාරයගෙ දවසේ ලාභය අනුභව කරලා අපි යංතං අටහමාර විතර වෙද්දි ගෙදර ආවා.

"ආ... පිරිතට ගිය අය මොකද මේ වේලාසනම ඇවිත්..?"

අක්කට පරක්කු උනත් වැරදියි. වේලාසන ආවත් වැරදියි. එයාගෙ කම්මුලකුත් මිරිකලා මම සාලෙට යද්දි මෙන්න බොලේ හංසි අපේ සාලේ බැබළි බැබළි ටීවී බලනවා. කොණ්ඩෙත් කඩලා දාලා නෝමල් ගවුමක් ඇදලා හිටපු කෙල්ල අද රෑ අපේ ගෙදර තමයි කියලා මට දකිද්දිම හිතුනා.

"පොඩි පුතා පිරිත් ටිකත් අහලා එන්න තිබුණනේ.. තාත්තා ඒත් කිව්වා රෑ උනොත් ඔයාව එක්කං එන්න යනවා කියලා.."

අනේ වාසනාවන්..! මේ රන්දු යාන්නම් බේරුණා. අම්මා තාත්තව ෂෝටගෙ ගෙදර ඇරිය නම් මං ආපහු ගෙදර එනවා බොරු. එහෙනම් අම්මගෙ පොඩි පුතාට වෙන බෝඩිමක් හොයාගන්න වෙනවා. නැත්තං රෑ එළිවෙනකල් අපේ තාත්තගෙ මහ පිරිත අහන්න වෙනවා. පොඩි කාලෙ ඉදලා අදුරන නිසා මුංගෙ ගෙවල් අම්මලා දන්න එකත් වෙලාවකට මහ වදයක්..

මං ඇග සෝදලා සරමට බැහැලා ඉවරවෙලා බෑග් එක අරිද්දියි දැක්කෙ ෂෝටා ඔතලා දීපු බිත්තර රොටි ටික. අපේ අක්කත් ඕවා කන්න මහ පෙරේති. මං ඒක කොලේ පිටින්ම අරන් ගිහින් සාලෙ හිටපු අක්කගෙ අතට දුන්නා.

"ආනේ මල්ලි..... තෑන්ක්ස්..! ඔයාට මාව මතක් උනා එහෙනම්..."

අක්කා ටැංකිය බාල්දියකට දාලා දුන්නෙ ඔය ඒක එයාටම ගෙනාවා කියල හිතලයි. ඔහොම යං අක්කෙ.. ඔහොම යං..

"ඔව් අපි එද්දි තේ එකක් බොන්න කඩේකට ගියා. එතන උණු උණු රොටි දානවා. මං ඉතිං ඔයාව මතක් වෙලා ගෙනාවා.."

අම්මපා මං කොයිවෙලාවක හරි මේ දෙසාබාන බේගල් වලට හිටගෙන අපායෙ යනවා. අක්කා නිකමට වත් ඇහුවෙ නෑ ඇයි ඒක ඒෆෝ කොලේක ඔතලා තියෙන්නෙ කියලා. එයාව අන්දන්න ඕනෙ නෑ. රෙද්ද අතට දුන්නම එයාම කපලා මහලා තනියම ඇදගන්නවා.. හරි ෂෝක්..

හැබැයි හංසිගෙ ලුක් එක නම් මට ඇල්ලුවෙ නෑ. එයාට වඩේ නෝන්ඩිද මන්දා. අපි දෙන මරිසි ගේම් ගැන එයත් ලාවට දන්නවනේ..

"පොඩි පුතා ඔයාට බත් බෙදන්නද..?"

පිස්සු පීකුදු කතා තමයි අපේ අමම්ත් අහන්නේ.. මේ වෙද්දි මගේ ඇගේ හැම නහරෙකම දිව්වෙ ලේ නෙමෙයි. පරාටයි, බිත්තර රොටියි. සල්ලි දීලා කද්දි නිකං රොටි ගිල්ලට පිනට හම්බඋන නිසා කෑවෙම බිත්තර රොටි. ඒ මදිවට අම්මා බත් බෙදන්න හදනවා. ඇයි දෙයියනේ මනුස්සයකුට කනවා කියලා ඔච්චර කන්න පුළුවන්ද..

"එපා අම්මා මම ෂෝටගෙ ගෙදරින් කාලා ආවේ.."

මං හිමීට මාරු උනේ අම්මා කෑම ගැන තව මොනවහරි අහයි කියලා. ඇහුවොත් ඉතිං කියන්න තියෙන්නෙ අති විශිෂ්ටයි අම්මෙ කියල තමා. මං හංසි එක්ක වචන දෙක තුනක් කතා කරලා ඇදට පැන්නෙ මේ ඉස්මරුත්තාව තියාගෙන පාඩම් කරන්න බැරි නිසා.



Reply With Quote
(#17)
Old
crazybuddy's Avatar
crazybuddy crazybuddy is offline
Senior Member
crazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant future
 
Posts: 52,623
Join Date: Dec 2010
Location: කෙල්ල ළඟ
04-02-2012, 05:04 AM





මං උදේ නැගිටිද්දි වෙනදට වඩා ගෙදර සද්දෙ වැඩියි. ඒ අස්සෙ අපේ තාත්තගෙ වොයිස් එකත් ඇහෙනවා. එයා අද මොකද ගෙදර කියලා හිතලා කැලැන්ඩරේ බලද්දි අද දිනේ වටේට කහ මදයක් ඇදලා. එහෙනං අද පෝය.. අපේ වැඩ කරන ජනතාව ගෙදර නිසා වෙන්න ඇති ඔය සද්ද පූජාව. ඊයෙ ආපු හංසිත් තාම ගිහින් නැති පාටයි. මමත් ඈලි මෑලි ලෑලි කෑලි ඔක්කොම කඩලා සාලෙට ආවා.

"පොඩි පුතා ආ.. ඔයාගෙ තේ එක.."

අම්මා තේ එක මගේ අතට දීලා ආයෙත් කුස්සියට ගියා. මම තේ එකත් බොන ගමන් එළියට බැස්සෙ අක්කව හොයන්න. මෙන්න ඩබල මිදුලට වෙලා මල් කඩනවා. මල් කිව්වෙ ගස් වල පිපිලා තිබුණ මල්.

"ආ මල්ලි ඔයා නැගිට්ටද..? අනේ හලෝ අර අරලිය මල් ටික කඩලා දෙන්නකෝ.."

පව් අප්පා කෙල්ලො දෙන්නා උස නැති නිසා නහයෙන් අඩනවා. ගහ තිබුණෙ තාප්පෙ අයිනේ. තාප්පෙට නැග්ගා නම් සෑහෙන්න මල් කඩාගන්න පුළුවන්. ඒත් ඉතිං මේ සරම පිටින් තාප්පෙ උඩ නැගලා සරම කඩන් වැටුනොත් මොන දෙයියන්ට කියන්නද..? අක්කලා කඩපු මල් ටිකත් බිම දාලා දුවයි..

"මොනාද හලෝ කල්පනා කරන්නේ..? නැගලා කඩලා දෙනවනේ.."

"හරි හරි ඉන්නවා මං ෂෝටක් දාගෙන එන්නම්.. මේක ඇදන් නැගලා සරම කඩන් වැටුනොත් තමුසෙලට නූල් බදින්න වෙයි.."

එහෙම කියලා මං හැරෙද්දි දැක්කා හංසිට බකස් ගාලා හිනා යනවා. අක්කගෙ ඉල්ලීමක් අහක දාන්නත් බෑ. කොයි තරම් බර බරේ දැම්මත් හදිස්සියකදි විදේශාධාරයක්වත් ඉල්ලගන්න ඉන්නෙ මෙයා විතරනේ. මං ෂෝටකුයි ටී ෂර්ට් එකකුයි දාගෙන මිදුලට එද්දි අක්කා මල් බෑග් එක හංසි අතට දීලා ගෙට ගියා.

"මං ගිහින් පොල් තෙල්, හදුන්කූරු ලෑස්ති කරන්නම්. ඔයා මල් ටික එකතු කරන්න හංසි.."

ඒ කියන්නෙ මේ පෝය දවසෙ මෙයාලා පන්සල් යන්නයි ලෑස්තිය. සමහර විට මේ රන්දුට ගාඩ් එකට යන්න වෙයි. මං තාප්පෙට නැගලා අතු ටිකක් පාත් කරලා දුන්නා හංසිට මල් කඩාගන්න.

"එදා ෆොටෝ ටික සුද්ද කරාද මල්ලි..?"

ඇති යන්තං මෙයා ඊයෙ රෑ ඉදලා දැනුයි වචනයක් කතා කරනවා ඇහුනේ..

"ඔව්.. මං ළග තියෙනවා. ඔයා අපිත් එකක් නුවර ගියා කියලා අපේ අක්කට කිව්වද..?"

"මං මෙච්චර කාලෙකට ඔයාගෙ අක්කට මුකුත්ම හංගලා නෑ. ඒත් මේක අක්කට කියන්න එපා කියලා කියපු නිසා මං කිව්වෙ නෑ.."

ඒ කියන්නෙ මෙයා හොදම යාළුවන්ටත් කොලේ වහලා මට වෙච්ච පොරොන්දුව රැකලා. ඔහොම තමයි හොද ළමයි උනාම ඉන්න ඕන..

"ෆොටෝ පෙන්නන්න නම් පුළුවන්.. ඒත් අක්කා දකියිනේ.. ඔයා අද ගෙදර යනවද..?"

"අපේ අම්මලා ඊයෙ බාරයක් ඔප්පු කරන්න කියලා කතරගම ගියා. මං ක්ලාස් කරන්න ඕන නිසා ගියේ නෑ. හෙට රෑට තමයි අම්මලා එන්නේ.."

මං අහපු ප්‍රශ්නෙට මට ඊයෙ ඉදලා දැනගන්න ඕන කරපු විස්තර ටිකත් දාලා එයා උත්තර දුන්නා. ඒ කියන්නෙ අදයි හෙටයිත් හංසි අපේ ගෙදර..

"එහෙනම් යන්න කලින් පෙන්නන්නම්කෝ.."

එහෙම කියලා මං උඩ අතුවල තිබුණ මල් කඩලා හංසිගෙ අතට දුන්නා. එයා රෝස පාට හීනි ඇගිලි දික් කරලා මල් ටික අතට ගනිද්දි මං ටිකක් වෙලා එයාගෙ දිහා බලන් හිටියා එයාටත් හොරෙන්. හංසි අපේ අක්කා තරම් සුදු නැති උනාට මාර හැඩයි. නියම කලා කෘතියක්. අම්මපා මට අයියා කෙනෙක් හිටියා නම් මං මෙයාව කොහොම හරි මගේ නෑනා කරගන්නවා. මේ වගේ පින් පාට වස්තුවක් උදේ හවා දැක්කත් සැපයි.

"කොහොමද මල්ලි ඔයාගෙ ගර්ල් ෆෙන්ඩ්..?"

කල්පනාවෙ දැති අතරෙ හිරවෙලා හිටපු මං හංසිගෙ ප්‍රශ්නෙට ගැස්සුනා. තව පොඩ්ඩෙන් ගෙම්බා පොලේ ගැහුවා වගේ තාප්පෙන් බිම.

"මොන ගර්ල් ෆෙන්ඩ් ද..?"

"ඇයි එදා අර යාළුවො කිව්වෙ රාණි කියලා ගර්ල් කෙනෙක් ගැන.."

හුටා මෙයත් වලිගෙ පාගගෙන. හැබැයි ඔය රාණි කියන නම දැන් රෙජිස්ටර් වෙනවා.

"උන්ට පිස්සු. මට ඇති කෙල්ලෙක් නෑ.."

"ඔය බොරු හංසි.. මෙයාට නං කෙල්ලො හතර පස් දෙනෙක්වත් ඇති..."

අපේ අක්කා උදැල්ල දාගෙනම අපි දිහාට එද්දි මං තාප්පෙන් බිමට පැන්නා.

"අනේ මල්ලි ඔයත් යංකො අපිත් එක්ක.."

මං කිව්වෙ නැද්ද..? අද ඉතිං කෙල්ලො මුර කරන්න වෙනවා. නංගිලා දෙන්නෙක් නම් තව කමක් නෑ. ඒත් දෙන්නා සයිස් එකෙන් නම් මට වඩා පොඩියි.

"කවුරු කවුරුද යන්නේ..?"

"අම්මයි, මමයි, හංසියි, ඔයයි.."

මං තාම හා කිව්වෙ නෑ. අපේ අක්කා මාව ගණන් තියලත් ඉවරයි. කම්මැලිකමේ ගෙදරට වෙලා ඉන්නවට වඩා පිනක් දහමක් කර ගන්න එක එන ආත්මෙටත් හොදයිනේ. අන්තිම මොහොතෙ මමත් ගමනට සෙට් උනා.

ඇග සෝදලා ලා නිල් පාට ඩෙනිමයි, සුදු ටී ෂර්ට් එකයි දාගත්තු මං පුරුද්දට වගේ කැප් එකත් අතට ගත්තා. අන්තිමට ලෑස්තිවෙන්න ගත්ත මං තමයි මුලින්ම ඇදලා ඉවර උනේ. අම්මා සුදු ඔසරියක් ඇදගෙන ආවට මේ ගෑණු ළමයි තාම නෑ. උන් ඉතිං පන්සලට යන්නෙත් බියුටි කචල් ඔක්කොම දාගෙනනේ.

"පොඩි පුතා.... මං කිරිබත් හැදුවා.. අක්කලා එනකන් ඔයා බෙදන් කන්න.."

මේ වෙලාවෙ කිරිබත් පිගානක් අමාරුවෙන් හරි දාගත්ත නම් පන්සල් ගිහින් ඇවිත් දෙවනි ඉනිම බැට් කරන්න පුළුවන්. ලොකු ලුණුමිරිස් හැන්දකුත් එක්ක කිරිබත් බෙදාගෙන කකා ඉද්දි අපේ සුරූපිනියො දෙන්නා පඩිපෙල බැහැගෙන එනවා මං දැක්කා. හංසි චාම් වර්ක් එකක් තියෙන සුදු සල්වාර් කිටක් ගහලා. හංසිව දැක්ක ගමන් මට කකා හිටපු කිරිබත් කට හිර උනා. අනේ මන්දා යාෂ් චොප්රාහරි කරන් ජොහාර් හරි පන්සල් ඇවිත් හිටියනම් මේකිව ඉන්දියාවටම අරන් ගිහිල්ලයි නවතින්නේ.

"ඇයි අම්මෙ තාත්තා යන්නෙ නැද්ද..?"

අන්තිම කිරිබත් කටත් ගිලින ගමන් මං ඇහුවා..

"තාත්තට බැංකුවෙ වැඩක් තියෙනවා කිව්වා. එයා යන ගමන් අපිව පන්සලට ගෙනිහින් දායි."

මේ පෝය දවසෙ බැංකුවෙ තියෙන වැඩ මොනවද මන්දා. රාජකාරිය දේව කාරියටත් වඩා උතුම් කියන වදන ඉහලින්ම පිළිපදින කෙනෙක් තමයි අපේ තාත්තා.

මාසෙ ඉවර වෙන්න දවස් තුන හතරක වෙලේ ඉදලා මන්ත් එන්ඩ් එක කියලා දගලයි. නැත්තං ට්‍රයල් එක අවුට් කියලා රෑ වෙයි. එක්කො කෑෂ් බැලන්ස් නෑ කියයි. ඕවා ඉතිං කාට කියන්නද..? එයා කියනවා අපි අහනවා..

"කොයි පන්සලට ද යන්නේ..?"

වෑන් එකේ යතුරක් අරන් එළියට එන ගමන් තාත්තා ඇහුවා. කොයි පන්සලෙත් ඉන්නෙ එකම බුදු හාමුදුරුවො නිසා මට ඒ ප්‍රශ්නෙ වැදගත් උනේ නෑ.

"පීල්ලෑවෙ පන්සලට යමු නේද දුව..?"

අම්මා එයාගෙ කැමැත්ත අක්කගෙ පිටින් දාලා කියවන්නයි හදන්නේ..

"අනේ අම්මා හැමදාම එහේ යනවනේ. අද හංසිත් ඉන්න එකේ අපි කැළණි යමු.."

අක්කා දෝස්මුරේ දාද්දි තාත්තා ටිකක් කලබල උනා.

"ඔයාලා කැළණියට ගිහින් දාලා මං ආපහු කීයටද බැංකුවට යන්නේ..?"

"තාත්තා අපිව කොහුවලින් කැළණිය බස් එකට දාන්න. අපි යන්නම්.."

අපෝ..! බස් එකේ චාටර් කන්න වෙනවා කියලා දන්නවනම් මං ගෙදර ඉන්නවා. අම්මා කිව්වා වගේ පීල්ලෑවට ගියා නම් ඉවරයි. කොහෙද මෙයා ඉල්ලන් කනවනේ. කිරිබතුත් කාපු එකේ බස් එකට නැගලා කැළණියට යනකල් නිදාගන්න තමයි වෙන්නේ.

කොයි තරම් උදේ ආවත් අපි කැළණියට එද්දි දහයහමාරට විතර ඇති. පන්සල වටේ හිටපු සෙනගයි තිබුණ වාහන ගොඩයි දකිද්දි මට වදින එකත් එපා උනා.

"මල්ලි ඔය තොප්පිය ගලවන්න.."

පන්සලේ ගහලා තිබුණ බෝඩ් එකක් පෙන්නලා අක්කා කිව්වා. මමත් ඒක අතට ගන්න ගමන් ඇන්ටනාව දාලා වටේ බැලුවා.. පුහ්.! ලංකාවේ ගෑණු ළමයි සේරම අද පන්සල් ඇවිත් වගේ. සුදු නංගිලා සුදු පාට ඇදලා බිම බලාගෙන සන්සුන් විදියට යන හැටි දැක්කම සිල් ගත්ත මිනිස්සුන්ගෙ සිල් බිදෙනවා ඇති. මට අපේ විහගයව මතක් උනා. ඌට කෝල් එකක් දුන්න නම් එකකන් එන්න තිබුණා. හැබැයි ඌ ආවනම් හවස් වෙනකල් මෙතනින් ගෙනියන්න බැරි වෙනවා. සෙනසුරාදා, ඉරිදා දවස් වල බීච් එකටයි, පාර්ක් වලටයි රිංගන කපල්ස් මේ වගේ දවස් වලට පන්සල් එනවා. උන්ව දකිද්දි මට සචිනිව මතක් උනා. කෙල්ල මේ වෙද්දි මොනවා කරනවද මන්දා. බෝධියයි, චෛත්‍යයි අමාරුවෙන් වැදලා බුදුගෙට යන්න බලද්දි කිලෝමීටරයක් විතර දිග පෝලිමක්. ඒකත් එක්කෙනා පිටිපස්සෙ එක්කෙනා යන පෝලිමක් නෙමෙයි. කෙලිනන්ම ජන ගගක්. අච්චර දුර ඉදලා ආපු එකේ කොහොමහරි ඇතුලට යන්නත් එපැයි. හැබැයි පෝලිමේ හිටගත්තම යන්න ඕනෙ නැහැ. ඔටෝ යැවෙනවා.


යකඩ වැටවල් ගහලා වෙන් කරලා තිබුණ පෝලිමේ ටිකක් යද්දි මාව ඉබේම අම්මලට වඩා පස්සට යැවුනා. අපේ අක්කටයි හංසිටයි එහා පැත්තෙ හිටියෙ රස්තියාදුකාර කොල්ලො සෙට් එකක්. බොඩි ෆිට් ටී ෂර්ට් එකක් ගහලා අමුතු කට් එකකට රැවුල කපලා හිටපු පොරක් කාන්දම වගේ හංසි ඉන්න පැත්තට හේත්තු වෙනවා මං දැක්කා. එයාලා ගියේ මට අඩි දෙක තුනක් ඉස්සරහින්. සෙනග හිරවෙන එකෙන් උපරිම ප්‍රයෝජනය ගත්තු අර කොල්ලො ටික හංසිගෙයි අපේ අක්කගෙයි මැද්දෙන් රිංගලා හංසිව වෙන් කරගත්තා. අම්මපා පන්සල නෙමෙයි නම් මං ඕකුන්ගෙ අත් දෙක තුනක් ගලවනවා. ඉක්මනට අක්කලා ළගට යන්න ඕන උනත් සෙනග වැඩි නිසා ඒක කරන්න අමාරුයි. එක කොල්ලෙක් හංසිගෙ ෂෝල් එක අල්ලනවා මං දැක්කෙ එතකොට. මුන් පන්සල් ඇවිත් තියෙන්නෙ වදින්න නෙමෙයි ආතල් ගන්න. සීන් එක දැකපු මට සිරාවටම තද උනා. මං පෙරළගෙන එතනට ගිහින් අරූගෙ පිටට තට්ටුවක් දැම්මා.
Reply With Quote
(#18)
Old
crazybuddy's Avatar
crazybuddy crazybuddy is offline
Senior Member
crazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant future
 
Posts: 52,623
Join Date: Dec 2010
Location: කෙල්ල ළඟ
04-02-2012, 05:04 AM

"ඇයි මොකද..?"

උනේ නහරයක් වැඩියි කියලා ඒ වචන දෙකෙන්ම මට තේරුණා..

"හලෝ මේ ඔය ඇදුම අතාරිනවද..?"

මේක පන්සල නිසා මං වැඩිය කුලප්පු නොවී ෂේප් එකේ කිව්වා.

"ඇයි මෙයා ඔයාගෙ කවුද..?"

"මෙයා මගේ ගර්ල්.."

මං ඒ වචන තුන වටපිට බලලා කිව්වෙ අපේ අක්කට ඇහුනොත් මං කපෝති නිසා. ඒක අහුණම අරූගෙ මූණ වෙනස් උනා. ඌ බලන්න ඇති මං පිටිපස්සෙ ඉදන් ඇවිත් කෙල්ලට අයිතිවාසිකම් කියන්නෙ කොහොමද කියලා. මං කියපු දේ ඇත්තද අහන්න වගේ ඌ හංසි දිහාත් බැලුවා. මේ වගේ කාඩයෙක් දිහා එයා බලනවටවත් මං කැමති උනේ නෑ. ඌට පේන්නම හංසිගෙ අත අල්ලගෙන මම එයාව අයිනට කරගත්තා. ඒ හීනි අත මේ දාඩිය දාන වෙලාවෙත් සීතල වෙලා. හංසි මගේ මූණ දිහා බැලුවෙ නැතුව මගේ අත එයාගෙ අත් දෙකෙන්ම අල්ලගත්තා. අම්මයි අක්කයි අපිට ඉස්සර වෙලා ගියේ. එයාලා පිටිපස්ස බැලුවත් එයාලට මෙතන යන සීන් එක පේන්නෑ සෙනග වැඩි නිසා. හංසියි මමයි අත්දෙක අල්ලගෙන යනවා අම්මා දැක්කනම් එයාට හාර්ට් ඇටෑක් හැදෙනවා. ගොඩක් වෙලා පෝලිමෙත් ඉදලා බුදු මැදුර ඇතුලටත් යනකල් අපි හිටියෙ අත් අල්ලගෙන. මේ කරන වැඩේ වැරදිදත් මන්දා. ඒත් මං වැරැද්දක් කලේ නෑ කියලා මගේ යටි හිත දන්නවා. මං එයාට කිට්ටු උනේ නරක චේතනාවකින් නෙමෙයි. අර කොල්ලො ටිකෙන් බේරගන්න.

බුදු මැදුරෙ ඇතුලෙ සැතපෙන පිළිමෙ ළගට ගිහින් අක්කා අතේ තිබුණ මල් ඉල්ල ගන්න තමයි හංසි මගේ අත අතෑරියේ. පෝළිම තව ටිකක් දික් උනානම් කියලා මට හිතුනෙ ඇයිද දන්නෑ. කොහොම හරි බුදු මැදුරෙන් අපි එළියට යද්දි හිටියෙ දාඩිය දාගෙන.

"අපෝ මේ අනිත් දවසෙනම් මේ චාටරේ කන්න මට නම් අඩගහන්න එපා.."

මං අක්කට කිව්වෙ අම්මටයි හංසිටයි ඇහෙන්න. ඇත්තටම ඒ වෙද්දි මට එපා වෙලා තිබුණෙ. තව පොඩ්ඩෙන් අරූ එක්ක බාල්දියකුත් පෙරල ගන්නවා. මං පන්සල් ඇවිත් පුරවගෙත්තෙ පව් ද පින් ද දන්නෑ. අපි ගෙදරට එනකල්ම හංසි හිටියෙ ගොළු වෙලා වගේ. හැබැයි එයා දෙතුන් සැරයක් බස් එකේදි මගේ දිහා අමුතු විදියට බැලුවා..

****************************

ගෙදර ඇවිත් හවස ඉස්කෝලෙ පොතක් පෙරලද්දියි මට නිරෝධ, සචිනිට දෙන්න කියලා දීපු ලියුම මතක් උනේ. ඒක තාම මං ළග. ඌ සචිනිගෙන් උත්තරයක් එනකල් බලන් ඇති. හැබැයි මං ඉස්සර ඉදන් සචිනිව දන්න නිසා මට හිතෙන්නෙ ඒකි නිරෝධට කැමති නෑ කියලයි. ඒත් කෙල්ලො හිතේ තද කරගෙන ඉන්න දේවල් කවුද දන්නේ. සචිනිත් කාට හරි හිතෙන් ආදරේ කරනවනේ. නිකමට සචිනිට කෝල් එකක් දෙන්න හිතාගෙන මං සාලෙට එද්දි හංසි තනියෙම ටීවී බලනවා.

"ඇයි තනියෙම..? කෝ අපේ අක්කා..?"

"අක්කා නාන්න ගියා. මං මල්ලිගෙන් අර ෆොටෝ ටික ඉල්ල ගන්න එන්නත් හදලා ආපහු නිකං හිටියා."

"ඉතිං ඇයි ආවෙ නැත්තේ..? උදේ වගේ මං අතින් අල්ලගනියි කියලා හිතුවද..?"

පන්සලේ සිද්ධිය මතක් වෙලා මං අහද්දි හංසිගෙ මූණ පටස් ගාලා රතු උනා. එයාට ලැජ්ජ හිතෙන්නැති. මං කාමරේට ගිහිනි ෆොටෝ දාලා තිබුණ කවරෙ ගෙනැත් හංසිගෙ අතට දීලා කෝල් එකක් ගන්න ඉදගත්තා.

"හෙලෝ.."

එපා පැත්තෙන් ආවෙ පිරිමි කටහඩක්. ෂුවර් එකට සචීලගෙ තාත්තා වෙන්න ඇති. ඒ ගෙදර ඉතිං පිරිමි පරාණෙකට ඉන්නෙ එච්චරයිනේ.

"හෙලෝ අන්කල් සචිනි ගෙදර ඉන්නවද..? මං රන්දු කතා කරන්නේ.."

මං හැමෝම දන්න ෂෝට් නේම් එකෙන් කියලා දැම්මා.

"රන්දු කියන්නේ අර........ බෑන්ක් එකේ වැඩ කරන මිස්ට වික්‍රමබාහුගෙ පුතා නේද..?"

පොරගෙත් මාර මීටරේ. නම කිව්වා විතරයි තාත්තා වැඩ කරන තැනත් මතකයි.

"ඔව් අන්කල්.."

"පුතා අපේ ළමයි දෙන්නා අම්මත් එක්ක පන්සල් ගිහින්. ඇයි මොකක් හරි විශේෂ පණිවිඩයක්ද..?"

මට සචීට කතා කරන්න විශේෂ පණිවිඩයක් ඕනෙයෑ.

"නෑ අන්කල් මං මේ නිකන් කතා කලේ. මං එහෙනම් තියන්නම්.. බායි.."

අන්කල් ප්‍රශ්න විචාරාත්මක වැඩ සටහන පටන්ගන්න කලින් මං ෆෝන් එක තිබ්බා. හංසි තාම රස කර කර ෆොටෝ බලනවා. ටිකක් වෙලා ගියාට පස්සෙ එයා ෆොටෝ ටික අරන් නැගිටලා මං ළගට ආවා.

"මේ ඔයාගෙ කැමරාවේ ෆොටෝ විතරයි නේද..? අනිත් ඒවා ඔයා ළග නැද්ද..?"

"ඒ ෆොටෝ අරුන් මට පෙන්නලා ආයෙ ගෙනිච්චා. එතනත් ගති ෆොටෝ සෙට් එකක් තිබුණා.."

"මං ෆොටෝ දෙකක් ගත්තා මල්ලි.. කමක් නෑ නේද..?"

ගත්ත ෆොටෝ දෙක පෙන්නන්නෙවත් නැතුව ඉතුරු ටික මට දීලා මේ කෙල්ල උඩ තට්ටුවට දුවගෙන ගියා. හංසිගෙ තනි එකක් මෙතන තිබුණ නිසා එයා ඒක අරන් යන්න ඇති. එතකොට අනිත් එක..? ෆොටෝ ටික අරගෙන මං ආයෙත් එකින් එක බලන්න ගත්තෙ හංසි ගත්ත ෆොටෝ එක මොකක්ද කියලා බලන්න.. හංසිගෙයි මගෙයි ෆොටෝ තුනක් තිබුණට දැන් තියෙන්නෙ දෙකයි. එදා උදේ කෑම කන වෙලාවෙ අපි දෙන්නා කතා කරද්දි විහගයා අපේ ෆොටෝ දෙකක් ගහලා තිබුණා. ඒ දෙකෙන් එකකුත් එයා අරන්. මේකිනං මැන්ටල් කෙල්ලෙක්. නැත්නම් යාළුවගෙ මල්ලි එක්ක තනියෙම ඉන්න ‍ෆොටෝ එක හොරෙන් ගන්න විදියක් හේතුවක් නෑනේ..

"මොනවද මල්ලි ඔය අතේ තියෙන්නේ.. ෆොටෝ වගයක් නේද.. අනේ පෙන්නන්නකෝ.."

ආ....... පෝ...... අපේ අක්කත් නාලා ඇවිත්. මෙයාටත් ඕනෙ නැති මගුලක් නෑ.

"මේක මේ සාරංගගෙ ෆොටෝ වගයක්. ඔයා දන්න අය මෙතන නෑ.."

ෆොටෝ ටික අරන් කැපෙන ගමන් මං කිව්වා. මේ ටික දැක්කා නම් එයා දැන්මම හංසිව ගෙදරින් එළවනවා.

"කෝ අක්කා අපේ දිගංචියා නැද්ද..?"

සුපුරුදු කටහඩක් ඇහුනා සාලේ පැත්තෙන්. ඒත් මොකාද මට අලුත් නමක් දාපු පනික්කියා.. මං කාමරෙන් එළියට එද්දි ෂෝටා දොර ළග. ඌ කොට නිසා මට දිගංචියා කියලා කියන්න ඇත්තෙ පැහැදිලි ඊර්සියාවට.

"ආ කොටා... තෝ මොකද මේ පැත්තේ..?"

"මොකද මල්ලි ඔය යාළුවන්ට කතා කරන කැත.."

අපේ අක්කත් මහප්ප්‍රාණ කතා කියන්නේ. මූ මට දිගංචියා කිව්ව එක හොදයි. අපි මොනවහරි කිව්වොත් තමයි ගුරු උණ මතුවෙන්නේ. මං ෂෝටවත් ඇදගෙන මිදුලෙ තිබුණ ගල් බංකුව ළගට ආවා.

"මචං උඹට කියන්න සීන් ගොඩක් තියෙනවා.."

ෂෝටා ඉදගන්න කලින්ම ටෝකට බැස්සා.

"ඉතින් කියං වන් බයි වන්.."

"පළවෙනි එක තමයි උඹේ ගජයා... විහග, ඌට මොබයික් එලල් හම්බවෙලා.."

ඒක නම් අහන්න වටින නිව්ස් එකක්. ඒත් මේ ගොරකයට ෆෝන් එකක් අරන් දීපු මෝඩයා කවුද දන්නෑ. දැන් ඉබ්බා දියේ දැම්මා වගේ ඇති.

"කවුද බං ඌට ෆෝන් එකක් අරන් දීලා තියෙන්නේ..?"

"උන්ගෙ අයියට රට ඉදලා ආපු යාළුවෙක් අලුත් ෆෝන් එකක් දිලා.. ඌ පරණ එක මූට දිලා.."

"ඇත්තද..? මං හිතුවා බ්‍රෑන්ඩ් නිව් එකක් කියලා. බලන් යද්දි පරන කට්ටක් නොවෑ.."

"ඒකත් රුපියල් තිස්පන්දාහක් විතර වටිනවා බං.. මං දැකලා තියෙනවනේ.."

එහෙනම් ඌ දැන් පොර වගේ ඇති නේද.. පුදුමයි තාම කෝල් එකක් ආවෙ නෑනේ..

"ඌ උඹට කතා කලාද..?"

"ඌ සිම් එකක් අරන් මුලින්ම කතා කලේ උඹලගෙ ගෙදරටලු. කවුරුවත් ආන්සර් කලේ නෑලු.."

එහෙනං ෂුවර් එකට අපි උදේ පන්සල් ගිය වෙලාවෙ වෙන්න ඇති. හැබැයි ඉතිං ඌගේ ප්‍රථම කෝල් එක මිස් කෝල් එකක් උන එක ගැන තමයි දුක. පව් අප්පා..

"මං ඌගෙ නම්බර් එක ගෙනාවා. අපි පස්සෙ පොඩි ලණු කෑල්ලක් දෙමු බුවාට.."

එහෙම කියලා ෂෝටා මොබිටෙල් නම්බර් එකක් මගේ අතට දුන්නා.

"දැන් කියපං දෙවනි කාරණේ.."

මං එහෙම කිව්වට මුගෙන් සද්දයක් නෑ. ඌ බයවෙලා වගේ අපේ වැරැන්ඩා එක පැත්ත බලාගෙන කටත් ඇරගෙන ඉන්නවා.

"මචං රන්දු මේ..... අර..."

මූ මොනවා කියනවද මන්දා.. මමත් හැරිලා බැලුවා.. හංසි දොර ළග ඉදන් අපි දිහා බලනවා මං දැක්කෙ එතකොට.

"ඔව් බං ඒ හංසි තමයි. හැබැයි උඹ කෑ ගහලා වැඩේ ලෙඩේ කරන්නෙපා..."

මූට වචන අමතක වෙලා නිසා මංම කියලා දැම්මා..

"එයා මොකද බං උඹලගෙ ගෙදර කරන්නේ..? බලපංකෝ ගහලා ඉන්න කිට.. පොඩි එකෙක් වගේ.. පුහ්..! පිස්සු හැදිලා ආයෙම හැදෙනවා.."

කොහොමත් ෂෝටා, හංසිව දැකලා තියෙන්නෙ සාරි ඇදන් ඉන්නවනේ. මේකි පොඩි සායකුයි ටී එකකුයි දාලා බටු කෙල්ලෙක් වගේ ඉද්දි ෂෝටා කොර වෙන එක අහන්නත් දෙයක්ද..? හංසි, සචීට නැටුම් උගන්නපු එකයි, අපි කට්ටිය එකට නුවර ගිය සීන් එකයි අපේ අක්කා දන්නෑ කියලා මං වේලාසනම ඌට කිව්වා. නැත්තං ඌ යන්න කලින් ඕක අනලා හත් පොලේම ගාලයි යන්නේ..

"ඕක නිශා අක්කට හංගන්නත් දෙයක් නෙමෙයිනේ බං. උඹලගෙ හිතේ හොරයක් තියෙන නිසා තමයි කොලේ වහන්න ඇත්තෙ නේද..? හැබැයි මචෝ නරක නෑ.. උඹට මැච් වෙනවා.."

"උඹේ ඔළුව කොහේ හරි හැප්පිලද..? ඒකි මට වඩා අවුරුදු හයකටවත් වැඩිමල් ඇති.."

"පිස්සුද බං එච්චර වෙන්න බෑ.. වැඩිම උනොත් විසි එකක්, විසි දෙකක් වෙනවා ඇති.."

අම්මද බොල මුගේ කතාව..! කෙල්ලගෙ මූණ බලලා වයස කියන්න තරම් මූ දැන් පැහිලා. ඒ කතා පැත්තක තියලා මූ කියන්න ආපු අනිත් කාරණේ මං අහන්න ගත්තෙ හරි අමාරුවෙන්.

"මචං උඹ දන්නවද.... නිරෝධයා සචීට ලව්. අපිට වැඩේ අතටම මාට්ටුයි.."

ඒකත් එහෙනම් ලීක් වෙලා. හැබැයි සීන් එක මට කිව්වා කියලා වැඩිය ඇගෙව්වෙ නැතුව මං ශේප් උනා.

"ඊයේ පංති ඇරිලා යද්දි ඌගේ ටියුට් එකක් අපේ ඒවා එක්ක බස් එකේදි මාරුවෙලා. මමයි සාරංගයි බස් එකෙන් බැහැලා බලද්දි මූ ඒකෙ පිටිපස්ස පිටුව පුරාම සචිනි, නිරෝධ කියලා ලියලනේ.."

හප්පා...... සාරංග දැනගත්තා කියන්නෙ ඉතිං මුළු සෙට් එකම දැනගත්තා වගේ තමයි. ඌට මහ බෙලෙක් කටක් නේ තියෙන්නේ. නිරෝධත් කෙල්ලො කරන බොළද වැඩ කරන්නේ. ඌ සමහර විට නම් දෙක ලියලා ඒක වෙඩින් කාඩ් එකකට මැච් වෙනවද කියලා බලන්න ඇති. දැන් සීන් එක සචීට කියන්න මං ඕනෙ නෑ. මෙලහකට දන්නව ඇති.

අපි දෙන්නා කියවද්දි අම්මා තේයි, බිස්කටුයි අරන් ආවා. එයා ෂෝටා ආවාම මොනවා හරි ගිල්ලවලා තමයි අරින්නේ. අපේ අම්මා ෂෝටට හරි කැමතියි. ඒ ඌ පොඩි නිසා වෙන්න ඇති..

"උඹ අප්සට් වෙන්නෙ නැත්තං කියන්න තව දෙයක් තියෙනවා.."

ඒ මොකක්ද ඒ...? මොකක් උනත් මේ රන්දුව අප්සට් කරන්න හිතන තරම් ලේසි නෑ.. අහලම බලමු..

"උඹෙන් අපේ නංගි ළගදි මොනවා හරි ඇහුවද..?"

ඔය කියන්නෙ උගේ නැන්දගෙ දුව පවිත්‍රා එදා ටැප් එක ලගදි අහපු කතාන්දරේ වෙන්න ඇති.

"ඔව් බං ඒකි අහනවා මං නෙත්මිට කැමතිද කියලා.."

"ඉතිං උඹ ඇත්තටම කැමතිද..?"

"ඒකිට කවුද බං අකමැති..? ඒකි සිරා කෙල්ලෙක් නේ.. හැබැයි ඉතිං ඒකිව දා ගන්න තරම් හිතක් නම් මට තාම පහල වෙලා නෑ.."

"ඒ කියන්නෙ උඹේ හිතේ ඒකි ගැන ආදරයක් නෑ කියන එකද..?"

"ඒකි ගැන මගේ හිතේ කැමැත්තක් තිබුණට ඒක ආදරේ නෙමෙයි බං.. හැබැයි මං ඒකිට සිරාවටම කැමතියි.. ආශ්‍රය කරලා පස්සෙ කාලෙක ආදරේ ගැන සලකලා බලනවා.."

"එහෙනම් මං උඹට කෙලින්ම කියන්නම්. උඹ ඒකිට තව ළංවෙන්නෙ නැතුව අතේ දුරින් හිටපං.. ඒකි ගැන හෝප්ස් තියාගන්නෙ නැති තරමට හොදයි.."

මූ මෙහෙම කියන්නෙ හේතුවක් ඇතුව වෙන්න ඕන.. ඒත් නෙත්මිගෙ වැරැද්දක් නම් මට පේන්නෑ..

"ඇයි උඹ එහෙම කියන්නේ..? නංගි මොනා හරි කිව්වද..? ඒකි එහෙම චාටර් ඩයල් එකක් වෙන්න බෑ බං.."

"කෙල්ල ඉස්කෝලෙන් අවුට් උන ගමන්ම කසාද බදිනවලු බං ඒකිගෙ මස්සිනාව. ඒ වැඩේ දැන් ස්ථිරයිලු.. අපේ නංගි ඒක උඹට කියන්න කියලා කිව්වා.."

ඒ කියන්නෙ ඒ කතාවෙනුත් රන්දුට බින්දුව.. හිතට ලාවට දුක්ක ආවත් එදා නිරෝධ සචී ගැන කියපු දවසෙ තරම් මං අප්සට් උනේ නෑ. අපි තාම වැඩිය ආශ්‍රය කරලවත් කතා කරලවත් නෑනේ. මාව දැක්ක ගමන් ඒකි භූමිතෙල් ගෑවුන ගැරඩියා වගේ බිදගෙන යනවනේ. ඉතිං කොහෙද කතා කරන්නෙ. මොනව උනත් මහබඹා මේ අහස යට රන්දුටත් කවරු හරි මවලා ඇති කියලා මං හිත හදාගත්තා.

ෂෝටා යන්න කලින් මේ සතියෙ විහගයි, නිරෝධයි එක්ක අපේ ගෙදර පාඩම් කරන්න එනවා කියලා අපේ අම්මටත් කියලයි ගියේ. ඌ ගියාට පස්සෙ මං නෙත්මි ගැන කල්පනා කරන්න ගත්තා. ඒත් ඒ ගැන හිතන එකෙන් ඉතුරු වෙන්නෙ හිතට දුකක් විතරයි.



Reply With Quote
(#19)
Old
crazybuddy's Avatar
crazybuddy crazybuddy is offline
Senior Member
crazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant future
 
Posts: 52,623
Join Date: Dec 2010
Location: කෙල්ල ළඟ
04-02-2012, 05:04 AM





දවස් ගානක්ම එක දිගට වැස්ස නිසා අපි ක්ලාස් ගියෙත් නෑ. ඉස්කෝලෙ ගියෙන් නෑ. මෙහෙම කුම්බකරණයො වගේ ගේ අස්සෙ රිංගගෙන හිටියොත් නං ඉතිං විභාගෙට සොරිම තමයි. මං සචීට කෝල් එකක් දීලා බලද්දි ඒකි නං ඉස්කෝලෙ නොගියට පංති ගිහින්. මං ගියේ නැති ටිකෝ නෝට්ස් ෆොටෝ කොපි කරලා තියන්නම් කියලා කෙල්ල මට හවස එහෙ එන්න කිව්වා. කොයිතරම් වැස්ස තිබුණත් මං සුපුරුදු ඩෙනිමට බැහැලා අම්මගෙනුත් ගාණක් කඩාගෙන එළියට බැස්සා.


"පොඩි පුතා මොකද ළමයො ඔය තෙමි තෙමි යන්නේ. මේ කුඩේ අරන් යන්න.."


අපේ අම්මා රිලේ එකේ බැට්න් එක අරන් ආවා වගේ කුඩෙත් දික් කරගෙන මගේ පස්සෙන් ආවා.


"අයියෝ අම්මේ දැන් පායලනේ.. ඕක උස්සන් යන්න මට බෑ.."


අම්මා කොයි තරම් බල කරත් මම කුඩේ ගත්තෙ නෑ. කෙල්ලො වගේ කුඩ උස්සන් යන්න ලැජ්ජ නැද්ද..? අනික ඉතිං අමාරුවෙන් අරන් ගියත් ආපහු එද්දි මට ඕක අමතක වෙනවා. ඉස්සර දවස් කීයක් අක්කගෙ කුඩ අමතක වෙලා මං බැනුම් අහලා තියෙනවාද..


සචීලගෙ පාර ළගින් හැබැලා පයින් යද්දි නම් තරමක් වැස්සත් මං කැප් එක දාගෙන තෙමීගෙනම ගියා. මං එනවා කියලා කියපු නිසාද වැස්ස දිහා බලන් ඉන්න තියෙන ආසාව නිසාද මන්දා කෙල්ලො බඩලම ඉන්නවා පාර දිහා බලාගෙන. මගෙත් ඔළුවට වතුර වැටිලා නිසාද දන්නෑ ඔහොම දකිද්දිත් දෙන්නගෙන් අචී කවුද සචී කවුද කියලා අදුනගන්න බැරි උනා.


"අනේ රන්දු ඇයි මේ තෙමීගෙන..?"


ආ.... ඒ නම් සචිනි. ඒකි තමයි හැම වෙලාවෙම බටකොළ ආච්චි වගේ මට අවවාද දෙන්නේ. ඒත් මං උත්තරයක් දෙන්න කලින් කෙල්ල හැරිලා ගෙට දිව්වා. බාගෙට තෙමිලා නිසා ඒකිට මං ළග අමුතු ගදක්වත් ආවද මන්දා. හැබැයි ඉතිං කොල්ලා ගෙදරින් එද්දි ගහපු ෆර්ෆියුම් සුවද නම් තාම තියෙනවා.


"එන්න රන්දු ඇතුලෙන් වාඩිවෙන්න.."


අචී මාව ගෙට එක්කං ගියාට ඉදගන්න මොකක්ද මොකක්ද වගේ. ඇයි දෙයියනේ පශ්චාත් භාගය බෙරි වෙලානේ..


"ආ... මුලින්ම පිහිදගෙන ඉන්නකෝ.. ඔයා හොදටම තෙමිලා.."


කාමරේ ඉදාල එළියට ආපු සචී ලස්සන ලා කොළ පාට තුවායක් මගේ අතට දුන්නා. ඒක පුංචි බබාලගෙ ඕඩිකොලොන් සුවදයි..


"හප්පා මේකෙ ගද.. කාගෙද මේ තුවාය..?"


මං කිව්වෙ බොරුවට කියලා දෙන්නම දන්නවා. අචිනි හිනාවෙලා සචිනි දිහා බැලුවා.


"ඕක මගේ, ගද උනාට කමක් නෑ පිහදලා දෙන්නකෝ.."


"කෝ උඹලගෙ අම්මා..?"


ඔළුව පිහදාන ගමන් මං ඇහුවෙ වෙනදට මේ වෙද්දි ඇන්ටි ඇවිත් ප්‍රශ්න හැටක් විතර අහලා ඉවර නිසා.


"අම්මා හන්දියට ගියා. එන ගමන් ඔයාගෙ ෆොටෝ කොපි ටිකත් අරන් එයි.."


එලද බ්‍රා කිව්වලු. ඒ කියන්නෙ මේ වැස්ස වෙලාවෙ මේ ගේ ඇතුලෙ ඉන්නෙ ඉටි රූප වගේ කෙල්ලො දෙන්නත් එක්ක මේ රන්දු විතරයි. කොයිතරම් ලස්සන උනත් මේ ඉන්නෙ මගේ අතිජාත බ්‍රැකට් දෙකක්නේ. ඉතිං මොන ස්විට් ඩ්‍රීම්ස් ද..? තුවාය සචී අතට දීලා මං ප්ලාස්ටික් පුටුවකින් ඉදගත්තා. නැත්තං මං ගියාට පස්සෙ පුටුවත් වේලන්න වෙයි.


"ඕක තෙත නිසා ඔයාට ඇදගන්න දෙන්න වෙන ඇදුමක් අපි ළග නෑනේ.."


මේකිත් කියන්නෙ මාර කතා. මට අදිනවනම් අදින්න වෙන්නෙ මුංග තාත්තගෙ පප්පා කෝට් කිටක් තමයි. නැතුව මේ ගෙදර කොයින්ද පිරිමි ඇදුම්..


"එක්කො ඔයා ටවල් එකක් ඇදගෙන ඕක ගලවලා දෙන්න.. අපි අයන් කරලා දෙන්නම්.."


ආයිශ් අම්මා..! මං තුවායක් ඇදගෙන වාඩිවෙලා ඉද්දි සචීලගෙ අම්මා ආවනම් එයාට කලන්තෙ හැදෙනවා. එහෙනම් මුන් දෙන්නව වෛද්‍ය පරීක්ෂනයකට භාජනය කරලා තමයි නවතින්නේ..


"ඕකේ මං ගලවලා දෙන්නම්.. හැබැයි තෙමුන හැම ඇදුමක්ම අයන් කරලා දෙන්න ඕනේ.. නැතුව බෑ.."


ඇත්තනේ, මං ඇදගෙන ආවෙ ඩෙනිමයි ටී ෂර්ට් එකයි විතරක්යෑ. කෙල්ලො දෙන්නා ඒකට රෙඩිනං ඇදුම් ගලවලා දෙන්න මේ රන්දුත් රෙඩී. ඒත් මුං මාව නිර්වස්ත්‍ර කරන්න කලින් දෙයියනේ කියලා ඇන්ටි ගෙදර ආවා.


"ඇන්ටි මේ වැස්සෙ තකහනියක්ම ගියේ මගේ ෆොටෝ කොපි ටික ගේන්නද..?"


"නෑ පුතා අපේ පොඩ්ඩි දවල් ඔය ටික හන්දියට ගිහින් දීලා ආවා. මං මේ කඩේ බඩු වගයක් ගන්න ගිය ගමන් අරන් ආවේ."


නෝට්ස් විතරක් නෙමෙයි ක්ලාස් එකේ ටියුට් ටිකත් මේ කෙල්ල ෆොටෝ කොපි කරලා. දැන් ඔය ටිකට සල්ලි දුන්නත් මේකි ගන්නෙ නෑ. කමක් නෑ ගනුදෙනු යථා කාලයේ බේරගන්න බැරියෑ.


"අචී උඹේ එස්.පී.බීආර් ආවේ නැද්ද..?"


මං අචිනියි සචිනියි දෙන්නා දිහාම බලලා ඇහුවෙ දිනුක ගැන..


"ෂ්... හෙමින් හෙමින්. අපේ අම්මට වැඩේ ලීක් වෙලා තියෙන්නේ.."


සචී එහෙම කියලා මං ළගටම පුටුවක් ඇදගෙන ඇවිල් වාඩිවෙලා හිමීට කතා කරන්න ගත්තා.


"අපේ අක්කගෙ එෆෙයාර් එක ගැන අම්මලා මේ වෙනකල් දැනන් හිටියෙ නෑනේ. දිනුකත් නිතර ආවා ගියාට එයාලා හිතුවෙ යාළුකමට කියලා. ඒත් අක්කි ඇක්සිඩන්ට් උනාට පස්සෙ මෙයා දවස් දෙක තුනක්ම තනියෙම ආපු නිසා අම්මට සැක හිතිලා ඇහුවා.."


"ඉතිං අචී ඇත්ත කිව්වද..?"


"ඔව්.. ඒත් අපි හිතපු විදියට අම්මා බැන්නෙ නෑ. එයා තාත්තටත් කියලා. තාත්තත් කිව්වෙ පොඩි කාලෙ ඉදලා දන්න ළමයිනේ. එයාලගෙ කැමැත්තට අපි බාධා කරන්නෑ කියලා. හැබැයි හොදට විභාගෙ කරන්න කිව්වා."


"ෂා.. උඹලගෙ තාත්තා නියමයිනේ.. එහෙනම් උඹටත් බාල්දියක් පෙරලන එකක් නෑ. දැන්ම වැඩේට බැහැපන්.."


හිතක් පපුවක් නැති ගානට මං කියලා දැම්මා. ඒකි මගේ මූණ බලන් හිටියෙ මහ දුකකින් වගේ..


"තාත්තා ඒත් මගෙන් ඇහුවා මට කවුරුත් නැද්ද කියලා.. කවදහරි අක්කිගෙයි මගෙයි වෙඩින් දෙකම එකට ගන්න ඕනෙලු.."


ටුවින්ස්ලා දෙන්නෙක් එකම විදියට ඇදලා එකම දවසෙ බදිද්ද කොල්ලො දෙන්නට මනාලියො මාරු වෙයිද මන්දා. අපි කතා කර කර ඉද්දි ඇන්ටි උණු කෝපි එකක් දුන්නා. වෙලාවෙ හැටියට ඒකත් මරේ මරු..


"සචී මට උඹෙන් පොඩි උදව්වක් ඕනේ.."


"ඒ මොකක්ද රන්දු..?"


"ලබන සතියෙ අපේ අක්කගෙ උපන්දිනේ.. ඒකි ඉතිං චීටර්නේ.. මං සාරියක් අරන් දෙන්න හැදුවේ.. ඒත් බං මං ඕවා තොරන්න දන්නෑනේ.."


"හරි හරි මං හෙට පන්ති යන ගමන් එන්නම්. අපි නුගේගොඩින් ගමු ලස්සන සාරියක්. ඔයා අක්කට ඉස්කෝලෙට අදින්නද වෙඩින් එකකට වගේ අදින්නද අරන් දෙන්න හදන්නේ..?"


"මන් දන්නෑ බං ඕවා. මොනවගේ එකක් ද හොද..?"


"අපි පොඩි වර්ක් එකක් තියෙන චාම් සාරියක් ගමු. මං තෝරලා දෙන්නම්.."


"හෙටත් ඉස්කෝලෙ යන්නෑනේ.. ඒත් අරුන් ටික පන්ති යන්න තුන විතර වෙද්දි නුගේගොඩට එනවා කිව්වා. අපි දෙන්නා දෙකට විතර යං. පැයක් ඇති වෙයිනෙ තෝරන්න.."


කෙල්ලො එක්ක ෂොපින් යන වැඩේ අතෑරලා දාලා තිබුණ මං සචී එක්ක හෙට නුගේගොඩ යන්න පොරොන්දු වෙලා ගෙදර ආවා.


රෑ වෙලා වොෂ් එකක් දාගෙන සචීගෙන් ගෙනාපු නෝට්ස් ටික අරන් පාඩම් කලේ මේ ටිකේම කිසි දෙයක් කරපු නැති නිසා. සචී තරු දාලා හයිලයිට් කරලා බෝල අකුරෙන් ලියලා තිබුණ නෝට්ස් දකිද්දිනම් පාඩම් කරන්න ආස හිතෙනවා. ඒකිගෙ වැඩ මාර පිළිවෙලයි. මං පන්ති යන්න බැරි වෙච්ච දවස් වල නෝට්ස් පාඩම් කරලා ඉවර වෙද්දි ඒවා පංති ගිය දවස් වල ඒවට වඩා මතක හිටියා.


**********************************


පහුවෙනිදා උදේ නමය වෙද්දි සාරංගයි ෂෝටයි අපේ ගෙදරට කඩා පාත් උනා.


"ආ...... මචා... පාඩම් කරනවා වගේ...?"


"මෙච්චර වෙලා නම් පාඩම් කරා.. දැන් උඹලා දෙන්න එක්ක මොන පාඩම්ද..?"


මං පොත වහලා දාලා උන් දෙන්නා එක්කම මිදුලට ආවා. ෂෝටා මටත් කලින්ම දුවලා ගිහින් එළියෙ පුටුවක වාඩිවෙලා කකුල් දෙකත් උඩට ගත්තා.


"රන්දු උඹ විහගට කෝල් කලාද..?"


"දවස් දෙකක් විතර කතා කලා. ඊයෙත් කතා කරලා කිව්වා අද හවස පංති එනවා කියලා. ඇයි මොකක් හරි අවුලක්ද..?"


"නෑ, බං ඌට ෆෝන් එක හම්බඋනාට පස්සෙ පැණි පෙරිල්ල ඩබල් වෙලා. මූ පෙරේදත් කෙල්ලො සෙට් එකකට උගේ ෆෝන් නම්බර් එක දීලා. අපි කෙල්ලෙක් දම්මලා දෙමුද කෝල් එකක්..?"


සාරංග සීන් එක පැහැදිලි කලා. ඒත් ඔය මොන වැඩේ කලත් විහගයව මට්ටු කරන්න බෑ..


"කාට කියලද කෝල් කරන්නේ..? අපේ කෙල්ලො හතර දෙනා කතා කලොත් ඌ අදුන ගනීනේ.."


"ඌට කතා කරන කෙල්ලො තොගේ බලපුවාම ඌට කටහඩවල් වෙන් කරලා අදුනගන්න බෑ බං.. අපි ජනාලිව දාලා වොයිස් එක වෙනස් කරලා ඌව පොඩි ට්‍රයල් එකක් යවලා බලමු.."


මුන් දෙන්නා මේ තකහනියක්ම ඇවිත් තියෙන්නෙ අපේම එකෙක්ට අංචියක් අදින්න. නැතුව වෙන හදිස්සි පණිවිඩේකට නෙමෙයි. හෙට හවස අපේ කොල්ලො පස් දෙනාම අපේ ගෙදර පාඩම් කරන්න එනවා කියලා මුන් දෙන්නා යන්න ගියා.


දවල් ඉක්මනට කාලා මං එකයි කාලට විතර එළියට බැස්සෙ සචී දෙකට නුගේගොඩට එනවා කියපු නිසා. මං ගිහින් පැය කාලකට විතර පස්සෙ එයා කහ පාට පිනපෝ ගවුමකුත් ඇදගෙන බබා වගේ පැද්දි පැද්දි ආවා. ඒ කිට් එකට කෙල්ල මාර ලස්සනයි. හරියට කහ කිරිල්ලි වගේ..


"මොකද රන්දු අමුතු විදියට බලන්නේ..?"


"බැලුවෙ අද උඹේ ලස්සන.."


මං ඇත්තම කිව්වා. කෙල්ල ලැජ්ජ හිතිලද කොහෙද කතාව වෙන පැත්තකට හැරෙව්වා.


"අපි දැන් කොතෙනටද යන්නේ..?"


"ඇයි බං කෙතෙන්ටද යන්නෙ කියලා දන්නවා නම් මං උඹට එන්න කියනවයෑ. බැහැයි කඩ හැටකට විතර රිංගන්න මට බෑ.. එක තැනකින් ගමු.."


"හරි එහෙනම් අපි නෝ ලිමිට් යං.."


"උඹටයි මටයි නෝ ලිමිට් යන්න පුළුවන්ද සචී..?"


මං එහෙම ඇහුවෙ වෙන තේරුමක් ඇතිව. අපි නෝ ලිමිට් යන්න හැදුවට අපේ ගමනට ලිමිට් දාන්න කී දෙනෙක් එයිද කියලා කවුද දන්නේ.. මං සචී දිහා බලද්දි ඒකි හෙන දුක හිතෙන විදියට මගේ දිහා බලන් ඉන්නවා..


"ලිමිට් එකක් එනකල් අපි යං රන්දු.."


ඒක අහලා මාව කරකවලා අතෑරියා වගේ උනා. ඒ කතාවෙන් සචී මට ඇගෙව්වේ එයා ලිමිට් එකක් එනකල් මං එක්ක ඕන තරම් දුර යන්න ලෑස්තියි කියන එකද..?


"මොනවද මේ කල්පනා කරන්නේ..? එන්න යං.."


සචී මගේ අතින් ඇදගෙන පාර පැන්නත් මට කතා කරන්න දෙයක් ඔලුවට ආවෙම නෑ. මේ කෙල්ලොත් වෙලාවකට මාර හතර බීරි කතා තමයි කියන්නේ. සචී ඉස්සර වෙලා ගිය නිසා මං එයා දිහා බලාගනෙම පිටි පස්සෙන් ගියා. කෙල්ලට මේ ඇදුම් කඩ මාර හුරුයි වගේ. ගේ ඇතුලෙ ඇවිදිනවටත් වඩා මතකෙන් මේක ඇතුලෙ ඇවිදින්නේ. ඒකි සාරි හතරක් පහක්ම දිගෑරලා බලලා අන්තිමට එකක් තොරගත්තා. ක්‍රීම් පාටට හුරු සාරිය ඇත්තටම අපේ අක්කට ලස්සනට තියෙයි කියලා මට හිතුනා.


"මේක හොදයිද රන්දු..? ඔයා මේකට කැමතිද..?"


"සාරිය නම් හොදයි.. ඒත් මේක ගොඩක් ගණන් ඇතිනේ.."


මොනව කරන්නත් මං ගෙනාවෙ රුපියල් දෙදාහයි. මේක ඊට වඩා වටිනවා ඇති. මං නිකමට හරවලා ගාණ බැලුවා. දෙදහස් පන්සිය පනහයි. මේකිත් මාව මාර අමාරුවක තමයි දාන්න යන්නේ..


"මං ළග තියෙන්නෙ දෙදාහයි බං.."


මං සචීගෙ කණට කරලා ඇත්තම කිව්වත් ඒකි ඒක ඇහුනෙ නෑ වගේ හිනා උනා.


"මිස් මේක ගන්නවද..? මිස් සුදු නිසා මේ කලර් එක හොදට යනවා.."


සේල්ස්මන් සචී දිහා බලලා ඇහුවෙ මේ සාරිය ඒකිට කියලා හිතාන වෙන්න ඇති.


"ඔව් ඕක දෙන්න.."


"මිස් ලයිනින්.."


අනේ අම්මපා මේ යකා අපිව විකුණන්නමයි හදන්නේ. වෙන ගන්න මගුලක් අපේ අක්කා ගන්නෙ නැතෑ. මං එහෙම හිතුවට සචී ඒක අරගත්තා. දැන් ඉතිං බිල ගෙවන්න එදා වගේ හැට් කලෙක්ෂන් එකක්වත් දාන්න වෙනවා. බිල් කරන්න ගියාම ගාණ දෙදහස් හයසිය පණහක්. මගේ දෙදාහත් අරන් සචී ඉතුරු ගාන දාලා ගෙවද්දි මට පොළව පලන් යන්න හිතුනා. ඇයි දෙයියනේ බැංකු මැනේජර්ගෙ පුතා බඩු අරන් සල්ලි මදි උනාම කෙල්ලෙක් ලොස් නැතුව ඒක ගෙවන එක වාවන්න පුළුවන්ද..? ඒත් ඉතිං වට් ටු ඩූ නපුරු කලට කියලා හිතලා මං සචී එක්ක එළියට ආවා.


"ඉතරු ගාණ මං හෙට ගෙවන්නම් සචී.. ඔයා කරපු උදව්වට ගොඩක් තෑන්ක්ස්.."


"ඒ සල්ලි මට එපා රන්දු.. ඔයාගෙ අක්කගෙ ප්‍රසන්ට් එකට මමත් දායක උනා කියලා හිතා ගන්නකෝ.."


මේ කෙල්ල කරන වැඩ වලින් මම දවසින් දවස එයාට ණය කාරයෙක් වෙනවා.


"රන්දු තාම වෙලාව දෙකයි දහයයි. අපේ කට්ටිය එද්දි තුන විතර වෙනවනේ. අපි මොකද කරන්නේ..?"


සචිත් අහන්නෙ මාර කතා. කරන්න නම් කොයි තරම් දේවල් තියෙනවද..? ඒත් මේ රන්දුවා ක්ලීන් සූට් එම්ටි පොකට් කියලා ඇයි මේ කෙල්ලට තේරෙන්නෙ නැත්තේ.


"අපි ටිකක් කතා කරන්න පුළුවන් තැනකට යං.."


අපිට කතා කරන්න ඕන නම් මේ නුගේගොඩ ඉදලම ඒක කරන්න බැරිද කියලා මං කල්පනා කරලා බැලුවා. ඒත් මේ පට්ට දවාලෙ මේ තරම් ජනාකීර්ණ ටවුන් එකක දාඩිය පෙර පෙර කෙල්ලෙක් එක්ක කතා කර කර ඉන්න පුළුවන්ද.? මට පටාස් ගාලා මතක් උනේ අඩු මුදලට වැඩි වටිනාකමක් තියෙන එකම තැන.. පබ්ලික් ලයිබ්රිය.


මං සචීවත් ඉස්සර කරගෙන බස් එකට නැග්ගා. මේ ක්‍රොන්ක්‍රීට් වනාන්තරේ කොයි තරම් සෙනග හිටියත් ලයිබ්රි එකට ගියාම එතන තිබුණෙ හරිම නිස්කලංක බවක්..


"අපිට ආපහු නුගේගොඩට යන්න වෙලා ඇතිවෙයිද රන්දු..?"


ගේට්ටුවෙන් ඇතුළට යන්නත් කලින් මේකි ඔරලෝසුව දිහා බලලා බර බරේ දානවා. දැන් කොහේ හරි යං කියලා කිව්වෙත් එයාමයි. ආවට පස්සෙ යන්න තදියම. අපි දෙන්නා කැන්ටිමට ගිහින් බීම බෝතල් දෙකකුත් අරන් අයිනකින් ඉදගත්තා. ම්හ්.... විනාඩි පහක් විතර ගියත් කෙල්ල කතා කරන පාටක් නෑ. බීම බටේ ඇගිලි දෙකෙන් අල්ලගෙන බෝතල් අඩිය පහුරු ගානවා.


"සචී.... මොනවද ඔයාට කියන්න තියෙන්නේ..?"


"නිරෝධ ගැන.."


ඒකි එකපාරටම කිව්වා විතරයි මගේ ඇගේ කරන්ට් එකක් ගියා වගේ දැනුනා. කොහොමත් සචී ඔය ගැන කොයි වෙලාවක හරි කතා කරනවා කියලා මං දැනන් හිටියා.


"ඇයි සචී ඌ ඔයාගෙන් මොනා හරි ඇහුවද..?"


"එයා මගෙන් මුකුත් කෙලින්ම ඇහුවෙ නෑ. ඒත් මං ඒ ගැන දැනගෙන හිටියා.."


ඔව් ඉතින් ගෑනුන්ට ඉව තියෙනවා කියලා කියන්නෙ නිකමටයෑ.. ගොනා හැරෙනකොට දන්නවා ඇති කෙසෙල් පැලේට කෙලින්න කියලා..


"දැන් ඉතිං මොකක්ද තියෙන ප්‍රශ්නේ..?"


"ප්‍රශ්නෙ මේකයි රන්දු. නිරෝධ මෙච්චර දවස් ඕක යාළුවන්ට කියලා තිබුණෙ නෑ. ඒත් එයා ළගදි ඕක අපේ කට්ටියට කියලා තියෙනවා. මට දැන් සාරංගලගෙන් බේරුමක් නෑ.."


"ඌ ඕක කාටවත් කිව්වෙ නෑ සචී.. සාරංගලා දැනගෙන තියෙන්නෙ වෙන විදියකට. හැබැයි මට ඕක කලින් කියලා තිබුණා. ඒත් මේ ළගකදි.."


"ඒ කියන්නෙ ඔයා කලින් දැනන් හිටියා.. නිරෝධ මොනවද කිව්වෙ රන්දු..?"


"ඔයාගෙ කැමැත්ත අරන් දෙන්න කියලා කිව්වා.. ඔයාට දෙන්න ලියුමකුත් දුන්නා. ඒක තාම මගේ ළග.."


ඒ පාර කෙල්ල ආපහු කල්පනා සාගරේ.. මම බටෙන් බීම උගුරක් බිව්වා විතරයි මගේ රත්වෙලා තිබුණ පපුව සීතල වෙලා ගියා වගේ දැනුනා.


"සචී ඔයා කෙනෙක්ට ආදරේ කරනවා කියලා එදා නුවර ගිහින් එද්දි මට කිව්වනේ.. ඒ නිරෝධ නෙමේද..?"
Reply With Quote
(#20)
Old
crazybuddy's Avatar
crazybuddy crazybuddy is offline
Senior Member
crazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant futurecrazybuddy has a brilliant future
 
Posts: 52,623
Join Date: Dec 2010
Location: කෙල්ල ළඟ
04-02-2012, 05:05 AM

ඔය ප්‍රශ්නෙට උත්තරේ දැනගන්න කල් මේ පිස්සු කොල්ලගෙ පපුව කොයිතරම් පිච්චුනාද කියලා සචී දන්නෙ නෑ. ඒත් ඒකට උත්තරයක් නොදී අහක බලන් හිටපු ඒ මූණ මම මගේ පැත්තට හරව ගත්තා.

ඒ ලස්සන ඇස් පිහාටු යට වැටෙන්න බලාගෙන හිටපු කදුළු බෝල දෙකක් කම්මුල් තෙමාගෙන ගලාගෙන එද්දි මගේ හිතට දැනුනෙ ලොකු දුකක්.

"කියන්න සචී... හැමදේම කියන්න.. ඔයා අඩනවා බලන් ඉන්න මට බෑ.."


"මගේ හිතේ නිරෝධ ගැන ආදරයක් නෑ රන්දු.. ඒත් පොඩිකාලෙ ඉදලා යාළුවෙක් නිසා මට ඒක එයාට කෙලින්ම කියන්න බෑ. මගේ.. මගේ හිත තියෙන්නෙ වෙන කෙනෙක් ගැන රන්දු.."


එහෙම කියලා කෙල්ල මේසෙට ඔළුව තියාගෙන ඉකිහගන්න ගත්තා. මං එයාගෙ ඔළුව හිමීට අතගෑවෙ සචීව නලවන්න කියන්න ඕනෙ මොනවද කියලා හිතාගන්න බැරි උන නිසා. ඒ අතරෙ මං කල්පනා කලේ සචිනිගෙ ආදරේ දිනාගන්න පුළුවන් උන වාසනාවන්තයා කවුද කියලා. නිරෝධ ට්‍රැක් එකෙන් අයින් උනාට ඊට වඩා ලොකු චැලේන්ජර් කෙනෙක් මට ඉස්සරහින් ඉන්නවා.. ඒත්......


ගොඩක් වෙලාවකට පස්සෙ ඔළුව උස්සද්දි කෙල්ලගෙ ඇස් රතුපාට වෙලා කම්මුල් රෝස පාට වෙලා තිබුණෙ. මේ විදියට ඉද්දි ඒකිගෙ කවදාවත් නොදැකපු අහිංසක ලස්සනක් මට පෙනුනා.


"ඔයා නිරෝධට කෙලින්ම කියන්න මං කැමති නෑ, ආයතේ කවදාවත් මට කරදර කරන්න එපා කියලා.."


"එතකොට ඔයා ආදරේ කරන්නෙ කාටද..?"


"ඒ ගැන මගෙන් අහන්න එපා රන්දු.. ප්ලීස්... මං මහ පව්කාරියක්.."


කවදාවත් කෙනෙක්ගෙ හිත රිදෙන්න වචනයක් නොකියපු සචී පව්කාරියෙක් උනේ කොහොමද කියලා මට හිතාගන්න බැරි උනා.


"මං ආදරේ කරන කෙනාට ඒක ඉක්මනට කියන්න. ඒක කියනකල් එයා බලන් ඉනනවා කියලා එදා ඔයා කිව්වෙ කවුරු ගැනද..?"


මං කියපු වචනයක් ගානෙ කෙල්ලට මතකයි..


"මං කිව්වෙ ඒ නිරෝධ කියලා හිතලා.."


"ඒක තමයි මං කිව්වෙ මං හරි පව්කාරියක් කියලා.."


ඒ කතාව මට තේරුණේ නෑ. ඒත් ඒ ගැන හාර හාර අහන එකෙන් වෙන්නෙ මේ අහිංසක හිත රිදෙන එක විතරයි.


"ඉතිං රන්දු... මට ඔයා ගැන කියන්නෙ නැද්ද..? ඔයාගෙ ගර්ල් ගැන..?"


මෙච්චර වෙලා කරපු කතාව පැත්තකට හරවලා මේකි හිනාවෙලා මගෙන් ඇහුවා. කෙල්ලො වෙලාවකට අහස වගේ. මේ දැන් වැහැලා ආයෙ තත්පරෙන් පායනවා.


"මට කොහෙද ගර්ල් කෙනෙක්..? කවුද ඔයාට කිව්වේ..?"


"කිව්වෙ ගොඩක් විශ්වාසවන්ත කෙනෙක්.."


"මොනවද එයා කිව්වේ..?"


"ඔයා පෝය දවසෙ ලස්සන කෙල්ලෙක්ගෙ අතින් අල්ලගෙ කැළණි ගිහින් ඉන්නවා දැකලා තියෙනවා.."


හුටා... ගම කාලා.. කවුරු හරි වහු කුණෙක් සචීට ගින්න දීළා. ඒත් ඒ තරම් සෙනග ගොඩක් මැද්දෙ මං හංසිගෙ අත අල්ලපු එක අපේ අම්මයි අක්කවයිත් නොදැකපු එකේ ඒක වෙන සැටලයිට් එකකට කොහෙන් අහුඋනාද මන්දා..


"ඇයි කල්පනා කරන්නේ..? කතාව ඇත්තනේ..?"


"සීයට පනහක් ඇත්ත, සීයට පනහක් බොරු.."


මං එහෙම කියද්දි සචීගෙ ඇස් ජිල් බෝල දෙකක් වගේ ලොකු උනා.


"මොකක්ද ඇත්ත..? මොකක්ද බොරු..?"


"එදා විනාඩියකට විතර කෙල්ලෙක්ගෙ අතින් අල්ලගන්න උණා. ඒත් ඒ මගේ ගර්ල් ෆෙන්ඩ් නෙමෙයි.."


ඊට පස්සෙ මං එදා මුළු සිද්ධියම සචීට කිව්වා. කොහොමත් හංසි අපේ ගෙදර යන එනවා කියලා එයා දන්නවනේ..


"එතකොට ඔයාගෙ ගර්ල් රාණිද..? ඒ නංගි හරි ලස්සනයි.. හැබැයි එයාට බදින්න කෙනෙක් ඉන්නවලු.."


කෙල්ලො තමයි කෙල්ලො. මුන් නොදන්න දේකුත් නෑ. දන්න දේකුත් නෑ. කතාව අතරෙ මං නිකමට වගේ ඔරලෝසුව දිහා බැලුවා. මළා.. හතරයි කාලයි. මේ තරම් වෙලා කතා කලා කියලා දැනුනෙවත් නෑ. මෙලහකටත් අරුන් ටික අපි දෙන්නව හොයන්න සී අයි ඩී එකෙන් දාලා ඇති.


"මං ඔයාව හම්බවෙන්න ආවා කියලා අක්කි දන්නවා. එයා ඒක කාටවත් කිව්වද දන්නෑ.."


කියලා තිබුනොත් නම් ඉතිං සොරිම තමා. ගෙදර ගිහින් ඉවරයි. කොයි එකටත් මං සචීව ගෙදරට දාලා පංති ඇරෙන වෙලාවට නුගේගොඩ බෝ ගහ ළගට ගියා. මට වැඩිපුරම ඕනෙ උනේ වැඩේ ලීක් වෙලාද බලන්න..

මාව දැක්කා විතරයි කට්ටිය මගේ තොප්පියෙ ඉදලා සෙරෙප්පු දෙකට යනකල්ම දෙතුන් පාරක් බලලා ප්‍රශ්න වැලක් ඇහුවා. ඒත් අචිනි කිසිදෙයක් ඇහුවෙ නැතිව අමුතු බැල්මක් දැම්මා විතරයි. ඒ ලුක් එකෙන් මට තේරුණේ මේකි වැඩේ පත්තු කරලා නෑ කියන එක.


"කෝ බං විහගයා..? ඌ ආවේ නැද්ද අද..?"


මං හතර වටේ බලලා ඇහුවෙ මගේ අතීසාර මිත්‍රයගෙ මූණු පොඩ්ඩ නැති නිසා.


"උඹ හොද වෙලාවට දැන්වත් ආවේ. බලපං අද උඹේ යාළුවට වෙන දේ ඌවත් දන්නෑ.."


"මේකයි සීන් එක.. අපි උගේ ෆෝන් එකට දුන්නා හොද ලණුවක්. කතා කලේ ජනාලි. කොහොම හරි හවස හයට ඒ කෙල්ලව බලන්න අපේ ගොනා එනවා කිව්වා නාවල පාරෙ බස් ස්ටෑන්ඩ් එකට."


"කවුද බං පළවෙනි පාරට කෙල්ලව බලන්න හැන්දෑවෙ හයට යන්නේ.. ඌට පිස්සුද..?


"මුළු විස්තරේම හෙට කියන්නම්. ජනා කිව්වා ඒකි රොටරි එකේ ක්ලාස් යන්නේ. හයට බස් ස්ටෑන්ඩ් එකට එනවා කියලා."


අපිට මාට්ටු වෙයි කියලා වෙන්නැති මුලද බෑ බෑ කියලා මූ අන්තිමට හා කිව්වා.


"දැන් කව්ද ඌ හම්බවෙන්න එතනට යන කෙල්ල..?"


මට අහන්න ප්‍රශ්න ගොඩක් තිබුණත් විහගයා ගැන පව් කියලත් හිතෙනවා. ඌ කවදාවත් මට්ටු වෙන්නෑ. ඇඹලයා වගේ දකින දකින කෙල්ල පස්සෙ යනවනේ..


"අපි බඩු ඇරේනජ් කරලා තියෙන්නේ. සිද්ධිය පියවි ඇහෙන් බලාගන්න ඕන නං උඹත් වරෙන් අපි එක්ක.."


අචිනිලා යන්න ගියාට පස්සෙ අපි පස්දෙනා හැංගි හැංගි ඒ පැත්තට ගිහින් බස් එකකට කවර් උනා. විහග පන්ති එන්නෙත් නැතිව ගෙදරට වෙලා ඌට තිබුණ හොදම ඇදුම අයන් කර කර ඉන්න ඇති.


හයට පහක් වෙද්දි මූ ඇවිත් බස් ස්ටෑන්ඩ් එකේ තිබුණ කඩයක් ළග හිටගත්තා පොර වගේ. මැක්සා කිටක් ගහලා හිටපු මගේ යාළුවා දකිද්දි මට හිනා ගියා වගේම ඌ ගැන දුකත් හිතුනා.


ඊට ටිකකට පස්සෙ තාර පීප්පයක් විතර පුංචි, ලා කළු පාට නංගියෙක් ඇඹරි ඇඹරි ගිහින් ඒ කිට්ටුවෙන්ම හිටගත්තා. සාරංග හිනාවෙලා ඒ කෙල්ලව පෙන්නලා ඇහැක් ගැහුවෙ වැඩේට දාපු කෙල්ල එයා කියලා පෙන්නන්න. මූ කොහෙන් හොයා ගත්තද මන්දා මේ ඩෝසරේ. ටිකකින් මේ කෙල්ල බෑග් එක ඇරලා රෝස පාට සර්වියට් එකක් වගේ දෙයක් අතට ගත්තා විතරයි විහගයා බය උනා. ඒක වෙන්න ඇති හදුනාගැනීමේ සංඥාව. ක්ලාස් කට් කරගෙන හොදම සූට් එක ඇදගෙන බලන්න ආව කෑල්ල මේකද කියලා හිතෙද්දි ඌට එලොව පොල් පේන්න ඇති.


පොර එතතින් මාරුවෙන්න හදද්දි කෙල්ල උගේ අතින් අල්ලගෙන මොනවද ඇහුවා. දැන් උගේ අත දඩු අඩුවට අහුවුනා වගේ ඇති. මූත් මේග අතාරින පාටක් නෑ වගේ. මූ කෙල්ලව තල්ලු කරලා දාලා දඩි බඩි ගාලා පාර පැන්නෙ අපි ඉන්න පැත්තට. අපි පස්දෙනාම එක සැරේ හූ කියාගෙන පාරට පැනලා ඌව වට කර ගනිද්දි විහගයාගෙ මූණ වතරට දාපු පාන් භාගයක් වගේ බෙරි උනා. බස් ස්ටෑන්ඩ් එකේ හිටපු සමහරුන්ට සීන් එක තේරිලා වගේ උන් අපි දිහා බල බල හිනාවෙනවා. ඒ අතරෙ අර කෙල්ල සාරංගට ටටා පාරක් දාලා යන්න ගියා. ඒක දැකපු විහගයා දැනගත්තා මේක සාරංගගෙ ගේමක් කියලා.


"මොනවද ඩෝ බලු වැඩ කරන්නේ..?"


ආ..... අපේ මනමාල මහත්තයට තදවෙලා වගේ..

"කොහොමද උඹේ පියුමි නංගි ලස්සනද..?"


සාරංග නලෝලා අහද්දි මුගේ රතු කට්ට පැනලා වාර්තාගත දුරකට. ඒ සමහර විට ලැජ්ජාවත් කලවං උන නිසා වෙන්න ඇති.


"කොහෙන්ද උඹලා ඒකිව හොයාගත්තේ..?"


"ඇයි නංගි කෙට්ටු වැඩිද..?"


"ඒකි හොදයි හෙණ ගගහා වහින රෑක ඇස් දෙක පියාගෙන තුරුල් කරන් ඉන්න.."


එහෙම කියලා අපිව තල්ලු කරගෙන මූ ගිහින් බස් එකක එල්ලුනා. මං ගෙදර ගිහින් ෆෝන් කරද්දි උගේ මොබයිල් එක ඕෆ්. ගෙදරට ගත්තත් මූ ෆෝන් එකට ආවෙ නෑ. අද කාපු චාටරේට බඩ පිරිලා කොල්ලා වේල පහ නිදි ඇති.


*****************************


සෙනසුරාදා හවස් වෙද්දි අපේ කට්ටිය කිව්වා වගේම අපේ ගෙදරට කඩා පාත් උනා පාඩම් කරන්න කියලා. ෂෝටවල් දාලා ටී ෂර්ට් ගහලා බයිසිකල් වල ආවට මුන් පාඩම් කරන්න පොත් ගෙනාපු පාටක් පෙනුනෙ නෑ. පැපරාසි ටික වගේ මුන් ටික ආවා විතරයි අපේ ගෙදර මෙච්චර වෙලා තිබුණ සාමකාමී වාර්ථාවරණය වාශ්ප උනා.


"රෑ වෙලා පාඩම් කරමු බං.. වරෙන් එළියට.."


මං සෙට් එකම අරගෙන එළියට ආවේ අපේ තාත්තට අහුවුනොත් මුන් පස්දෙනා විතරක් නෙමෙයි මගෙත් වීසා කැන්සල් වෙනවා කියලා දන්න නිසා. අපි කට්ටිය වටකරගෙන සාරංග විහගගෙ මූණ දිහා බලාගනෙම අර සීන් එක ගැන කියන්න පටන් ගත්තා.


"හරි හරි නවත්ත ගනින් ඔය බම්බුව.. දැන් ඒක ඉවරයිනේ.."


විහග සාකච්ඡා වටය පටන් ගනිද්දිම විරෝධතාවය ප්‍රකාශ කලා. ඊට පස්සෙ සාරංග කිව්වෙ අර ඩෝසර් කෙල්ල ගැන.


"ඒකි අපේ පැත්තෙ ඉන්න පොඩි වයර් ෂෝට් එකක් තියෙන ඩයල් එකක්. චොක්ලට් එකක් දෙනවා කිව්වොත් ඕන පරිප්පු වැඩක් කරගන්න පුළුවන්.."


"පේනවා පේනවා.. ඒකි චොක්ලට් කාලම වෙන්නැති ඔය සද්දන්ත ශරීරෙ හදාගන්න ඇත්තේ."


මං එහෙම කියද්දි විහගයා මටත් රවන්න ගත්තා. මූ ඇහෙන්නෙ නෑ වගේ හිටියට කණ හලාගනෙ ඉන්නේ..


"ඉතිං මං දවල් ගිහින් ලොකු චොක්ලට් එකක් දීලා ඒකිට සීන් එක කිව්වා විතරයි ඒකි එක පයින්ම කැමති උනා.."


සාරංග ඒක කියද්දි සිද්ධිය මතක් වෙලා අපිට ආයෙම හිනා ගියා.


කට්ටිය රෑ ඇගපත හොදගෙන කාලා බීලා මගේ කාමරේට රිංගුවෙ පාඩම් කරන්න පටන් ගමු කියලා. සාරංගයි දිනුකයි ආර්ට් කරන නිසා අපි හයදෙනාටම පොදු වෙච්ච ආර්ථික විද්‍යාව පේපර් ටික කරන්න ගත්තා.


"ඒයි උඹලා දන්නවද වැඩක්..?"


එක පේපර් එකයි කරලා ඉවර කලේ විහගයා කියවන්න ගත්තා..


"ඉක්මනට කියපං උඹේ ඔය වැඩේ.."


"උඹලා දන්නවද අපේ අයියා ඒ ලෙවල් වලට පාඩම් කරපු හැටි..? නෑනේ, විභාගෙට මාස හතරකට විතර කලින් පොර එයාගෙ ඒ ලෙවල් පොත් ටියුට් සේරම ඇද වැහෙන්න ඇතිරුවා.."


"ඒ මොකටද බං..?"


"ඒවා සේරම එක එක පාඩම් කරලා අයින් කරන කල් ඇදේ නිදාගන්න ඉඩ නෑනේ.. එහෙම පාඩම් කරලා ඉක්මනට ඇද හිස් කරගන්නවා කියලා ඒ දවස් වල අපිටත් කිව්වා.."


ඒකත් මාර හතර බීරි කතාවක් තමයි. මූ කියන විදියට නිදියගන්න එක්කො සේරම ටික පාඩම් කරලා ඉවර කරන්න ඕනෙ නැත්නම් ඇහැරිලා ඉන්න ඕනේ..


"ඉතිං උඹලගෙ අයියා නිදාත්තෙ නැද්ද.?"


"නිදාගත්තා බං නිදාගත්තා.."


"ෂා.. මාරයිනේ.. ඒ කියන්නෙ අයියාකාරයා විභාගෙ ඉවර වෙන්න කලින් අර පොත් සේරම පාඩම් කරලා ඉවර කලාද..?"


අපි ඇහුවෙ කොරවෙලා වගේ. ඒත් මුගේ අයියා ඒ තරම් උගත් පොරක් කියලා ආරංචියක් නෑ..


"පිස්සුද බං, ඒකා විභාගේ ඉවර වෙනකල්ම ඇද ළග පැදුරක් දාගෙන බිම නිදාගත්තෙ. විභාගෙට පස්සෙ අර පොත් ටික ආපහු එකතු කරලා ඇද යටට දැම්මා.."


අපි කට්ටියටම මහ හයියෙන් හිනා යද්දි අම්මා කාමරේට ආවා..


"කට්ටිය පාඩම් කරන සද්දෙ පාරටත් ඇහෙනවා ඇති. මං අක්කටත් ටීවී එක දාන්න එපා කිව්වා ඔයාලා පාඩම් කරන නිසා. මේ ගොල්ලො කතන්දර කියනවා.."


අම්මා එහෙම කියද්දි කතන්දරේ පටන් ගත්තු විහග පණ දාගෙන ගාණක් හදනවා. බොරුවට බැනලා වගේ කාමරෙන් ගිය අපේ අම්මා ආපහු ආවෙ කෝපි හදාගෙන. අපි කට්ටිය උත්තර සාකච්ඡා කර කර රෑ එක විතර වෙනකල් පේපර් කලා.


"හ් ආ................."


ෂෝටා යාර තුනක් විතර දිග ඈනුමක් ඇරපු පාර මට හිතුනෙම උගේ කට ඉරෙයි කියලා..


"ටිකක් නිදාගනෙ එලාම් එක තියලා නැගිටිමු බං.."


ෂෝටා කියද්දි හැමෝම ඒකට කැමති උනේ නිදිමත වැඩි නිසා වෙන්න ඇති. මං එහා කාමරේ අයිනක දාලා තිබුණ අමතර මෙට්‍රස් එක ගෙනත් මගේ ඇද ළගින් දැම්මා.


"වැඩිය කොට්ට නම් නෑ බං.. හතරයි තියෙන්නේ.."


"මොන කොට්ටද මල්ලී, අපිට කළු ගලක උනත් ඔළුව තියන් නිදාගන්න පුළුවන්.."


සාරංගයි, දිනූකයි, නිරෝධයි එක්ක ඒ මෙට්‍රස් එකට පැනලා දිගා උණා. ෂෝටා ඇදේ බිත්තිය පැත්තෙ අයිනට ගියා. මං එලාම් එක උදේ හතරට තියලා ඒක ඇද ළගම තිබුණ පොත් කබඩ් එක උඩින් තිබ්බා.


"ඔය ලයිට් එක ඕෆ් කරලා වරෙන් බං.."


උන්ගෙ සද්දෙට ලයිට් එක ඕෆ් කරලා ඇදේ හිටපු ෂෝටයි විහගයි මැද්දට පැන්නා. විනාඩි දහයක් විතර යද්දි ලී මෝලවල් දෙක තුනක් ලාවට ස්ටාට් උනා. මටත් නින්ද ගියා දන්නෙම නැතුව.


තද නින්දෙ හිටපු මාව ඇහැරුනේ ලස්සන මියුසික් එකක් ඇහිලා. ටිකක් වෙලා අහගෙන ඉද්දියි මට මතක් උනේ ඒ එලාම් එකේ සද්දෙ කියලා. ඒ සද්දෙට අපේ එකා දෙන්නා නිදිමතේ කෙදිරි ගගා ප්‍රතිචාර දක්වන්න ගත්තා. ඇදේ අයිනේ හිටපු විහග අත දික් කලා නම් ඌට එලාම් එක ඕෆ් කරන්න පුළුවන්.. ඒත් ඌ තාම නිදි..

"විහග...... විහග... නැගිටපං බං.. ඔය එලාම් එක ඕෆ් කරපංකෝ.."


මං උගේ උරහිස හොල්ලලා කිව්වා..


"කෝ බං කොහෙද ඒක තියෙන්නේ..?"


විහගයා හිටියෙ මං ඉන්න පැත්තට හැරිලා. ඌ ඒක ඕෆ් කරන්න එහා පැත්තට හැරෙන්න ඕන.


"අනිත් පැත්තෙ බං තියෙන්නේ.. ඕක ඕෆ් කරපංකෝ මළ වදේ.."


"රා............යිට්"


කියලා මූ හැරෙද්දිම අම්මෝ කියලා මර ලතෝනියක් ඇහුනා. තාමත් එළාම් එක වැඩ. මං ඇද අතගාලා බලද්දි විහග හිටපු හරිය හිස්.. අඩියට දෙකට නැගිටපු මං ලයිට් එක දැම්මා. දැක්ක සීන් එකට මට හිනාවෙලාම නිදිමත ගියා.


විහගයා සාරංගගෙයි දිනුකගෙයි ඇග උඩ හතරගාතෙ දාලා වැටිලා. උන් තුන්දෙනා එකාට එකා තල්ලු කරන් නැගිටින්න හදනවා. මං එලාම් එක ඕෆ් කරලා ෂෝටට කතා කලා. ඌත් පුදුම වෙලා වගේ විහග දිහා බලාගෙන.


"මොකක්ද බං මේ මෙතන වෙන්නේ..? මොකද මුන් තුන්දෙනා උදේ පාන්දර මරාගන්නේ..?"


"මරාගන්නවා නෙමෙයි බං.. මූ එලාම් එක ඕෆ් කරන්න කියලා අනිත් පැත්ත හැරුනා විතරයි ඇදෙන් බිම.."


මං විස්තරේ පැහැදිලි කලා. ෂෝටයි නිරෝධයයි හිනාවෙවී බලන් ඉද්දි අරුන් තුන්දෙනාම නැගිට්ටෙ අපිට බැන බැන.


"අනේ යකෝ උඹලට ජොලි ඈ...?"


සාරංග විහගව තල්ලු කරලා දාලා ඇදේ ඉදගත්තා.


"බලපං මූ උදේම මහසෝනා වගේ ඇගට පැනලා දවසම මස්ත බාල්දු කලානේ.."


"ඉට්ස් ඕකේ නව්. දැන් මොකද කියන්නෙ පාඩම් කරනවද..?"


මං ඇහුවෙ කට්ටියගෙ අදහස් දැනගන්න.


"පාඩම් කරමු.. ඒත් නිදිමතයි බං.."


එහෙම කියලා ෂෝටා ආයෙත් ඇදේ පෙරලුනා..

"එහෙනම් කට්ටියම නිදිමත යන්න වොෂ් එකක් දාගනෙ එමු..?"


එකෙක් ඉවරවෙලා අනිකා හොදන්න හිටියොත් අපිට හෙට දවල් වෙනකල්ම හොද හොද ඉන්න වෙයි. අපි කට්ටියම ඇදුම් ගලවලා ලයිට් එක ඕෆ් කරලා එක සැරේම බාත් රූම් එකට රිංගුවා. හතර වටේ තියෙන පයිප්ප ෂවර් සේරම ඇරලා වතුරෙ නටද්දි නිදිමත කොහෙන් ගියාද දන්නෑ.


"මචං උඹලගෙ අක්කා ඇවිත් ලයිට් එක දායිද මන්දා..?"


ෂෝටා සබන් ගාන ගමන් වැදගත් ප්‍රශ්නයක් ඇහුවේ..


"අවුලක් නෑ බං.. එයා මේකට එන්නෙ නෑ.. උඩත් එකක් තියෙවා.."


අපි නිගන්ඨයො සෙට් එක වගේ නාලා කරලා එකා එකා කාමරේට රිංග ගත්තා.


"සීතලයි බං.. තාම හතරහමාරයි, තේ එකක් තිබ්බා නම් මරු.."


මං කුස්සියට ගිහින් වතුර රත් වෙන්න තියලා ආවා. කට්ටිය පොත් ඇරගෙන වැඩ. අපි උදේ අට විතර වෙනකල් ටියුට් බෙදාගනෙ ෂෝට් නෝට් ගැහුවා.


"අද එකවුන්ට්ස් බං ක්ලාස් යන්නෙ නැද්ද..?"


"මේ දවස් වල අවසාන ගිණුම් කරන්නෙ.. කොහොම හරි ඒ නිසා යං.."


දඩිබිඩි ගාලා උදේට කාලා අපි කට්ටිය පන්ති යන්න ලෑස්ති උනා. කට්ටිය මෙහේ ආවෙ ෂෝටවල් දාගෙන නිසා පන්ති යන්න ඇන්දෙ මගේ ඇදුම්. මගේ ත්‍රී ක්වාටර් එකනම් ෂෝටට නියම උසට තිබුණ නිසා බෙල්ට් එකක් දාලා ඌ ඒක ඇන්දා. මට ඌව පෙනුනෙ හරියට ගලිවර්ලා ටිකක් මැද්දෙ හිටපු ලිලිපුට්ටෙක් වගේ. අද නිවාඩු දවසක් නිසා තාත්තා අපිව නුගේගොඩට ගිහින් බැස්සුවා. ඒකෙන් අවුලක් නැතුව වෙලාවට අපි ක්ලාස් එකේ.



Reply With Quote
Reply

Bookmarks

Tags
බුල් ෂිට්*, ලව් නැති නවල්, ලව් නැත.දයරියකි, හුයි කොත්තෝ ලව්, tag1, tag2

Thread Tools

Posting Rules
You may not post new threads
You may not post replies
You may not post attachments
You may not edit your posts

BB code is On
Smilies are On
[IMG] code is On
HTML code is Off

Forum Jump



Copyright © 2006 - 2011 ElaKiri™ Beta2.Evo vBulletin, vBa iBproArcade Subdreamer I-Magic MKv

Page generated in 0.59250 seconds with 8 queries